20/08/2024
😊«គ្រាន់តែជាការចែករំលែក»😊 ✍️មនុស្សគ្រប់រូបតែងតែប្រាថ្នាចង់បានមនុស្សល្អចូលមករស់នៅក្នុងជីវិត ។ សួរថា តើយើងបានរៀបចំខ្លួនឲ្យល្អ សម្រាប់ឱ្យមនុស្សល្អចូលមករស់នៅជាមួយយើងបាន ដែលគេទទួលបាននូវសេចក្តីសុខសុភមង្គលជាមួយយើងបានហើយឬនៅ?
រឿងដែលត្រឹមត្រូវ គឺយើងត្រូវរៀបចំអភិវឌ្ឍន៍ឆ្នៃខ្លួនយើងអោយទៅជាមនុស្សល្អ មានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់សមរម្យជាមុនសិន ដែលអាចអោយគេនៅក្បែលយើងកើតសេខក្តីសុខបាន ។ បើគេទទួលយកយើងបានក៏សមហេតុផល ហើយបើគេទទួលយកយើងមិនបាន នោះក៏សមហេតុផលដែរ ។ បើយើងល្អហើយ គេជាមនុស្សល្អមានបញ្ញាមើលឃើញសេចក្តីល្អរបស់យើង ហើយមានចរិកនិស្ស័យស្រដៀងគ្នានោះច្បាស់ជារត់រកគ្នា ទទួលយកគ្នាបាន ទោះស្គាល់គ្នាយូរឬឆាប់ក៏ដោយ ។ បើយើងមិនល្អនោះវាសមហើយដែលគេទទួលយកយើងមិនបាន ព្រោះគេជាមនុស្សល្អមានបញ្ញាមើលបានវែងឆ្ងាយពីទុក្ខលំបាកប្រសិនបើគេសេពគប់មនុស្សមិនល្អដូចជាយើង ។ ប៉ុន្តែបើយើងល្អហើយ គេទទួលយកយើងមិនបាន នោះជាអភ័ព្វរបស់គេ ហើយគេក៏មិនមានតំលៃដែលសមហ្នឹងត្រូវទទួលយកសេចក្តីស្រលាញ់ពេញចិត្តពីយើងដែរ ។ កុំរំពឹងអ្វីលើសពីសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនឯង ព្រោះហេតុណាផលហ្នឹង គឺពិតជាត្រឹមត្រូវ ធម្មជាតិមិនអយុត្តិធម៌ទេ គ្រាន់តែមនុស្សមិនយល់ពីធម្មជាតិហើយបន្ទោសធម្មជាតិ ។ រឿងដែលចំរើន គឺត្រូវតែព្យាយាមធ្វើល្អទាំងកាយវាចាចិត្តអោយអស់ពីលទ្ធភាពហើយទុកអោយធម្មជាតិជាអ្នករៀបរយចុះ ញញឹមទទួលផលដោយសន្តិភាពចិត្ត ។ (✍️ឈួន ម៉េងហួ)
✍️សេពគប់ត្រូវចេះមើលសណ្តានចិត្តមនុស្ស ។ ការសេពគប់ខ្លះគេស្រលាញ់យើងដូចសត្វចញ្ចឹងអញ្ចឹង ។ គេមើលថែហួងហែងយើងព្រោះខ្លាចបាត់ប្រយោជន៍គេ មិនមែនដោចិត្តព្រហ្មវិហារធម៌ទេ ។ ប៉ុន្តែបើមានអ្នកស្រលាញ់រាប់អានយើងដោយចិត្តព្រហ្មវិហារធម៌ហើយ ត្រូវចេះកតញ្ញូ តបគុណគេវិញអោយស្មើរឬលើសអ្វីដែលគេផ្តល់អោយយើង ។ នោះហៅថាមនុស្សមានកំនើតជាមនុស្សល្អ ជាមនុស្សដែលមនុស្សល្អគ្រប់គ្នាជ្រះថ្លាចង់ជួយអោយកាន់តែរីកចំរើនរុងរឿង ។ មនុស្សជាច្រើនបរាជ័យក្នុងជីវិតដោយមិនចេះមើលសណ្តានចិត្តមនុស្សនេះឯង «សេពគប់ពាល(ល្ងង់ ខូច) ពាលអោយទុក្ខទោស