เว็บไซต์คืออะไร?

https://www.facebook.com/1011070032097809/

SOON - ศูนย์ : ARCH PSU Thesis Exhibition 2025

หน้าหลัก
ประเทศไทย
Trang
SOON - ศูนย์ : ARCH PSU Thesis Exhibition 2025

ข้อมูลการติดต่อ, แผนที่และเส้นทาง,แบบฟอร์มการติดต่อ,เวลาเปิดและปิด, การบริการ,การให้คะแนนความพอใจในการบริการ,รูปภาพทั้งหมด,วิดีโอทั้งหมดและข่าวสารจาก SOON - ศูนย์ : ARCH PSU Thesis Exhibition 2025, อสังหาริมทรัพย์, 102 ตำบล ควนปริง อำเภอเมืองตรัง ตรัง, Trang, Trang.

ARCH PSU Thesis Exhibition 2025
“SOON - ศูนย์”ไม่ได้หมายถึงความว่างเปล่า แต่คือ จุดเริ่มต้นของทุกความเป็นไปได้
เป็นจุดที่ความคิด ประสบการณ์ และการทดลองของนักศึกษาสถาปัตยกรรมมาบรรจบกัน ก่อนจะขยายออกไปสู่โลกจริง

12/06/2026

THESIS TITLE: WOODEN MOSQUE TO TRANSMIT LOCAL CARPENTRY WISDOM TO THE NEXT GENERATION,HUAI KRATHING VILLAGE , KRONG PINANG ,YALA PROVICE
PLACE: HUAI KRATHING VILLAGE , KRONG PINANG ,YALA PROVICE , THAILAND
DESIGNER: AFIK HAE
ADVISER: WISUT NUCHNABLE
FACULTY OF ARCHITECTURE, PRINCE OF SONGKLA UNIVERSITY, TRANG CAMPUS.

ABSTRACT:Wood has long been a fundamental material in Thai architecture, shaping a rich tradition of craftsmanship and embodying the cultural identity of communities. This knowledge has been passed down through generations within artisan lineages, such as “Sala” in the North, “Chang” in the Central region, and “Tuke” in the Malay South. However, modern construction methods—faster and more durable—have gradually replaced traditional practices, leading to the decline of local craftsmanship and the loss of valuable knowledge. As a result, even historic wooden mosques in southern Thailand face challenges in proper maintenance and continuity, raising a critical question: how can this indigenous knowledge be preserved and sustained, particularly within the Malay cultural context?

The wooden mosque design project in Ban Huai Krathing, Yala, addresses this issue by using community participation as a key mechanism for knowledge transmission. Local people are involved in every stage—from planting trees and processing timber to constructing a modular, hand-built mosque using traditional techniques. The design integrates contemporary needs while maintaining local wisdom, alongside spaces for Islamic learning and carpentry education. Ultimately, the mosque becomes more than a place of worship; it serves as a “living learning space” that preserves and passes on the Tuke craftsmanship to future generations in a sustainable way.
ชื่อวิทยานิพนธ์: โครงการออกแบบมัสยิดไม้เพื่อส่งต่อภูมิปัญญาช่างไม้พื้นถิ่นสู่คนรุ่นใหม่ บ้านห้วยกระทิง อำเภอกรงปีนัง จังหวััดยะลา
สถานที่ตั้ง: บ้านห้วยกระทิง อำเภอกรงปีนัง จังหวัดยะลา , ประเทศไทย
ผู้ออกแบบ: อาฟิก แฮะ
ที่ปรึกษา: อาจารย์วิสุทธิ์ นุชนาบี
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง

บทคัดย่อ:ไม้เป็นวัสดุพื้นถิ่นที่หล่อหลอมวัฒนธรรมช่างไม้ของไทยมาอย่างยาวนาน สะท้อนอัตลักษณ์ของชุมชนและถือเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ โดยองค์ความรู้ถูกถ่ายทอดผ่านสายสกุลช่าง เช่น “สล่า” “ช่าง” และ “ตูเก” ในพื้นที่มลายู อย่างไรก็ตาม การก่อสร้างสมัยใหม่ที่รวดเร็วและแข็งแรงได้เข้ามาแทนที่ ทำให้ภูมิปัญญาดั้งเดิมเริ่มเลือนหาย ขาดการสืบทอด และส่งผลต่อการดูแลรักษาสถาปัตยกรรมไม้ เช่น มัสยิดโบราณในภาคใต้ จึงเกิดคำถามสำคัญว่าจะรักษาและส่งต่อองค์ความรู้ช่างไม้เหล่านี้ให้คงอยู่ในบริบทมลายูได้อย่างไร

