https://www.facebook.com/228373813699264/

Үүлэн Хүүрнэл/Uulen Khuurnel/, Mongolia, Ulaanbaatar (2026)

07/10/2025

МАРТАГДСАН НАР МИНЬ
Бичсэн: Үүлэн хүүрнэл E.E

БАГА НАС /Гуравдугаар хэсэг/

Би аав, ээжийнхээ 18 насанд гарсан хайрынх нь үр шим. Тэд намайг олохтой зэрэгцэн бүх л амьдрал нь сүйрсэн мэт, ямар ч сонголтгүй болсон мэт амьдралын чухал мөчид цэл залуухан насандаа нүүр тулсан. Тэд эргэлт буцалтгүй хоёуул амьдралаа үргэлжлүүлж намайг төрүүлэхээр шийдэцгээсэн гэдэг. Эмээ өвөө нар мааньч эсэргүйцэлгүй аав ээж хоёрын минь сонголтыг хүлээн зөвшөөрч асарсан гэдэг. Аав ээж хоёр минь цэл залуухан наснаасаа эхлэн тасралтгүй өдийг хүртэл хөдөлмөрлөж , өөрсдийн амьдралаа бүтээж ирсэн. Аав минь төгссөн сургууль мэргэжилгүй ч хамаатны уран гартай дархан ахыг дагаж суралцаж хэдэн зуу биш хэдэн саяаар үнэлэгдэх бүтээл хийдэг дархан хүн болсон юм. Ийн учир аав минь гэр бүлээ хэнээс ч дутахааргүй хангалуун, халуун дулаан, жаргалтай амьдруулж ирсэн. Аав ээж хоёр минь оройн хоолны дараа хамтдаа юм яриад нэгнээ налаад суух, яг л шинэхэн дурлалт хосууд шиг хөтлөлцөөд агаарт алхахаар гарахыг нь харахад надад үнэхээр сайхан санагддаг. Яг л аав ээж хоёр шигээ дурлалт хостой болохыг хүсдэгээ би мэдэрдэг юм. Ихээр илүү гарах амьдрал биш бас юугаар ч дудахгүй амьдралыг аав ээж хоёр минь хамтдаа босгож чадсан. Ээж минь аавыг маш олон удаа гуйлгаж араасаа гүйлгэж байж зөвшөөрсөн гэдэг. Ээж минь үеийн охидуудаасаа их хэрсүү, ажилсаг, гүн хар тунгалаг нүдтэй, бэлхүүсээ давсан тас хар урт үстэй, гүйх үед нь үс нь саад болохоор бүсэндээ хавчуулчихаад гүйж явдаг охин байсан гэж аав минь дурсдаг. Аав хэлэхдээ – чи бол яг ээжийнхээ залуу нас шиг , ээжтэйгээ мөн ч адилхан охин доо, царай чинь л ерөнхийдөө намайг дууриасан болохоос чи бол тэр чигээрээ ээж шигээ хүн. Хатуудаа хатуу, зөөлөндөө зөөлөн, шудрага, тууштай охин. Аав нь заримдаа чамайг хараад ээжийн чинь залуу насыг дурсдаг, хайрлахгүй байхын аргагүй, араас нь гүйхээс өөр сонголтгүй л охин байсан юм даа ээж чинь. Одоо ч сайханаараа , нас нэмж нүүрэнд нь хэдэн зураас тодорсон ч энэнээс их зураас нүүрэнд нь тодортол ээжийг чинь зүдрээлгүй авч явсандаа аав нь бас өөрөөрөө жоохон бахархмаар ч юм шиг тийм мэдрэмж төрдөг гэж хэлээд оодорсон маягтай биеийн илэрхийлэмж гаргах нь өхөөрдмөөр. Эхнэрийнхээ нүүрний үрчлээг тоолоод , илүү үрчлээтэй болгоогүйгээрээ бахархдаг яасан ч хонгорхон бодолтой эр хүн гэхээрээ ийм байдаг байна аа гэж аавыгаа өхөөрдөн харна. Би аав шиг ээ л хүнтэй учирч ээж шигээ л хөгширхийг хүсдэг санагддаг, ээж минь үеийхнээсээ хамаагүй залуу харагддаг, ямар ч засваргүй хэрнээ л тэр яг л 30 наст шиг халуухан бас хайр татам харагддаг. Аавын бодол ч бас оргүй худал бодол биш санагддаг, аав минь ээжийг зовоодог байсан бол ээж илүү их үрчлээтэй л болох байсан байхдаа гэж боддогддог. Эмэгтэй хүний хажуудах эр нь ямархуу хүн бэ, хэр хайрлагдсан эмэгтэй вэ гэдэгийг үнэхээр л нүүрний үрчлээ, биеэ авч яваа байдлаас нь харж болохоор санагддаг. Нөхөр нь зовоодог, халамжгүй , анхаардаггүй эмэгтэйн нүднийх нь харц доогуур, хүний нүднээс эмээдэг, хоёр гар нь эдлэгдсэн, нүүр нь үрчлээтэж зовхи нь буусан, хүний нүдэнд торох ганц чимэг зүйлтгүй харагддаг. Гол нь ийм эмэгтэйчүүд нөхөрөө буруутгах бодолгүй эсэргээрээ өмөөртлөө нөхөр гэр бүлдээ хамаг байдгаа зориулсан байдаг. Аав минь ээжид ийм хүнд амьдрал эдлүүлээгүй хайрласан чин зүрхт эр хүн. Аав минь бидний хамаг нөмөр нөөлөг юм.
Ээж минь аавыг бодвол эрдмийн мөр хөөж эх орныхоо ирээдүйн боловсролын салбарт хувь нэмэрээ чамгүй оруулж яваа мэргэжилтэн. Олон ч залуучуудыг бэлтгэж амжилтанд хүрэх замыг нь зурж өгсөн буянтай багш хүн. Ээж минь олон жил боловсролын салбарт хувь, хувьсгалын их дээд сургуулиудаар дамжин, орсон газар бүртээ нэрээ цэвэр үлдээж буусан газар бүртээ хүүхдүүдэд хэрэгтэй ажлуудыг эхлүүлж үр дүнг нь үзсэн. Энэнээс ээж минь хэр шаргуу хөдөлмөрч тууштай хүн гэдэг нь харагдаж байгаа байх. Ээжээсээ би – ээж та яагаад аавтай гэрлэсэн юм бэ? Та яагаад эргэж харж зөвшөөрсөн юм гэж инээвхийлэн асуухад. Ээж -Товчхондоо бол аав чинь үнэхээр сайн аав болохоор хүн байсан тэрэнд нь л болсон. Тэрнээс биш та нар шиг царай зүс, өндөр мөндөр ярьвал гэж жуумалзсанаа аавруу толгойгоо дохиж тас хийтэл инээж билээ , би ч ээжтэйгээ нийлж аавруугаа харан дуу нэгтгэн инээлдэхэд юу болоод байгааг ч анзаарах сөхөөгүй цайгаа уун зурагт үзэж байгаа аавыгаа харахад цээжин дотор минь нэг тийм үл мэдэм жаргалтайгаар зүрх минь лугшиж байгааг мэдэрсэн юм.
Тэд нэгнээ хайрлах , нэгнээ гэх мэдрэмж ямар байдаг бол гэж бас л боддогддог байлаа. Би бол бодогч, ээж намайг -за үр минь юу бас бодоод сууна даа л гэдэг юм.