សេពគប់បណ្ឌិត(ជនល្អមានបញ្ញា កុសលចិត្តច្រើន) បណ្ឌិតអោយសុខ»។ មួយវិញទៀត ដើម្បីអោយមានមនុស្សសេពគប់ រាប់អាន ប្រាស្រាយទាក់ទាក់ទងជាមួយយើងកើត ហើយរាប់អានបានយូរអង្វែង វាទាល់តែយើងមានតំលៃជាមនុស្សល្អគ្រប់គ្រាន់សំរាប់អោយគេសេពគប់ដែរ ។ សត្វលោកមានកម្មជារបស់ខ្លួន ផលមិនដែលប្រាស់ចាកហេតុទេ ធម្មជាតិនេះគ្មានអ្វីចំឡែក និងអយុត្តិធម៌ទេ វាចំលែកតែយើងមិនយល់ពីធម្មជា(ធម៌)ហើយបន្ទោសធម្មជាតិ ។ នេះគ្រាន់តែជាសំនេរដែលខ្ញុំសសេរ ដើម្បីលើកទឹកចិត្តមនុស្ស កុំអោយបាក់ទឹកចិត្តពេលជួបវិបត្តិក្នុងដំនើរជីវិតវិថីចិត្តប្រចាំថ្ងៃ ៕(✍️ឈួន ម៉េងហួ)
✍️ ជីវិតកន្លងផុតទៅចាត់ទុកជាបទពិសោធន៍ ជីវិតដែលនៅសេសសល់ចាត់ទុកជាឱកាសអភិវឌ្ឍន៍សតិបញ្ញានិងកុសលធម៌ដទៃទៀត(អរិយទ្រព្យ) កាលបើបានកំនើតមនុស្ស ដែលជាសត្វមានធម្មសញ្ញាអាចពិចារណាហេតុផលសច្ចធម៌ដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបានត្រាស់ដឹងទុកជាមេរៀន(អភិធម្ម)ដល់បរិស័ទ។ ព្យាយាមធ្វើល្អអោយអស់ពីលទ្ធភាព ហើយទុកអោយធម្មជាតិជាអ្នករៀបរយ និងញញឹមទទួលផលដោយសន្តិភាពចិត្ត ។ ម្នាក់ៗមានបេសកម្មជីវិតត្រូវបំពេញរៀងៗខ្លួន ។ ជីវិតឆ្លងកាត់ច្រើនអាចយល់ពីសង្គមបានច្រើន ។ កាន់តែយល់ពីធម្មជាតិ ចិត្តកាន់តែស្ងប់ស្ងាត់ ព្រោះហេតុណាផលហ្នឹង ។ ធម្មជាតិមិនអយុត្តិធម៌ទេ ដោយធម្មជាតិទាំងឡាយមានសភាព មិនទៀង ប្រែប្រួល មិនតាមបង្គាប់យើងទេ (អនិច្ចំ ទុក្ខំ អនត្តា) ។ តែខ្ញុំតែងតែនឹករលឹកមនុស្សដែលមានអធ្យាស្រ័យល្អជារើយៗក្នុងចិត្ត ដែលខ្ញុំធ្លាប់ប្រាស្រ័យទាក់ទងកន្លងមក ទោះបីបានជួបញឹកញ៉ាប់ឬមិនសូវជួបក៏ដោយ ហើយក៏សូមខមាទោសប្រសិនបើមានភាពឆ្គាំឆ្គងអសីលធម៌ដោយកាយ វាចា ចិត្តដែលបានប្រព្រឹត្តកន្លងមកក្នុងដំណើរជីវិតវិថីចិត្ត ព្រោះជាទោសសង្សារវដ្តដែលគ្មានសត្វលោកណាគេចរួច ។ ខ្ញុំតែងតែសំឡឹងទោសកំហុសខ្លួនឯងជារើយៗហើយកែប្រែលអោយល្អប្រសើរ ជាជាងសំឡឹងទោសអ្នកដទៃ ព្រោះម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានទុក្ខប្រចាំអត្តភាពរៀងៗខ្លួន ។ (✍️ឈួន ម៉េងហួ)
⛰ភ្នំថ្មរតាន់មិនរង្គើរព្រោះខ្យល់បក់បោក រីឯបណ្ឌិតពិតទាំងឡាយក៏មិនរំភើបនឹងពាក្យតិះដៀល ឬពាក្យសរសើរដូច្នេះដែរ បណ្ឌិតដែលឆ្អែតក្នុងធម៌ មានចិត្តជ្រះថ្លា រមែងដេកជាសុខ រមែងត្រេកអរក្នុងធម៌គ្រប់ពេល៕ (✍️ឈួន ម៉េងហួ)