โครงการออกแบบมัสยิดไม้ที่บ้านห้วยกระทิง จังหวัดยะลา จึงมุ่งใช้ “การลงมือทำร่วมกันของชุมชน” เป็นเครื่องมือในการสืบสานภูมิปัญญา โดยให้ชาวบ้านมีส่วนร่วมตั้งแต่ปลูกไม้ แปรรูป จนถึงการก่อสร้างมัสยิดแบบถอดประกอบได้ พร้อมพัฒนาเป็นสถาปัตยกรรมร่วมสมัยที่เหมาะกับคนปัจจุบัน ควบคู่กับการสร้างพื้นที่เรียนรู้ด้านศาสนาและงานช่าง ผลลัพธ์คือมัสยิดที่ไม่ใช่เพียงสถานที่ประกอบศาสนกิจ แต่เป็น “พื้นที่เรียนรู้มีชีวิต” ที่ถ่ายทอดองค์ความรู้ช่างไม้แบบตูเกสู่คนรุ่นใหม่ได้อย่างยั่งยืน

(ข้อมูลเพิ่มเติมเเละอีเมลติดต่อเจ้าของผลงาน อยู่ใต้ช่องคอมเมนต์โพสต์นี้)

12/06/2026

THESIS TITLE: CITY CLOUD STORAGE: THE GALLERY OF SURAT THANI URBAN IDENTITY THROUGH OBJECTS
PLACE: SURAT THANI,THAILAND
DESIGNER: SATANONT MAUNGKHIOW
ADVISER: WISUT NUCHNABLE
FACULTY OF ARCHITECTURE, PRINCE OF SONGKLA UNIVERSITY, TRANG CAMPUS.

ABSTRACT:A toy car or collectible object is not merely an ordinary item; rather, it serves as a meaningful medium that reflects identity, conveys memories, and connects people. Human collecting behavior dates back to prehistoric times, initially rooted in survival needs, and has gradually evolved into a pursuit of pleasure, identity construction, and social status in contemporary contexts. A single object can therefore represent personal experiences, emotional attachments, and significant moments in one’s life, while also functioning as a tool for storytelling and the creation of collective memory within a community or society. This perspective raises an important question: “Can we interpret the city, its people, and their memories through objects?” This becomes especially relevant in situations where cities face transformation or disasters that may disrupt or erase urban memory. Evidence from post-disaster contexts in Japan demonstrates how individuals actively search for personal belongings or remnants of memory in order to reconnect with their past and sense of self, highlighting the crucial role objects play in restoring both memory and a sense of belonging to place.

The project “City cloud storage: the gallery of surat thani urban identity through objects” proposes an architectural strategy aimed at preserving, transmitting, and extending urban memory through the collection of objects and personal narratives from people across different stages of life. The project is located at the former police station site opposite the City Pillar Shrine in Surat Thani, a place rich in historical significance and collective memory. The core concept, “Urban Memory Box,” functions as a memory unit where individuals can deposit and retrieve objects and stories through a memory exchange system. The project is organized into three main components: the archive space, which collects and exhibits memories; the dialogue space, which encourages interaction and exchange through objects; and the co-creation space, which facilitates the making of new shared experiences. The design emphasizes the integration of existing architectural structures with new interventions, reflecting the continuity of time and urban context, while also creating a central communal space that fosters social interaction. Ultimately, the project operates not only as an exhibition venue but also as a social interface that reconnects people with the city, serving as a prototype for architecture that supports the sustainable preservation and revitalization of urban memory.
ชื่อวิทยานิพนธ์: คลังความทรงจำเมือง: โครงการแกลเลอรี่ตัวตนของคนเมืองสุราษฎร์ผ่านสิ่งของ
สถานที่ตั้ง: อ.เมือง จ.สุราษฎร์ธานี , ประเทศไทย
ผู้ออกแบบ: ศตนันท์ เมืองเขียว
ที่ปรึกษา: อาจารย์วิสุทธิ์ นุชนาบี
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง

บทคัดย่อ:รถของเล่นหรือสิ่งของสะสมมิได้เป็นเพียงวัตถุธรรมดา หากแต่เป็นสื่อกลางที่สะท้อนตัวตน ถ่ายทอดความทรงจำ และเชื่อมโยงผู้คนเข้าด้วยกันอย่างมีนัยสำคัญ จากพฤติกรรมการสะสมของมนุษย์ที่มีมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ซึ่งเริ่มต้นจากความจำเป็นในการดำรงชีวิต ค่อยๆ พัฒนาไปสู่การแสวงหาความพึงพอใจ การสร้างอัตลักษณ์ และการแสดงสถานะทางสังคมในบริบทสมัยใหม่ สิ่งของหนึ่งชิ้นจึงสามารถทำหน้าที่เป็นตัวแทนของประสบการณ์ ความผูกพัน และช่วงเวลาสำคัญในชีวิตของผู้คน อีกทั้งยังเป็นเครื่องมือในการถ่ายทอดเรื่องราวและสร้างความทรงจำร่วมในระดับชุมชนหรือสังคม แนวคิดดังกล่าวนำไปสู่การตั้งคำถามว่า “เราจะสามารถอ่านเมือง ผู้คน และความทรงจำผ่านข้าวของได้หรือไม่” โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่เมืองต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงหรือภัยพิบัติ ซึ่งอาจส่งผลให้ความทรงจำของเมืองเลือนหายหรือถูกตัดขาดจากผู้คน ตัวอย่างจากกรณีภัยพิบัติในประเทศญี่ปุ่นสะท้อนให้เห็นถึงพฤติกรรมของผู้คนที่พยายามค้นหาสิ่งของหรือร่องรอยความทรงจำหลังเหตุการณ์ เพื่อยึดโยงตัวตนและอดีตของตนเองกลับคืนมา จึงชี้ให้เห็นว่าสิ่งของมีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูทั้งความทรงจำและความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของเมือง

โครงการ “คลังความทรงจำเมือง: แกลเลอรี่ตัวตนของคนเมืองสุราษฎร์ผ่านสิ่งของ” จึงเป็นข้อเสนอเชิงสถาปัตยกรรมที่มุ่งสร้างกลไกในการเก็บรักษา ถ่ายทอด และต่อยอดความทรงจำของเมือง ผ่านการรวบรวมสิ่งของและเรื่องราวจากผู้คนในหลากหลายช่วงชีวิต โดยตั้งอยู่บริเวณสถานีตำรวจเก่าตรงข้ามศาลหลักเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีนัยทางประวัติศาสตร์และเป็นศูนย์กลางของความทรงจำของเมือง แนวคิดหลักของโครงการคือ “กล่องเก็บความทรงจำเมือง” ที่ทำหน้าที่เป็นหน่วยความทรงจำซึ่งผู้คนสามารถนำสิ่งของมาฝากหรือถ่ายทอดเรื่องราวได้ในลักษณะของระบบฝาก–ถอนความทรงจำ พื้นที่ภายในโครงการถูกออกแบบให้ประกอบด้วย 3 ส่วนสำคัญ ได้แก่ พื้นที่คลังความทรงจำเมืองซึ่งทำหน้าที่จัดเก็บและจัดแสดงเรื่องราว พื้นที่พูดคุยผ่านข้าวของที่ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ระหว่างผู้คน และพื้นที่สร้างความทรงจำใหม่ซึ่งเปิดโอกาสให้เกิดกิจกรรมและประสบการณ์ร่วมในปัจจุบัน การออกแบบยังเน้นการเชื่อมโยงระหว่างสถาปัตยกรรมเดิมกับองค์ประกอบใหม่ เพื่อสะท้อนความต่อเนื่องของเวลาและบริบทเมือง พร้อมทั้งสร้างพื้นที่ส่วนกลางที่เอื้อต่อการมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคม ส่งผลให้โครงการนี้ไม่เพียงเป็นพื้นที่จัดแสดง แต่ยังทำหน้าที่เป็นสื่อกลางในการเชื่อมโยงผู้คนกับเมือง และเป็นต้นแบบของสถาปัตยกรรมที่สนับสนุนการอนุรักษ์และฟื้นฟูความทรงจำของเมืองอย่างยั่งยืนในอนาคต

(ข้อมูลเพิ่มเติมเเละอีเมลติดต่อเจ้าของผลงาน อยู่ใต้ช่องคอมเมนต์โพสต์นี้)

12/06/2026

THESIS TITLE: A RESORT FOR SEA FOLK TOURISM IN KOH YAO YAI , PHANG NGA
PLACE: KOH YAO YAI , PHANG NGA , THAILAND
DESIGNER: THIRAPHOL SUEBPHONG
ADVISER: KORNSWANCHANOK CHIANWICHAI
FACULTY OF ARCHITECTURE, PRINCE OF SONGKLA UNIVERSITY, TRANG CAMPUS.