Миний бага нас Улаанбаатар хотын хорооллын эцэст өнгөрсөн юм. Намайг ухаан ороход л бид нэг газараа амьдарч байсан, одоо ч бид энэ газараа л амьдарч байгаа. Хорооллын эцсийн 9-р байрны 3-р орцонд анх аав ээж хоёр минь айлын хажуу өрөө хөлслөн тусдаа амьдарч эхэлсэн гэдэг, тусдаа амьдарч эхлээд 9сарын дараа аав ээж 2 минь намайг ирсэнг мэдсэн гэдэг. Тэр үед ээжийн ээж болох эмээ маань охин хүүхдийн ээж болохоор ч тэр үү – Ээ Сүхэээ/өвөө/! Яаанаа , яаанаа яах гэж тусдаа байж үзье гэхэд нь зөвшөөрвөө , ингэхгээд байсан юм , би чамд эс хэллүү , яг ингэхгээд байсан юм гээд тогтож яадан гэрээсээ гараад гүйсэн гэдэг. Удалгүй орж ирээд ээжийг тэвэрээд -эвий үр минь чи минь 18 хан насандаа ингээд ээж болчих юм уу? Амьдралын зам урт, амьдралд юу эс тохиохыг чи ч мэдэхгүй , ээж нь ч мэдэхгүй одоо яах вээ? гэж нүд нь нулимсаар дүүрч ээжийн хацрыг эвийлэн илсэн гэдэг. Тэр үед зузаан том шилтэй тун чиг дуу муутай өвөө минь -одоо яахав дээ Сүрэн минь ингээд эмээ өвөө болох нь шүү дээ, тавилан л хойно, тэртээ тэргүй эмээ өвөө болохоос хойш эрт урьдийн ялгаа юу байхав. Гэж хэлээд тамхиа асаан бодлогошронгуй суухад царай нь жаргалтай гэрэлтэж байсан гэж ээж хэлсэн. Би ингэж л аав ээж, эмээ өвөөдөө ирсэн хүүхэд.
Согоомаа бид хоёрын нэрний асуудал ялгаагүй их дуулиантай өгөгдсөн гэдэг. Согоомаагын аав ээж нь манай аав ээжтэй хүүхдүүдийнхээ нэрийг өгсөн дурсамжаа ярьж нулимсаа гартал инээлдэж байсныг нь санадаг. Аав минь их хүрэн бор гялгар арьстай хүн байдаг юм , залуудаа бүр их бор байсан гэдэг. Аавын ээж болох Жаажий эмээ маань -охин хүүхэд гарвал аав шигээ пэд хар бор охин гарах байх Борхон гээд нэрлэчихвэл яг зохино гэж хэлэхэд нь томоо гэдэстэй сэтгэлзүй нь тогтворгүй цондгор ээж минь анх удаа ширэв татав хийж уйлсан гэдэг. Жаажий эмээ маань угийн их наргиан ч хүн, болжил өгвөл хавь ойрын хүмүүсээ шоглож заримдаа хэтрүүлчих гээд байдаг хүн байсан учир ээж маань наргиж байгааг нь мэдсэн хэрнээ л гомдож уйлсан гэдэг. Би бол ээжийнхээ дуртай амттанаар нэрлэгдсэн охин. Ээж минь Мойл жимсэнд нугасгүй нэгэн байсан одоо ч тийм. Ээж маань амаржсаны дараа аав минь намайг анх тэврэхэд нь бид 2-ийн харц тулгарахад аав минь – нялх мойлон хар нүдтэй охин минь сайн уу? Аав нь байна гэж тэвэрсэн гэдэг. Тэгээд аав минь надад Мойлон гэдэг нэр өгсөн. Азаар Жаажий эмээгийн наргианд хүүрнэсэн шиг би аавынхаа арьсны өнгийг дууриагаагүй ээжийнхээ цагаан арьсыг авч , аавынхаа тас хар нүд, ээжийнхээ өтгөн хөмсөгийг аваад алаг нүдэн Мойлон охин болон хорвоотой танилцаж эхэлсэн юм.
Согоомаа бид хоёр хорооллын эцсийн 14-р цэцэрлэгийн Бага бүлгийн нэг ангид анх танилцаж найзууд болсон юм. Тэр яг л баатар шиг амьдралд минь гарч ирсэн. Ангийн нилээн хөдөлгөөнтэй хүү намайг түлхэж унагахад Согоомаа гэнэт гарч ирэн түүнийг түлхэж унагаад намайг татаж босгоод гараа атгалцсанаас хойш бид найзууд болсон. Товчхондоо биднийг найзалж эхэлснээс хойш гэр бүлүүд маань мөн найзалж эхэлсэн. Бидний нөхөрлөлийн түүх энэ үеээс эхлэн батжиж бид өдийг хүртэл хагацаж салашгүй найзалж яваа юм.
.E #бодлынтэрлэл