✍️សិល្បៈជីវិត✍️ការធ្វើនយោបាយសេដ្ឋកិច្ចសុចរិតសម្មាអាជីវៈ(មានគុណធម៌ សីលធម៌ សច្ចធម៌) គឺជាផ្នែកមួយដែលចាំបាច់សំរាប់រកប្រាក់ឬបច្ច័យបួន(ចំណីអាហារ សំលៀកបំពាក់ ថ្នាំសង្កូវ ទីជំរកផ្ទះសំបែង)សំរាប់ទ្រទ្រង់ជីវិតដើម្បីធានាបាននូវសេចក្តីសុខផ្លូវកាយដោយមិនអាចខ្វះបានសំរាប់ជីវិតគ្រហស្ថ ហើយចំពោះផ្លូវចិត្តវិញត្រូវសិក្សារព្រះអភិធម្មដើម្បីបដិបត្តិក្នុងដំនើរជីវិតប្រចាំថ្ងៃអោយបានសេចក្តីសុខផ្លូវចិត្តឆ្ពោះទៅរកត្រើយសង្សារវដ្ដ តែកុំភ្លេចថែរក្សាសុខភាពផងវាជារឿងទី១ និងប្រព្រឹត្តបុញ្ញកិរិយាវត្ថុ10 គឺចេះចែករំលែកធ្វើទានរក្សារសីលដើម្បីធានាបានសុគតិភពជាជើងទំរ ដើម្បីយកកំនើតជាសត្វមានធម្មសញ្ញាអាចពិចារណាធម៌ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបង្កើនបញ្ញារហូតដល់ថ្នាក់អរហត្តមគ្គរួចផុតចាកទុក្ខបាន។មនុស្សតែងតែចង់បានសុខ តែចូលចិត្តសាងហេតុដែលនាំអោយខ្លួនវិនាស អ្នកមានបញ្ញាច្រើនគឺសុខវេទនា និង សោមនស្សវេទនាមានច្រើន អ្នកអវិជ្ជាខ្សោយបញ្ញាគឺទុក្ខវេទនា និងទោមនស្សវេទនាមានច្រើន ធម្មជាតិមិនអយុត្តិធម៌ទេ វិជ្ជាមិនអាចចេះកើតមានដោយឯងៗនោះទេ បើមិនខំប្រឹងសិក្សាររៀនសូត្រត្រិះរិះពិចារណា ទាំងផ្នែកបច្ចេកទេសបច្ចេកវិទ្យា និងផ្នែកទស្សនៈវិទ្យាជាពិេសសគឺសិក្សារអភិធម្មអោយយល់ពីសភាវៈធម្មជាតិច្បាស់ ទើបអវិជ្ជាថយចុះរហូតអស់ ថេរសុខ សន្តិសុខ អមតៈសុខ និព្វាន ទុក្ខនិរោធ ។ សេចក្តីសុខផ្លូវចិត្តពិតគឺសុខស្ងប់ផុតពីកិលេស(ចិត្តពាល់អារម្មណ៍និព្វាន) មានតែផ្លូវមួយគត់ គឺរៀនព្រះអភិធម្មកំនត់អោយដឹងពីសភាវៈធម្មជាតិពិតធ្វើអោយស្គាល់ខ្លួនឯងច្បាស់ និងធម្មជាតិទាំងឡាយដែលអាស្រ័យគ្នា ហើយបដិបត្តិ(អនុវត្តន៍)រាល់ថ្ងៃគ្រប់ខណៈនៃវិថីចិត្តដោយប្រើសតិរលឹកតាមចិត្តខ្លួនឯង ហើយយល់និងពាល់ត្រូវអំពីលក្ខណៈវាថា ធម្មជាតិទាំងឡាយ មានលក្ខណៈ មិនទៀង(អនិច្ចំ) ជាទុក្ខ(ទុក្ខំ) មិនស្តិតនៅក្នុងអំនាចខ្លួនយើង(អនត្តា) នោះទើបរបូតនូវសេចក្តីជាប់ជំពាក់(តណ្ហា) ស្រណោះស្រណោកសោកសង្រេង អាឡោះអាល័យ នោះទុក្ខទាំងឡាយថយចុះ(ទុក្ខនិរោធ)រហូតដល់សុខស្ងប់ ។ គ្មានជំរើសអ្វីក្រៅពីហ្នឹងទេ ហើយក៏គ្មានអ្នកណាជួយអ្នកណាបានដែរ ព្រោះការបដិបត្តិ(អនុវត្តន៍ផ្ទាល់)ជាការចូលសមរភូមិប្រយុទ្ធដោយខ្លួនឯង អ្នកដទៃជួយបានត្រឹមបរិយត្តិ(ជាទ្រឹស្តីជាមេរៀន)ទេ ។ខ្ញុំខំសសេរ ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់អ្នកអាន😊ឯខ្ញុំអ្នកសសេរហត់ តែញាំងអោយកុសលចិត្តអោយចំរើនឡើង😊(✍️ឈួន ម៉េងហួ)
✍️សត្វម្រឹកបីពួក ៖
១ ម្រឹកទី១ជាប់អន្ទាក់ដោយមិនដឹងថាជាអន្ទាក់
២ ម្រឹកទី២ជាប់អន្ទាក់ដោយដឹងថាជាអន្ទាក់
៣ ម្រឹកទី៣មិនជាប់អន្ទាក់ដោយដឹងថាជាអន្ទាក់
តើយើងទាំងអស់គ្នា ជាសត្វម្រឹកមួយណា ?
ចំលើយគឺអាចស្ថិតនៅក្រុមពួកសត្វម្រឹកទី១ឬទី២ ។
ឱ! ជនរងគ្រោះនៅក្នុងសង្សារវដ្ដអើយអន្ទាក់នោះ គឺសំដៅដល់ភពរបស់សត្វលោក ជាវាលវដ្ដសង្សារនេះឯង ។ ជាការពិតណាស់ដែលពិបាកនឹងគេចពីអន្ទាក់នេះណាស់ ព្រោះពួកយើងទាំងអស់គ្នានៅមានអវិជ្ជាគឺមោហៈចេតសិកនេះឯង ហាក់ដូចជាមនុស្សខ្វាក់មើលអ្វីមិនឃើញ លុះត្រាតែពន្លឺនៃភ្នែកបញ្ញាកើតឡើងបន្តិចម្តងៗ ទើបមើលផ្លូវកាន់តែច្បាស់ទៅៗ រហូតដល់គេចផុតពីអន្ទាក់សង្សារវដ្ដនេះ ទៅដល់ទ្វារព្រះនិព្វាន ទុក្ខនិរោធ សន្តិសុខ ។ ក្នុងដំណើរជីវិតអ្នកណាដែលថាធ្វើបាបមិនសប្បាយ គឺសោមនស្សវេទនាវាកើតឡើងនៅក្នុងអកុសល្យចិត្ដ ដែលជាចិត្តបាបប្រភេទលោភៈ៨ដួងហ្នឹង ។ ដោយសារតែសប្បាយហ្នឹងហើយបានជាមនុស្សម្នាក់ៗគេចមិនរួចពីអន្ទាក់នឹងណា ទាំងយើងទាំងគេទាំងខ្ញុំ ។ បើចង់គេចមានផ្លូវតែមួយគត់ គឺសិក្សារព្រះអភិធម្ម ហើយបដិបត្តិក្នុងដំនើរជីវិតប្រចាំថ្ងៃដើម្បីគុណធម៌ចំរើនឡើង ជាការសន្សំឧបនិស្ស័យទៅអនាគត់ជាតិរហូតដល់បញ្ញាថ្នាក់អរហត្ថមគ្គកើតឡើងកាត់កិលេសអស់ពីក្នុងសណ្តានបានត្រាស់ដឹងជាព្រះអរហន្តទើបរួចផុតចាកទុក្ខ ។ ជីវិតគ្រហស្ថតែប៉ុន្នឹងឯង តែព្យាយាមគេចពីបាប បាបគ្រោតគ្រាតគេចបាន តែបាបល្អិតៗមិនទាន់ដាច់ស្រលះទេ តែដឹងផ្លូវហើយកំពុងលះ ។
សួរថាតើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលជាពុទ្ធបរិស័ទ្ធយើងនេះ ស្គាល់ព្រះអភិធម្ម ហើយរៀន ហើយយកមកបដិបត្តិក្នុងដំនើរជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ហើយរួចផុតទុក្ខ ?