ABSTRACT: Koh Yao Yai, Phang Nga, is a vital strategic hub characterized by its abundant marine ecosystems and resilient Sea Folk (Chao Lay) cultural identity. However, the expansion of mass tourism, valued at over 50 billion THB annually, poses significant challenges in balancing economic growth with the preservation of cultural heritage. This thesis proposes "A Resort for Sea Folk Tourism" as a model for premium hospitality that utilizes architectural design as a strategic tool to drive sustainability and enhance the "Spirit of Place."
The Koh Yao Yai Sea Folk Way of Life Resort translates "Chao Lay" identity and fishing wisdom into tropical architecture, utilizing a dispersed layout to preserve the ecosystem while linking communal spaces to local activities. By prioritizing "semi-outdoor" ventilation and integrating local materials with salt-resistant technology, the design ensures thermal comfort and structural resilience against coastal monsoons. This "Architectural Communication Space" ultimately elevates cultural tourism and fosters sustainable grassroots economic growth in alignment with international heritage strategies.
ชื่อวิทยานิพนธ์: โครงการรีสอร์ตเพื่อการท่องเที่ยววิถีชาวเลเกาะยาวใหญ่ จังหวัดพังงา
สถานที่ตั้ง: เกาะยาวใหญ่ , จังหวัดพังงา , ประเทศไทย
ผู้ออกแบบ: ธีรพล สืบพงษ์
ที่ปรึกษา: อาจารย์กรสวรรค์ชนก เชียรวิชัย
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง

บทคัดย่อ:เกาะยาวใหญ่ จังหวัดพังงา เป็นพื้นที่ยุทธศาสตร์สำคัญที่มีระบบนิเวศทางทะเลสมบูรณ์และอัตลักษณ์วัฒนธรรมชาวเลที่เข้มแข็ง ทว่าการขยายตัวของการท่องเที่ยวเชิงปริมาณซึ่งมีมูลค่าสูงกว่า 50,000 ล้านบาทต่อปี ได้สร้างความท้าทายต่อการรักษาความสมดุลระหว่างผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจและมรดกทางวัฒนธรรม วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงนำเสนอ “โครงการรีสอร์ตเพื่อการท่องเที่ยววิถีชาวเล” เพื่อเป็นต้นแบบสถาปัตยกรรมที่พักอาศัยระดับพรีเมียมที่ใช้การออกแบบเป็นการขับเคลื่อนความยั่งยืน
โครงการรีสอร์ตเพื่อการท่องเที่ยววิถีชาวเลเกาะยาวใหญ่ จังหวัดพังงา ถ่ายทอดอัตลักษณ์วิถีชาวเลและภูมิปัญญาเครื่องมือประมงพื้นบ้านผ่านการลดทอนรูปทรงสู่องค์ประกอบสถาปัตยกรรมเขตร้อนชื้นที่โดดเด่น โดยให้ความสำคัญกับการวางผังอาคารแบบกระจายตัวและรักษาระบบนิเวศดั้งเดิม พร้อมจัดลำดับทางสัญจรที่เชื่อมต่อจากพื้นที่ส่วนกลางเข้าสู่พื้นที่กิจกรรมวิถีชีวิตอย่างเป็นระบบตัวอาคารเน้นการสร้างสภาวะน่าสบายด้วยพื้นที่ "กึ่งภายนอก" เพื่อส่งเสริมการระบายอากาศธรรมชาติให้สอดคล้องกับสภาพภูมิอากาศชายฝั่ง อีกทั้งยังประยุกต์ใช้ความยืดหยุ่นผ่านการบูรณาการวัสดุท้องถิ่นอย่างไม้และไม้ไผ่เข้ากับเทคโนโลยีการก่อสร้างสมัยใหม่ เพื่อสร้างโครงสร้างที่มีความทนทานต่อลมมรสุมได้อย่างมีประสิทธิภาพ ส่งผลให้โครงการนี้ไม่ได้เป็นเพียงที่พักแรมระดับพรีเมียมแต่ยังทำหน้าที่เป็น "พื้นที่สื่อสารทางสถาปัตยกรรม" ที่ช่วยยกระดับมูลค่าการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม พร้อมส่งเสริมการกระจายรายได้สู่เศรษฐกิจฐานรากอย่างยั่งยืนตามยุทธศาสตร์มรดกทางวัฒนธรรมในระดับสากล