26/09/2025

Амьдралын ачааг үүрэгч эмэгтэй хүн та өөрөө яг хэн юм бэ? Юуны тулд энэ их тэвчээрийг гаргаж , юуны тулд энэ их сэтгэлийг гаргадаг юм бэ ?
Гаднаа инээд алдсан эмэгтэй та дотороо хэр их гуниг тээж яваа бол?
Хэцүү байсан ч туулаад гарахдаа түүртэхгүй тэр хэр их тэвчиж явдаг юм бол?
Хэлэхээс ч залхах
Засахаас ч залгах
Үглэхээс ч залхах
Хийхээс ч залхах үедээ хэр их унтардаг вэ? Буцаад яаж асдаг вэ?
Өвдөөд хэвтэхэд нь цай аягалах хүнгүй үед сэтгэлд нь юу унтарч , дараа нь тэр яаж асдаг вэ?
Өөрийн гэсэн болгон өрөөлийнх мэт аашлахыг яаж тэвчдэг вэ? Буцаад яаж тэгж хайрлаж чаддаг юм бэ ?
Тэнэгтээ л үү? Тэнгэр мэт дээ л үү?

Эмэгтэй хүн үл энэрэхийг, үл хүндлүүлэхийг , үл тоогдохыг, хэн ч биш мэт мэдрэмжийг тэвчсээр дотороо үхдэл болсон ч гаднаа чамин мэт инээдээр нуудаг. Харин харцын хараад л тэд барьц алдмаар далдична. Тэр нүдэнд гал ч үгүй , цог ч үгүй, түмнээс нуусан гүн гомхрол , тэсэж тэвчсэн дурсамжууд л харагдахаар тийм унтрам харц л үлдэнэ. Хайр , халамж, хүндлэл , энэрэлийг үл хүртсэн эмэгтэйн дотор чөтгөр ч байж үл тэсэм гашуун.
Хайр, энэрэл, хүндлэлийг эмэгтэйчүүдээс бүү хол байлгаарай!
.E #сэтгэлтатам #үүлэнөгүүлэл #Бодлынтэрлэл

26/08/2025

МАРТАГДСАН НАР МИНЬ
Бичсэн: Үүлэн хүүрнэл E.E

БИД ХОЛБООТОЙ ХҮМҮҮС ҮҮ? /Хоёрдугаар хэсэг/

Сургуулийн орчин хөл ихтэй, нүд эрээлжлэм оюутнууд зөрж байлаа, олон хүнтэй газар яваагүй удсаныг ч хэлэх үү дотор жаал муухай оргиж, толгой эргэх мэдрэмж мэдэрч сургуулийн гадаа хэсэг сууж холхилдон байгаа олныг харан суулаа. Хотын төвийн чимээ олны хөлийн хольхоо, энд тэнд тас тас инээлдэх хүмүүс, бас хэзээ ч салахгүй мэт зууралдсан хосууд, үнэхээр толгой өвдөж эхлэв. Би эдгээр оюутнуудын адил энэ дунд бужигнаж явсан гэж бодохоор сэтгэл нэг л сайхан байв, эргэж хуучин амьдралдаа орон олны дунд бужигнаж цагийг зугаатай өнгөрөөнө гэж сэтгэлээ засан урт амьсгаа авахтай зэрэгцэн -Мойлхооооон Мойл минэээ Моооооойл гэх чимээ чихэнд гүн хүрэн дуу гарах зүгрүү харвал намайг гэр зуур байх хооронд хэд хэд ирсэн маш чанга ярьдаг тас тас инээдэг улаан хүрэн үстэй охин байлаа. Миний хамгийн сайн найз гэсэн. Бид цэцэрлэгээсээ найзалсан, арван жилдээ нэг ангид сурсан, оюутан болоод нэг сургуульд өөр өөр мэргэжлээр элсэж суралцсан -чи бид хоёр бол яг л нэг айлын охидууд шиг өссөн дотно хүмүүс гэж хэлж байсан охин хар хурдаараа орилсоор надруу гүйж байлаа. Өсгийт өмсчихөөд үнэхээр хамаагүй гүйж байна аа байж байгааг нь гэж бодохдоо зэрэгцэн би энэ охинд өөрийнхөө өсгийт өмссөнөө үл тоон хурдлах яаран очих чухал хүн нь юм байнадаа гэсэн бодол төрөв. Бүгд биднийг сонжин гайхан харж байгаа мэт бид төв хүмүүс болов. Согоо надруу эрчээрээ гүйж ирэн доргитол тэвэрч авав. Удаан хугацаанд уулзаагүй тааралдаагүй нандин хүмүүс л ингэж уулздаг даа гэж бас тархи минь жоохон ажиллаадахав.
-Мойлхон минь бие нь дажгүй юу? Одоо яаж байна? Намайг санаж бана уу? Бидний дурсамж сэргэж байна уу? Яаж байна? Буцаад сурах юм уу? Одоо хичээлдээ явж эхлэх юм уу?
Гэхчлэн маш их асуулт зэрэг асуув, би бараг л ухаа алдах хэмжээнд мэдрэмж авав.
- Согоо , жоохон тайван. Маш их асуулт нэг дор асуух юм аа, би бараг муужрах нь
- Яаанаа тийм байна, за найз нь жоохон тайвшраадхья, би чамайг хараад яаж баярласнаа илэрхийлэхэд хэцүү байна, ямар сайндаа л банзал, өсгийт өмссөнөө ч мартаад хар хурдаараа гүйж ирэх вээ дээ, миний найз сургуульдаа буцаад орох гэж байна уу? Өнөөдөр яагаад энд хүрээд ирэв?
- Захирал багштай уулзахаар ирсэн, ээж сургуульдаа буцаад явж эхэл , одоо бэлэн байх гээд. Ингэхэд би, би ямар мэргэжлийн ангид сурч байлаа, өчигдөрхөн сургууль мэргэжлээ бодоод дурсамж сэргэсэн буцаад мартчихсан толгой эргээд байх юм гээд нүдээ томруулаад шүдээ яарзайлгав
- Хүүш хонгор минь сэтглзүйч болохоор сурч байсан хүн шүү дээ чи, багын л тэгж ярьдаг байсан. Ээж ааваасаа зөрж зүтгэсээр байгаад орсон шүү дээ?
- Өө тийм , одоо яг саналаа. Чи надтай захирал багшийн өрөөлүү хамт яваад уулзаад өгөөч, би өрөөг нь олохдоо итгэлтэй биш байна, тэгэх үү?
- Мэдээж туслалгүй яахав. Найз нь одоо уул нь нэг цагийн хичээлтэй гэхдээ зүгээр тасалчья, чи ирчихсэн байхад би хичээлд суугаад юу ч ойлгохгүй. Дараа нь нөхчихье, одоо цайны цаг болж байна, дуусахаар нь захирал багшийн өрөөлүү хамт явцгаая
- Хичээлээ тасалж болох юм уу? Надаас болоод ?
- Чи бол надад нэг цагийн хичээлээс илүү чухал хүн, санаа зоволтгүй би нөхөөл хичээлээ үзчихнэ ээ , за юу Мойлхон минь?
- Заза
- Чи хоол идсэн үү? Явж байнга хамт хоол иддэг байсан хоолны газартаа хоол идэх үү айн?
- Тэгье, өлсөж байна.

Зоогийн газарлуу явах замд жижигхэн ч , сэтгэлд сайхан дурсамжууд сэдэрч байлаа, Согоо зогсолтгүй ярьсаар л, бид энд, бид тэнд, бүгдээрээ энд гэхчилэн надад дурсамжаа санахад туслахаар зогсолтгүй ярьж байлаа. Би заримыг нь санаж заримд нь эргэлзэж байллаа. Гэнэт тэр:
-Чи бид 2 хичээлээ таслаад багшаас зугтаад гүйж байхдаа энэ хашлагыг давж хариаж байгаад чи бүдэрч унаж байснаа санаж байна уу? Чи цагаан өмдтэй нил шороо, шавхай болоод хачин халтар юм болоод би чамайг харж шоолж инээгээд байж байтал чамайг босох гэхэд Үүжин гэнэт гарч ирээд чамайг босгоод та 2 анх танилцаж байсан...
Гэж хэлмэгцээ надруу огцом харж царай нь хачин жигтэй хувирч яг л болохгүй зүйл ам алдсан мэд нүд нь томорч ам нь ангалзаад надруу хэсэг ширтэв. Би ч мэл гайхшраад өөдөөс нь бас л нүдээ томруулаад хартал тэр угийн сэргэлэн зантай болохоор
-Хоёулаа ямар хоол идэх дуртай байсанг чи ер нь санаж байна уу? Гээд гэнэт 2 гараа сугавчлаад уурсангуй байдлыг өөр тийш нь эргүүлэв.
-Аан нөгөө Тефтельний иж бүрдэл
Гэж би хэлсэн ээ Согооруу харж -Тээ? гэж бүлтийв
-За овоодоо миний найз бараг л эдгэрч, Тефтель гэдэг хоол чи бид 2-ын хэзээ ч татгалзахгүй амттан шиг л зүйл шүү дээ, ёстой сайн байна за явцгаая гэж хэлээд буцаад л тэр зогсолтгүй ярьсаар бид цааш алхав.
Согоо бид хоёр яагаад Тефтель хоолонд дуртай болсон дурсамж минь ой санаанд минь тодхон байсан юм. Согоо миний хар бага ёстой л нусан багын найз гэдэг нь надад зарим зүйлсээ мартсан ч мэдрэгддэг, зүрх минь огшдог, догдолдог мэдрэмж төрүүлдэг учир , би түүнийгээ хараахан ор тас мартаагүй санаж байсан юм. Согоогын аав нь замын цагдаа, ээж нь улсын эмнэлэгт зөөлөн гартайгаараа алдартай тарианы сувилагч хийдэг. Аав нь Согоог анх гэдсэнд байхад нь Баатарцогтын Чимэглэн гэдэг нэр өгнө гэж ээжтэй нь ярилцаж байж гэвч ээж нь тэр нэрэнд нь дургүй байсан бөгөөд Согоогын аавынх нь арван жилийн анхны хайрынх нь нэрийг Чимэг гэдэг байсанг ээж нь санан уцаарлаж охиндоо анхны хайрынхаа нэрийг оролцуулж нэр өгөх гэлээ гэж 3 хоног байс хийгээд л уйлж, уйлахаараа том гэдсээ үл тоон доош явган суучихдаг байсан гэсэн. Аав нь томоо гэдэстэй эхнэртээ бууж өгөн -за болье би анхны хайрт гэж дурсаж бодсон юм алга, чи бол миний амьдралын хайр, хөөрхөн охиндоо нарт хорвоогын Чимэглэн нь болж яваг гэж ерөөж бодож байхад балай юм бодлоо гэж хэлэхэд нь Согоогын ээж нь буцаад л ихэр татан томоо нулимс унагааж чанга дуугаар уйлсан гэдэг. Эцэст нь Согоо Чимэглэн нэрээ авахаар болсон ч аав нь төрсний бүртгэл, гэрчилгээг нь авахдаа Баатарцогтын Согоомаа гэж бүртгүүлж ирсэн гэдэг. Ээж нь дөнгөж төрсөн байсанг ч хэлэх үү бас л -Чи юу вэ Баатарцогтооо! гээд уйлж байсан гэнэ лээ. Баатарцогт ах бол замын цагдаа мэргэжилтэй мөн ч хурдан яриатай, шаламгай, ажилсаг заримдаа Согоо Баатарцогт ах хоёр дэндүү адилхан араншинтай. Хамт яриад суухаараа зэрэг инээх нь, инээднийх нь ижилхэнийг яаана, ярианых нь байдал хүртэл үнэхээр адилхан. Энэ хоёрыг зэрэг инээхэд миний чих хага дашна. Аав охин хоёр биш гэчих вий гэмээр хоёр хүн. Тэднийг аав охин гэдгийг харсан хүн бүр андахааргүй тийм л аав охин хоёр. Согоогын ээж бол үнэхээр эмэгтэйлэг, уян зөөлөн хүн. Жаргалмаа эгч ажилладаг улсын эмнэлэгтээ Торомгор Жаргал хочтой чадварлаг сувилагч хүн. Жаргалмаа эгч гэртээ байнга хэлдэг үгсийг би бараг л цээжилсэн – Согоо чи алив босдоо, Баатараа алив чи босдоо – хөөе та хоёр, -энэ нэг хоёр юмыг, -яая даа энэ хоёрыг гэх мэтчилэн. Үүнээс Баатараа ах, Согоо хоёр ямар адилхан хүмүүс болохыг бас бататгаж болмоор. Согоо маань айлын ганц охин, доороо нэг дүүтэй болсон ч амьдраагүй юм гэсэн. Түүнээс хойш Согоогын бүл гурвын хамт хамтдаа жаргалтай амьдарч байгаа.