ចំលើយគឺមិនងាយមានទេ ផ្លូវទៅសួគ៌ទក់ៗ ផ្លូវទៅនរកសឹកអស់ ដូចចំនួនរោមគោ និងស្នែងគោអញ្ចឹង តើវាខុសគ្នាយ៉ាងណា ។ ទោះបីជា ខ្ញុំយល់ធម៌ខ្លះប៉ុន្នឹងមែន តែក៏មិនទាន់ការ៉ង់ទីថាមិនអោយទៅអបាយភូមិបានដែរ អោយតែអកុសលវិបាក(ផល់នៃអកុសលដែលបានប្រព្រឹត្តកន្លងមក)វាអោយផល់នៅពេលចុតិភវង្គ(ស្លាប់)នោះ គឺច្បាស់ជាទៅបដិសន្ធសោយទុក្ខគតិភពដូចតែគ្នាហ្នឹង វាគ្រាន់តែថាមានឱកាសជាសផុតច្រើនជាងអ្នកដែលមិនដឹងផ្លូវដែលដើរខុសផ្លូវ ៕ (✍️ឈួន ម៉េងហួ)
ភាពជាអ្នកដឹកនាំត្រូវមាន៖
១. បេះដូងជាមនុស្សល្អមិនអាចខ្វះបាន ចាគ្គៈដែលមានតែការផ្តល់អោយគ្មានលក្ខ័ណ្ឌទាមទារដូចនុយ ដូចទំពក់ទេ មានព្រហ្មវិហារធម៌ ឥទ្ធីបាតធម៌ ត្រៃកូតធម៌ ទស្សពិតរាជ្យធម៌
២. ចំណេះដឹងផ្នែកទស្សនវិទ្យា ដោយយល់សច្ចៈរបស់ធម្មជាតិ ត្រូវតាមបរមត្ថ ដែលជាមេរៀនព្រះពុទ្ធ និងសំបូរទៅដោយធម្មទានតាមលិទ្ធភាពដែលអាចធ្វើទៅបាន
៣. ចំណេះដឹងផ្នែកបច្ចេកទេសបច្ចេកវិទ្យាដើរអោយទាន់សម័យការដើម្បីបំរើលោកសំភារះក្នុងបច្ច័យបួនសំរាប់ជីវិតនៅរស់ ឧទាហរណ៍ដូចជា សម័យឌីជីថល ប្រតិបត្តការណ៍តាមអនឡាញ ទូរស័ព្ទស្មាតហ្វូន ឡាន យន្តហោះ កុំព្យូទ័...
ទាំងអស់នេះហើយទើបក្លាយជាអ្នកដឹកនាំដែលមានទស្សនៈវិស័យភ្លឺស្វាង ចេះប្រមើរមើលវែងឆ្ងាយរាល់គ្រប់បញ្ហា និងដំណោះស្រាយប្រកបទៅដោយគតិបណ្ឌិត ចិត្តមេត្តា បេះដូង❤️សាកល គ្មានទេបេះដូងចង្អៀត៕ (✍️ឈួន ម៉េងហួ)
🌳រុក្ខជាតិចេះបំលែងជីលាមក៍ទៅជាឱសថ ជាផ្កាពណ៌ស្រស់ស្អាតល្អ ក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ និង ជាផ្លែផ្អែមឆ្ងាញ់ពិសារ មនុស្សវៃឆ្លាតមានបញ្ញាចេះបំលែងហេតុការណ៍មិនល្អកើតជុំវិញខ្លួន ទៅជាសេចក្តីសុខសំរាប់ខ្លួន អ្នកដទៃ ជីវិតនៅលើផែនដី និងដល់ជីវិតក្នុងសង្សារវដ្ដផងដែរ៕ បេះដូងសាកល❤️ (✍️ឈួន ម៉េងហួ)
🏋️♂️🏦✍️🧘♂️🤝អាមិសទ្រព្យញាំងជីវិតិន្ទ្រិយអោយតាំងនៅក្នុងបវត្តិកាលជីវិត អរិយទ្រព្យញាំងអោយចិត្តសំបូរកុសល ជាទ្រព្យគាប់ចិន្តាអោយផលជាសុគតិភពរហូតបញ្ញាចំរើនឡើងដល់ត្រើយសង្សារវដ្ដ សន្តិបទ ទុក្ខនិរោធ អមតសុខ បរមសុខ បរិនិព្វាន