(ข้อมูลเพิ่มเติมเเละอีเมลติดต่อเจ้าของผลงาน อยู่ใต้ช่องคอมเมนต์โพสต์นี้)

11/06/2026

THESIS TITLE: AN EXPERIMENTAL ARCHITECTURAL DESIGN FOR SOCIAL SPACES OF DISPLACED WARUNG MELAYU COMMUNITIES IN RAMKHAMHAENG 53, BANGKOK
PLACE: RAMKHAMHAENG 53, BANGKOK
DESIGNER: AL-AMEEN DA-OH
ADVISER: WISUT NUCHNABLE
FACULTY OF ARCHITECTURE, PRINCE OF SONGKLA UNIVERSITY, TRANG CAMPUS.

ABSTRACT:The phenomenon of rural-to-urban migration among “urban newcomers” or transient populations is a key driver of Bangkok’s urban expansion, as it is the most populous city in Thailand. A survey by Krungthep Turakij indicates that more than 50% of the city’s population consists of migrants from other provinces who relocate for education, employment, or residence (Garip & Curran, 2014). This situation highlights the necessity for urban development to accommodate and respond to the diverse needs of its inhabitants, particularly those who must adapt to urban life for the first time, including Malay youth in the Ramkhamhaeng area. One significant group is the Malay youth, locally referred to as “Warung Nayu,” who migrate from Thailand’s southern border provinces to Bangkok—especially to the Ramkhamhaeng district—in search of educational and professional opportunities. They bring with them their ways of life, language, and cultural identity, gradually forming a “Malay urban community” characterized by shared aspirations and collective resilience. However, despite the availability of various public spaces in Bangkok, such as markets, parks, and open areas, the 24-hour lifestyle of Warung Nayu—balancing study, work, and rest at different times—limits the emergence of conventional social spaces within formal urban settings. Instead, these social interactions take place within small-scale or residual urban spaces, such as alleys, narrow passages, and areas along the Saen Saep Canal, often in the form of tea stalls and local food vendors. These spaces reflect the adaptation of cultural practices within the contemporary urban context. Comparable approaches to fostering social connection can be seen in contemporary architectural projects such as Little Island Park (2021) by Heatherwick Studio in the United States and Teshima Art Museum (2010) by Nishizawa in Japan, both of which aim to create shared experiences and a sense of community within the urban environment. This thesis, titled “An Experimental Design Project of a Stillness Space for Warung Nayu in Ramkhamhaeng 53, Bangkok,” aims to propose an architectural approach that creates inclusive social spaces for urban dwellers, particularly Warung Nayu. The design emphasizes the connection between people and community without limitations of religion, belief, or gender. The project consists of three main components: Nayu Space, which includes everyday social environments such as tea shops and laundromats; Every Dream Space, which supports learning and personal development; and Stillness Space, which promotes shared mental well-being. Guided by the concept of “Nayu: Real Space for Real People,” the design embraces the beauty of everyday life “as it is” by integrating urban circulation paths to form small alleys and distributing six building units based on the scale of typical shophouses. This approach creates a spatial network that reflects actual human behavior and urban conditions, ultimately fostering a balance between urban life, social interaction, and mental well-being, and proposing a prototype for sustainable healing architecture in the future.
ชื่อวิทยานิพนธ์: โครงการออกแบบเชิงทดลองพื้นที่ทางสังคมชาวแวรุงนายูพลัดถิ่น ย่านรามคำแหง 53 กรุงเทพมหานคร
สถานที่ตั้ง: ย่านรามคำแหง 53 กรุงเทพมหานคร
ผู้ออกแบบ: อัลล์อามีน ดาโอะ
ที่ปรึกษา: อาจารย์วิสุทธิ์ นุชนาบี
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง

บทคัดย่อ:ปรากฏการณ์การย้ายถิ่นสู่เมืองของ “ผู้ไม่คุ้นเมือง” หรือประชากรแฝง เป็นหนึ่งในกลไกสำคัญของการขยายตัวของกรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศไทย ผลสำรวจจากเว็บไซต์กรุงเทพธุรกิจพบว่ากว่าร้อยละ 50 ของประชากรในเมืองเป็นผู้ที่ย้ายมาจากต่างจังหวัดเพื่อการศึกษา การทำงาน หรือการอยู่อาศัย (Garip & Curran, 2014) สะท้อนให้เห็นถึงความจำเป็นในการพัฒนาเมืองให้สามารถรองรับและตอบสนองต่อความต้องการของประชากรที่มีความหลากหลาย โดยเฉพาะผู้ที่ต้องปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตเมืองเป็นครั้งแรก ซึ่งรวมถึงกลุ่มเยาวชนมลายูในย่านรามคำแหง กลุ่มเยาวชนมลายู หรือที่เรียกในภาษาพื้นถิ่นว่า “แวรุงนายู” คือเยาวชนมลายูจากสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ที่ย้ายถิ่นเข้าสู่กรุงเทพมหานคร โดยเฉพาะในย่านรามคำแหง เพื่อแสวงหาโอกาสทางการศึกษาและอาชีพ พร้อมทั้งนำวิถีชีวิต ภาษา และอัตลักษณ์ของตนมาก่อรูปเป็น “ชุมชนมลายูกลางเมือง” ที่มีลักษณะของการ “ร่วมฝัน” และ “ร่วมสู้” อย่างไรก็ตาม แม้กรุงเทพมหานครจะมีการจัดเตรียมพื้นที่สาธารณะรองรับกิจกรรมอย่างหลากหลาย เช่น ตลาดนัด สวนสาธารณะ หรือพื้นที่เปิดโล่งต่าง ๆ แต่ด้วยรูปแบบการใช้ชีวิตตลอด 24 ชั่วโมงของแวรุงนายู ซึ่งประกอบด้วยการเรียน การทำงานเพื่อส่งเสียตนเอง และการพักผ่อนที่มีช่วงเวลาแตกต่างกัน ส่งผลให้ “พื้นที่ทางสังคม” ในความหมายเชิงวัฒนธรรมเดิมไม่สามารถเกิดขึ้นในพื้นที่สาธารณะหลักของเมืองได้ หากแต่ไปปรากฏอยู่ในพื้นที่ขนาดเล็กหรือพื้นที่เศษเหลือของเมือง เช่น ตรอก ซอกซอย หรือพื้นที่ริมคลองแสนแสบ ในรูปแบบของร้านน้ำชาและร้านอาหารพื้นถิ่น ซึ่งสะท้อนการปรับตัวของวัฒนธรรมในบริบทเมืองร่วมสมัย ทั้งนี้ แนวคิดการสร้างพื้นที่ที่เอื้อต่อการเชื่อมโยงผู้คนสามารถพบได้ในงานออกแบบร่วมสมัย ดังเช่น ในสหรัฐอเมริกา Heatherwick Studio ได้ออกแบบ Little Island Park (2021) พื้นที่สาธารณะที่ทำให้ผู้คนเมืองรู้สึกเป็นชุมชน และในประเทศญี่ปุ่น Nishizawa ได้ออกแบบ Teshima Art Museum (2010) สถาปัตยกรรมที่ออกแบบมาเพื่อสร้างความสงบร่วมกันของผู้คน ซึ่งล้วนมุ่งสร้างประสบการณ์ร่วมและความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนในบริบทเมือง โครงการออกแบบเชิงทดลองพื้นที่ทางสังคมชาวแวรุงนายูพลัดถิ่น ย่านรามคำแหง 53 กรุงเทพมหานคร จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้าง “พื้นที่ทางสังคม” สำหรับคนเมือง โดยเฉพาะกลุ่มแวรุงนายู ผ่านการออกแบบสถาปัตยกรรมที่เชื่อมโยงมนุษย์กับสังคมและชุมชนเสมือนอย่างไร้ข้อจำกัดด้านศาสนา ความเชื่อ และเพศสภาพ ภายในโครงการประกอบด้วย 3 ส่วนหลัก ได้แก่ พื้นที่ทางสังคมมลายู (Nayu Space) เช่น ร้านน้ำชาและร้านซักผ้า ซึ่งเป็นพื้นที่ของการพบปะในชีวิตประจำวัน พื้นที่เรียนรู้ (Every Dream Space) สำหรับการต่อยอดความรู้และความฝัน และพื้นที่สงบสุขร่วมกัน (Stillness Space) ที่ส่งเสริมสมดุลทางจิตใจ โดยแนวคิดการออกแบบ “นายู พื้นที่จริง ของคนจริง” มุ่งเน้นการมองเห็นความงามของชีวิตตามความเป็นจริง (As it is) ผ่านการเชื่อมโยงเส้นทางการสัญจรของผู้คนในเมือง เพื่อสร้างตรอกขนาดเล็กและกระจายกลุ่มอาคารจำนวน 6 หลังตามสเกลของตึกแถวเมือง เปิดมุมมองสู่บริบทโดยรอบอย่างตรงไปตรงมา อันนำไปสู่การสร้างสมดุลระหว่างชีวิตเมือง สังคม จิตใจ และพัฒนาเป็นต้นแบบสถาปัตยกรรมเพื่อการเยียวยาอย่างยั่งยืนในอนาคต