Согоо бид хоёр арван жилийн 7-р ангид байсан юм. Согоо 7-А бүлэг, би 7-Б бүлэг байсан юм. Бид хоёрыг нэг ангид оруулахгүй гэж эцэг эхчүүд шийдсэн бөгөөд ангидаа яриад, ангиа үймүүлээд, хүүхдүүдтэй зодолдоод хичээл хийхгүй хоёр гэж зөвшилцөөд өөр ангид оруулсан гэдэг. Бид хоёр нэг ангид сураагүй ч нэг ангид байгаа юм шиг л аав ээжүүдийн эмээсэн асуудлуудg; бүгдэд нь орооцолдсон. Заримдаа нэгнийхээ ангид орж хүүхдүүдтэй үзэлцдэг байлаа. 8-р ангийн өвлийн улиралд санагдаж байна би ангийн байнга намайг өддөг Саруул-Очир хүүгээр духан дээрээ штринх нялуулчихаад яаж ч чадахгүй Согоогын анги уруу уйлаад очиж билээ. Тэгэхэд Согоо намайг хараад -хүүшээ хэн ингэсийн гэхэд нь би ихэр татан уйлж байх зуураа -Са, са, Сар-у-у-л гэж хэлэхэд Согоо -аан муу Саруул-Очир чамайг даа нүүрээр чинь шороон дээр чирнэ дээ гээд цагаан цамцныхаа хоёр ханцуйг хойш нь татаад шөрмөстэй бор шуугаа гаргаад хар хурдаараа манай ангируу гүйж очоод Саруул-очирыг Согооруу харахтай зэрэгцэн нүүрэн дундуур нь жийсэн юм. Энэ асуудлаас болж хоёр аав, хоёр ээж сургууль дээр дуудагдаж бид хоёр тус тусын гэрт 7 хоног гэрийн хорионд орсон. Согоог ээж нь хүүхдийн нүүрлүү жийсэн гээд 3хоног нэмсэн. Тэгээд Согоо 10 хоног, би 7 хоног гэрийн хорионд байсан. Өвлийн амралт яг давхацсан тул бид хоёр уулзаж чадахгүй гэр гэртээ найзтайгаа уулзахгүй байх хамгийн хүнд уйтгар гуниг гэдэг зүйлсийг мэдэрсэн юм.
Согоо бид хоёр арван жилд байхдаа сургуулийн цайны газар хийгддэг тефтель хоолонд их дуртай байсан. Бид хэзээ ч уйдаж байгаагүй, одоо ч уйдаагүй юм. Согоо ер нь маханд их дуртай махтай будаа болгож идэх дуртай, би будаанд дуртай бидний хоолны дуршилд хамгийн тохиромжтой нь махтай будаа буюу тефтель хоол байсан юм. Тефтель хоолыг бид хочинд ортлоо сургууль дээрээ иддэг байсан. Сургуулийн зарим шогч хүүхдүүд биднийг Махтай будаа нар явж байна гэж шоглож инээлддэг байлаа. Бид энэнд огтхон ч ач холбогдол өгөлгүй -явж идэх үү гэж нэгэнлүүгээ дохин сургуулийн цайны газар орж тефтель ээ авч иддэг байлаа.
Маш их хугацааны дараа хамгийн дуртай амттанаа идэх гэж байгаа юм шиг санагдав. Их сургуульд орсны дараа сургуулийн эргэн тойрон дахь цайны газаруудын бүх л тефтелийг бид амталж үзэж эцэст нь байнга ордог нэг газартай болсон юм. Согоо бид хоёр хамтдаа хооллоод сургуулийн зүг эргэн явж захирал багштай уулзаж дараа долоо хоногийн нэг дэх өдрөөс эхлэн би буцаад сургуульдаа суралцаж эхлэхээр болов. Сургуулийн гадаа нарлан энэ тэрийг ярьж суухдаа би гэнэт нэг бодолд автаж Үүжин нэрийг санаад Согоод
-Согоо чи түрүүн Үүжин чамайг тулж босгоод та хоёр анх танилцаж байсан гэж хэлсэн. Би заримдаа Үүжин гэх нэрийг зүүдэлдэг, эрэгтэй хүн болтой байсан, би огт санахгүй юм. Чи бараг мэдэх байх Үүжин гэж хэн бил ээ? Бид ямар холбоотой хүмүүс байсан билээ? гэхэд Согоогын нүүр нь хувьс хийн харцаа доошоо буруулан хэсэг чимээгүй болсоноо
-Үүжин бол танай нөгөө бүлгийн залуу, бид зүгээр танилууд байсан. Одоо гэхдээ шилжээд явчихсан сургуульд байхгүй байгаа гэж нүүр ам нь хачин жигтэй яг л худлаа ярьж байгаа юм шиг хувирав. Би хэсэг Согооруу харсанаа -аан тийм үү, би утсаа асаахад чамаас надруу мессеж ирсэн байсан, хөгийн ээжийгээ дийлсэн болтой эргээд ирсэн байна лээ гэчихсэн байсан чи хэзээ надад мессеж бичсэн юм бэ? гэхэд Согоо бушуухан -жилийн өмнө шах уу бичсэн, гэхдээ буцаад явчихсан гээд бас л эвгүй царайлав. Надад яагаад ч юм их л хачин худлаа хэлж байгаа мэт мэдрэмж төрж ямар нэгэн юм нууж байгаа мэт санагдсан.