ដូច្នេះហើយដំនើរជីវិតត្រូវប្រព្រឹត្តទៅព្រមគ្នាទាំងបួន
១ ថែរក្សាសុខភាព
២ ធ្វើសេដ្ឋកិច្ច
៣ សិក្សានិងបដិបត្តិព្រះធម៌
៤ ប្រព្រឹត្តបុញ្ញកិរិយាវត្ថុធ្វើទានរក្សាសីលជាដើម៕ (✍️ឈួន ម៉េងហួ)
✍️អត់ ឃ្លាន មាន ក្រ របរត្រឹមត្រូវ រកសុីជួញដូរក្នុងផ្លូវនៃសប្បុរស ផ្លូវលោកផ្លូវធម៌កុំអោយមានទាស់ ផ្លូវល្អឥតខ្ចោះមគ្គអង្គ៨
១. សម្មាទិដ្ឋិ = ការយល់ត្រូវ
២. សម្មាសង្កប្បៈ = ការគិតត្រិះរិះត្រូវ
៣. សម្មាវាចា = ការនិយាយត្រូវ
៤. សម្មាកម្មន្តៈ = ការធ្វើអំពើសកម្មភាពប្រកបការងារត្រូវ
៥. សម្មាអាជីវៈ = ការចិញ្ចឹមជីវិតរកសុីជួញដូរត្រូវ
៦. សម្មាវាយាម = ការព្យាយាមត្រូវ
៧. សម្មាសតិ = ការរលឹកត្រូវ
៨. សម្មាសមាធិ = ការតំកល់ឬការតាំងចិត្តត្រូវ។
✍️វិបស្សនា គឺជាការយល់ ពិចារណា អនុវត្តផ្ទាល់ពាល់ត្រូវឃើញច្បាស់តាមសេចក្តីពិត ជាបញ្ញាឃើញច្បាស់នូវដំណើរសង្ខារធម៌តាមសេចក្តីពិត ជាការសំឡឹងវិសេសអំពីទម្រង់ត្រៃលក្ខណ៍នៃអារម្មណ៍ ។ អារម្មណ៍ខ្លះជារូប អារម្មណ៍ខ្លះដូចជានាមធម៌ មានវេទនា ចិត្ត ធម៌ មានទម្រង់ពិតប្រាកដរបស់វាតែគ្មានរូបភាពទេ តែវាមានលក្ខណៈ មិនទៀង ជាទុក្ខ មិនស្ថិតនៅក្នុងអំនាចខ្លួន ដូចតែគ្នា ដូចជាថាមពលចិត្ត ដែនម៉ាញ៉េទិច ឬដូចជាSoftware កុំព្យូទ័ Software ទូរស័ព្ទ និង Software គ្រឿងអេឡិខត្រូនិចមួយចំនួន ការប្រាស្រ័យគ្នានៃសញ្ញាតាមរលកអេឡិចត្រូម៉ាញ៉េទិច ដូចជាសញ្ញាសំលេងតាមការខលទូរស័ព្ទ សញ្ញាពន្លឺរូបភាពតាមវីដេអូខល តែនាមធម៌ទាំងឡាយនេះត្រូវបានសំឡឹងវិសេសឃើញដោយបញ្ញា មិនមែនជាវិស័យមើលឃើញដោយចក្ខុវិញ្ញាណទេ ដែលហៅថាវិបស្សនា ។ ទាំងនេះគ្រាន់តែជាគតិរបស់ខ្ញុំចែករំលែកការយល់ទេ ពិតឬមិនពិតយ៉ាងណា សូមពិចារណាតាមឧប្បាយនៃប្រាជ្ញារៀងៗខ្លួន ៕ (✍️ឈួន ម៉េងហួ)