Гэнэт дотор минь их л эмзэглэв, би Үүжин нэрийг бодох болгондоо л зүрх минь хүндүүрлэхийг мэдэрдэг, нэг тийм уйлчихмаар ч юм шиг. Яагаад ч юм тэр Үүжин бид хоёрт ямар нэг холбоо байсан мэт санагдана. Би огт санахгүй байлаа, санах гэж хичээхэд толгой маш ихээр өвддөг. Нүдээ аниад тайван хэвтэхэд тэр аяндаа бодогдохоо больдог. Хачин гашуун мэт мэдрэмж, нэг тийм хүндүүрхэн.

Согоо намайг гэр хүртэл хүргэж өгөөд чанга гэгч нь тэврээд – Мойлхон минь өдий зэрэгтэй ийм бараг л эрүүл саруул болчихсон юм шиг, цовоо сэргэлэн байгаад чинь найз нь баярлаад бүр уйлчих гээд байх юм. Ашгүй дээ, чи намайг ямар их шаналсан гэж бодно. Би чамайг айхтар явдлын дараа ухаангүй байх хугацаанд чинь өдөр болгон уйлдаг, эмнэлгийн гадаа ээжтэй чинь хамт байдаг байсан. Үнэхээр бурханы аврал, миний найз чинь хичнээн эрчтэй хүчтэй, цовоо сэргэлэн охин байлаадаа, одоо буцаад сайн хичээдэг юм шүү. Гэж хэлээд чанга гэгч нь тэврээд -за найз нь харьлаа гэртээ ороод сайн амар даа, түргэлэхгүй бол болохгүй нь бороо шиврээд эхэллээ гээд зэргэлдээ орцруу гүйгээд оров.

Ээж минь хаалга онгойлгоод -Өө миний Мойлон охин, бие нь гайгүй юу Согоо та 2 жоохон оройтвуу даа өнөөдөр, огцом яадарчихаваа дөнгөж сэргэж авсан биеэ яадрааж болохгүй шүү гээд хэлэхтэй зэрэгцэн арын өрөөнөөс Бомбого үсрэн гарч ирээд гүйн ирж намайг тэврэв. Дүүгээ тэврээд духан дээр нь үнсээд -аниа нь гараа угаая Бомбогороо гээд бид миний өрөөлүү явав. Оройн хоолоо идчихээд гэнэт утсаа санаж ухаж эхлэхээр орон дээрээ тухлав. Хадгалсан дугаар дунд аав, ээж, Согоо, эмээгийн дугаар л байв, зургийн цомог хоосон, хадгалсан зүйлс огт байхгүй, өнөөдөр л асаахад ирсэн мессежүүд байв гэнэт надад нэг сэжигтэй санагдан ээжрүү үсрэн очиж -ээж миний утас бараг л хоосон байх юм, намайг ашиглахгүй үед хүн асааж оролдсон юм уу? Гэж асуухад ээж маш хурдан -үгүй ээ, хэн оролдохов, бид ямар кодыг нь мэдэх биш, байснаараа л байгаа миний охин гэж хэлэв.
Би Согоогоос их зураг дардаг, энд тэнд тааралдсан таалагдсан зүйлсээ дардаг байсан. Хов хоосон байх ёсгүйдээ гэж бодохдоо зэрэгцэн Google Drive -аа гэнэт санан орж харав. Согоотой л авахуулсан бас бус хэдэн зурагнууд, хичээлийн холбогдолтой файлууд, хадгалсан файлууд л байлаа. Аав ээж бид 3-н хүүхдийн паркын эргэдэг морин дээр гурвуулаа суугаад авахуулсан нандин зураг минь ч алга. Энэ зураг хүртэл байхгүй байна гэдэг бас л сонин санагдаж байлаа. Би өөр дахиж юм асуусангүй , гайхширсаар хоосон утсаа хажуудаа тавин янз бүрийн бодол ч бодогдохгүй яадарсан бололтой нүд минь өөрийн эрхгүй анилдан нойрсов.

25/08/2025

МАРТАГДСАН НАР МИНЬ
Бичсэн: Үүлэн хүүрнэл E.E

Эргэн ирэлт /Нэгдүгээр хэсэг/

Мөрөөдөлдөө хүрсэнээ мэдэх мөч минь хэдий ч яагаад баярлахгүй байгаагаа анзаарах сөхөөгүй гүйсээр л. Зуны нар халуунаар төөнөн чанх дээрээс тусаж, зовьхи хөлсжин би гүйсээр. Очих газараа хүрмэгцээ хамаг чангаараа түүнийг тэвэрхийх хүсэвч хүрч үл чадах вий хэмээн эргэлзээ бодолдоо тээсээр, би гүйсээр л байлаа. Түүнийг дурсамжинд минь үлдсэнийг мэдээсэй гэж хүснэ. Хичнээн ойр боловч хол байснаа анзаарсангүй. Би санасан, чамайг би дурсамжнаасаа олчихлоо.

Жирийн л нэг өглөө эхэлсэн юм цонхоор нар нүүрэн дээр хурц гэнэт мандаад, хангалттай их сэрэх хэмжээнд тусав. Үүжин, Үүжин гэх нэрийг л өглөө бүр сэрэхдээ санах болсон юм. Зүүдээ тогтоож санаж үл чадах ч Үүжин гэдэг нэрийг л сайн санаж сэрэх юм. Хэн юм бол? Өдөр болгон зүүдлэх нь ямар учиртай юм бол гэж бодсоор эхлээд гайхаж бодлогширсон ч одоо бараг дасаж дээ. Хүний нэр гэдэгийг бол анзаараад байгаа юм, гол нь тэр хэн бэ? Яагаад надад зүүдлэгдэх болов гэдэг л их л хачирхалтай, царайгүй нэгэн эрэгтэй л байгаа юм. Осолд ороод 2 жилийг үдэж , бие минь бүрэн бүтэн ч ой санамж алдаг оног орж гарна. Гэр бүл гэх бараг танихгүй хүмүүс дунд 1жил амьдарлаа, асарч хооллож анхаарч байхыг хараад за гэр бүлийн хүмүүс ч мөн болтой гэж л бодсон юм даа.
Аав, ээж, дүү. Охин дүү минь ярьж чаддаггүй гэдэгийг ч санахгүй байгаа би , хүрч ойртож чадахгүй ч хааяаа толгойг нь элж тэвэрдэг болсон. Халамжтай гэж чигтэйхэн дүү минь халуун цай барьж ирээд нүдрүү минь хараад уу гэсэн шиг толгой тохино. Тэр хүртэл надад юу тохиолдсоныг мэдэж байгаа хэрнээ надад юу ч хэлж чадахгүй горьдлогын харцаар л ширтдэг юм. Үсийг минь самнамаар санагдахаараа сам барьж ирээд ширэлдээг нь гартал самнадаг. Бомбого гэж би дууддаг юм. Нэг өглөө миний хажууд ирж хэвтээд араас минь тэвэрч гашуу оргимоор, аймаар ч юм шиг ихээр уйлав би мэл гайхаж
-Яасан бэ миний дүү юу болсон бэ? Яагаад ингэж их уйлаа вээ ? гэхэд ам нь ангалзаад нүд нь анивчаад ярьж хэлж чадахгүйн бэрхшээлд ямар их тарчилж байгаа нь мэдрэгдэнэ. Хөөрхий нялх дүү минь , төрөхөөс ярьж чаддаггүй гэж ээж хэлсэн юм. Нас дундаж , бас ч гэж олон бэрхшээлийг давчихсан туршлагатай хүний хувьд гэж өөрийгөө том хүн болсон мэт мэдрэмжээр эцэг эхээ их өрөвддөг. Үр нь болж төрчихөөд мөн ч их зүдрээж байна даа гэж хааяаа бодохдоо зэрэгцэн , ямар гээчийн шийтгэл юм бэ гэж бас хэн нэгнийг буруутгах жишээний зүйлс бодно.
Өчигдөр сэргээн засахын эмчилгээнд ороход хальт гэшиглэн унах гэж байхад түшсэн тэр нэг дулаахан гартай, наалдаад авмаар мэдрэмж төрүүлсэн залуугын харц их л гашуун хэрнээ цочирдсон, санаа зовсон гэмээр санагдаж би их гайхширсан. Тэр буцаж алхахдаа надруу бүр гурвантаа эргэн харсан эхний эргэлт нь яг л надруу буцаад ирэх гэж байгаа юм шиг, хоёр дахь нь гунигтай нүдтэй, гурав дахь нь эргэлзсэн өөрийгөө арай яадан барьж байгаа мэт харсан. Дөрөв дэхь удаа тэр эргэж харалгүй хурдан алхан одсон. Үнэхээр сонин санагдсан тул үе үе бодогдох юм. Бид нэгнээ таньдаг юм болов уу? Би түүнийг танихгүй байна уу? Тэр надад дуралчихав уу? Гэж бодол урсаастай хэдэн өдөр өнгөрөв.
-Мойлхон минь сэрээрэй , ээж нь хоцорлоо чамайг замаараа сургууль дээр чинь буулгья , өнөөдөр хоёулаа сургууль дээрээ очих ажилтай гэдэгээ мартаагүй биз. Ээж нь чухал хуралтай учир миний Мойлхон өөрөө захирал багштайгаа орж уулзаарай , одоо бос бос.
Ээжийг дуг нойрноос минь сэрээхэд би ямар мэргэжлээр сурч байлаа гэж гэнэт бодогдоод , өчигдөрхөн л болсон явдлуудаа энд тэнд нь оруулж санаж байгаа, тархи минь бүрэн гүйцэт сэргээгүй гэдэгээ хүлээн зөвшөөрөхөөс өөр аргагүй бодолд автана.
-За Мойлхон минь амжилт, ээж нь явж ажлуудаа амжууллаа. Дуусаад чамруу залгья , май утсаа ав гээд гар утас надад өгөв. Анх удаа харж байгаа юм шиг л утсаа аваад эргүүлж тойруулж санах гэж оролдов.
-Утасны чинь цэнэг дүүрэн байгаа ээж нь кодыг нь мэдэхгүй учир чи санахыг хичээгээрэй , ер нь санаж байна уу? Алив утсаа асаадаа, чи 2 жил гаран огт утас хэрэглээгүй , код оо санахгүй бол яахав ээ, ээж нь юмыг яаж мэдэхэв гээд шинэ дугаар авчихсан , алив оролдоод үз дээ
Би хар хөх өнгөнд дуртай байснаа санаж байна, утасны минь гадаргуу хар хөх өнгөтэй , ар талд нь Ү&M гэж штрихээр бичсэн байв. Утсаа асаагаад шууд л хуучин рефлекс бололтой утасныхаа кодыг хийж пин код оо оруулав.
-Ээж санаж байгаа бололтой , болчихлоо гэхэд ээжийн минь нүд нь гэрэлтэж -мундаг охин гэж хэлээд нэг үнсээд уйлах гэж байгаа мэт нусаа татаад за буу ээжрүүгээ залгаарай гээд цаасан дээр бичсэн утасны дугаараа өгөөд намайг сургуулийн гадаа буулгаад давхив. Цаасан дээр утасны дугаараа бичиж өгсөн нь магадгүй намайг санахгүй байж магад гэж л бодсон байх даа. Ээжүүд үргэлж Б төлөвлөгөөтэй байдагын жишээ гэмээр.
Миний утас тасралтгүй дугарч , ямар нэгэн мэдэгдлүүд ирж байгаа болтой дугарсаар л байлаа. 1 жил гаруй би утсаа ашиглаагүй, ээж маань заримдаа яг л цэргийн командлагч шиг хатуу байдал гаргадаг учир надад өгт утас өгөөгүй юм. Үүний шалтгааныг би намайг ой санамжын асуудалтай эсвэл тархиа хэт ачааллахгүй байх, магадгүй ямар нэгэн юм бүү олж мэдээсээ гэсэн дээ байх. Утасныхаа дуу гаргахыг зогсохыг хүлээх зуураа би ч хэд хоног завгүй утсаа ухахнээ, олон ч дурсамж сэргээж авах нь дээ гэж бодон баярлаад ч байгаа юм шиг мэдрэмжтэй зэрэгцэн утас дуу гаргахаа болиход дэлгэцрүү нь харахад хамгийн дээр нь Согоо минь гэсэн нэртэй хаягнаас -Үүжин одоо ч чамайг мартаагүй бололтой Мойлхон минь , тэр эргээд ирсэн. Хөгийн ээжийгээ эцэст нь дийлсэн бололтой. Гэж бичигдсэн байв.