✍️ព្យាយាមរៀនស្គាល់ខ្លួនឯងអោយច្បាស់ នោះហ្នឹងមានខ្លួន(សំដៅដល់បញ្ញា) ជាទីពឹងពិតប្រាកដ ជាជាងចង់អោយអ្នកដទៃយល់ពីយើង ធ្វើតាមបំណងយើង ។ នោះសេចក្តីទុក្ខផ្លូវចិត្ត សេចក្តីស្រណោះស្រណោកសោកសង្រេងអាលោះអាល័យ ការជាប់ជំពាក់ចិត្តហ្នឹងរលត់បន្តិចម្តងៗរហូតទាល់តែអស់។ បំណងធំទុក្ខធំ បំណងតូចទុក្ខតូច អស់បំណង(តណ្ហា លោភៈ)រលត់ទុក្ខ។ រឿងដែលចំរើន គឺត្រូវតែព្យាយាមធ្វើល្អទាំងកាយវាចាចិត្តអោយអស់ពីលទ្ធភាពហើយទុកអោយធម្មជាតិជាអ្នករៀបរយចុះ ញញឹមទទួលផល ។ លោកនោះទទេទេ តែច្រឡំថាមាន ដោយសារការដឹងច្រឡំសន្មត់របស់ចិត្តគិត ។ (✍️ឈួន ម៉េងហួ)
✍️សង្សារវដ្ដនេះ កើតចេញពីការសន្មត់នៃចិត្តគិត ។ ចិត្តគិតជាអវិជ្ជាវិវត្តន៍ទៅជា សង្ខារតាក់តែង ទៅជា វិញ្ញាណ ទៅជា នាមរូប ទៅជា សាឡាយតនៈ(អាយតនៈ៦) ទៅជា ផស្សៈ ទៅជា វេទនា ទៅជា តណ្ហា ទៅជា ឧបាទាន ទៅជា ភព ទៅជា ជាតិ ទៅជា ជរាមរណៈ ទៅជា សោកៈ បរិទេវៈ ទុក្ខៈ ទោមនស្សៈ ឧប្បាយាសៈទើបកើតព្រម ។ បដិច្ចសមុប្បាទជាដំនើរវិវត្តន៍ផ្សំនាំអោយមានចិត្តគិត នាំអោយមានលោកនេះសង្សារវដ្ដនេះ ការពិតលោកនេះទទេសោះ ។ នេះគ្រាន់តែជាគតិរបស់ខ្ញុំទេបន្ទាប់ពីបានសិក្សារព្រះអភិធម្មខ្លះៗកន្លងមក សូមពិចារណាតាមឧបាយនៃប្រាជ្ញាចុះ កុំអាលជឿកាន់យកតាមអី ។ កុំចង់បានសុខដែលគេអោយ ត្រូវចេះបង្កើតសុខដោយខ្លួនឯង ។ (✍️ឈួន ម៉េងហួ)
លោកនោះទទេទេ តែច្រឡំថាមាន ដោយសារការដឹងច្រឡំសន្មត់របស់ចិត្តគិត ។ មេរៀនព្រះអភិធម្ម ជាពន្លឺបំភ្លឺផ្លូវពីត្រើយអាយទៅកាន់ត្រើយនាយគឺព្រះនិព្វាន ទុក្ខនិរោធ ដែលកុលបុត្រគ្រប់រូបមិនគួរមើលរំលង ៕(✍️ឈួន ម៉េងហួ)
✍️ជាចុងបញ្ចប់ សំនេរទាំងនេះខ្ញុំសសេរគ្រាន់តែជាការចែករំលែកនូវអ្វីដែលជាការយល់ដឹងបន្តិចបន្ទួចរបស់ខ្ញុំ ខុសត្រូវសូមពិចារណាតាមឧបាយប្រាជ្ញារៀងៗខ្លួនចុះ កុំទាន់ជឿរកាន់យកតាម ព្រោះការយល់ដឹងខ្ញុំនៅមានកំរិតអាចមានខុស ៕
ខាងក្រោមនេះជាលីងមេរៀនព្រះអភិធម្មដែលត្រូវសិក្សារ ជាមេរៀនបង្កើតសុខដោយខ្លួនឯង
👉 https://www.youtube.com/playlist?list=PL5ZKM9cu_2OeXaPeKB5BeYzRPPLUHlHhj
👉 https://youtube.com/playlist?list=PLCYIwXZHWqkIW5SJtgmOZ9s4BmiBxN-oY
👉 https://youtube.com/playlist?list=PLCYIwXZHWqkJb5fPnFZKlUSz3kXCZxiqt
👉 https://www.sansochea.org/9992/