11/08/2025

Бодлын гүнээс гэж тэрлэж эхлэхэд л цааш үл бичиж чадам тийм гуниг төрөх үеүүд бий. Бодлын гүндээ хүн юу эсийг тээхэв, юу эсийг хэлж чадахав, хэлмээр байвч залгиур гашуу оргиж, нулимс нүд бүрхэн хамарт нулимс ус болон гарахын даваанд сорох , ам ангалзан хэлж чадахгүй байх гүний үгс хүмүүсийн дотор бий. Уудлан хэлэхийг хүсэвч эвээ олохгүй мунгинах, зориг гарган хэлэхдээ энд тэнд нь оруулах. Үүнээс тэр хүн хэр эмх замбараагүй, бодлын гүндээ гашилж байгааг анзаарч болно. Гашуун гунигтай адил , жаргалын өгүүлэмж ч хоршин бий. Хорвоод байж болох хамаг зовлонг үүрсэн хүнд ч бодлын гүнд нь чимх жаргал байдаг учир хорвоод чимх жаргалаа ч нандигнан өөдрөг яваарай. Нар мандадгаараа мандана бас жаргана, өнөөдрөөс олон маргааш бий учир сэтгэлээ хайрлаж яваарай!
#бодлынтэрлэл #Сэтгэгдэл

10/08/2025

📸 Гар утасны амтат меню 🍇

Нээх сонин би маш их хоол хийсэн байна
Нэг бүрчлэн аваагүй ч
Нижгээд их хоолны зураг байна
Өмнөх жилээс энэ жилийнх сайжирч
Өмнөх орцууд энэ жил баяжмал болж
Өрөөсөн хачир тавган дунд алга
Би маш их хоол хийжээ, зураг ч их дарж

Өөртөө хадгалж хаана постлохоо боддог байж
Өлсөж буй өрөөлийг тоолгүй нийтэлдэг байж
Өнөөдөр ямар хоол хийх вэ гэж бодтолоо их хоол хийж
Өнөө маргаашдаа хоолны цэсгүй болж

Өрөөлийн постыг харж дууриан хийтлээ би чадварлаг болж
Өм цөм амтлагч нэмэхээс ч айхаа больж
Өлссөн үедээ хүссэн хоолоо хийж иддэг болж
Өөдөсхөн хүүхдэд ч хоол хийчихдэг болж

Өөлдөө л гэмээр их миний хийсэн хоолны зураг
Өрөвдөх вий хүн харвал
Өөрөө л хийдэг, өрөөлийн хийсний зураг алга
Өнөөдөр ресторан ордог ч юм бил үү гэж бодогдох шиг

Нилээн их зураг харлаа
Нилээдийг ч устгалаа
Нээрэн орой ямар хоол хийх вэ байз!😂

#Шүлэг #МЭДРЭМЖ #бодлынтэрлэл #Сэтгэгдэл

09/08/2025

Чимээгүйхэн амьсгалах жаргал минь
Орхиод явчихгүйг хичээн, намайг налан дэрлэнэ
Угаас хол зайгүй байдгийг мэддэг ч
Улам холдохоос нь өмнө барьж өөртөө хүлэхсэн
Хажууд байгаа хэрнэ л чамайг би үгүйлээд
Хараад, хүрээд байгаа хэрнээ л улам шунамаар
Энэ мэдрэмжийг юу гэж нэрлэх вэ?
Энэ үед цохилох зүрх юу гэмээр хэмнэлтэй юм бэ?

#Сэтгэгдэл #Шүлэг #Мэдрэмж

09/08/2025

Миний, чиний бодлын гүнээс урсах
Үг, өгүүлбэр бүхэн минь энд уусан шингэг.
#бодлынтэрлэл #шүлэг #сэтгэгдэл

Үүлэн Хүүрнэл/Uulen Khuurnel/

07/10/2025

26/09/2025

26/08/2025

25/08/2025

11/08/2025

10/08/2025

09/08/2025

09/08/2025

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category