(ข้อมูลเพิ่มเติมเเละอีเมลติดต่อเจ้าของผลงาน อยู่ใต้ช่องคอมเมนต์โพสต์นี้)

11/06/2026

THESIS TITLE: ISLAMIC ASTRONOMY LEARNING CENTER
PLACE: PATTANI, THAILAND
DESIGNER: SOFIYAH YAENA
ADVISER: ASST. PROF. AUNYALYN BOVORNARAYASIL
FACULTY OF ARCHITECTURE, PRINCE OF SONGKLA UNIVERSITY, TRANG CAMPUS.

ABSTRACT: The thesis project, “Islamic Astronomy Learning Center, Pattani Province,” aims to revive and disseminate the traditional knowledge of Islamic astronomy, which plays a significant role in the daily lives and religious practices of Muslims, including determining prayer times, observing the الهلال (crescent moon) to mark the beginning of the Hijri month, and identifying the qibla direction through celestial observations. In contemporary society, however, this body of knowledge has gradually diminished, particularly among younger generations who rely heavily on technology without understanding its underlying principles. As a result, astronomical knowledge and religious faith have become increasingly disconnected. The project introduces the concept of “Shadow to Sky,” which emphasizes the perception of time through the phenomena of light and shadow, leading to an understanding of the sky as the origin of day, time, and direction in Islam. This concept is developed through the theoretical frameworks of the Contextual Model of Learning, Experiential Learning Cycle, and Phenomenology of Space and Light.
The project is located in Rusamilae Subdistrict, Mueang Pattani District, Pattani Province, on a site with strong potential for astronomical observation and close proximity to the local Muslim community. Developed through collaboration between Prince of Songkla University, Pattani Campus, and the Pattani Provincial Islamic Committee, the center comprises five experiential learning zones: Astrolabe Lab, Qibla Navigator, Journey of Muslim Astronomers, Hilal Lab, and Sky-to-Life Maker Space. Additional facilities include exhibition spaces, a planetarium, and various public areas, with a total usable area of approximately 5,213 square meters. The primary users include youth, students, academics, religious leaders, and the general public. The design demonstrates how architecture can serve as an educational medium that tangibly connects the sky, time, and religious practice, while also emphasizing sustainability and spatial flexibility to accommodate diverse activities and users.

ชื่อวิทยานิพนธ์: ศูนย์การเรียนรู้ดาราศาสตร์อิสลาม จังหวัดปัตตานี
สถานที่ตั้ง: ปัตตานี , ประเทศไทย
ผู้ออกแบบ: ซอฟียะห์ แยนา
ที่ปรึกษา: ผู้ช่วยศาสตราจารย์อัญรินทร์ บวรอารยะศิลป์
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง

บทคัดย่อ: โครงการวิทยานิพนธ์ “ศูนย์การเรียนรู้ดาราศาสตร์อิสลาม จังหวัดปัตตานี” มีวัตถุประสงค์เพื่อฟื้นฟูและถ่ายทอดองค์ความรู้ด้านดาราศาสตร์อิสลาม ซึ่งมีบทบาทสำคัญต่อการดำเนินชีวิตและการปฏิบัติศาสนกิจของมุสลิม เช่น การกำหนดเวลาละหมาด การสังเกตจันทร์เสี้ยว และการหาทิศกิบละฮ์ จากปัญหาการลดบทบาทขององค์ความรู้ดังกล่าวในสังคมปัจจุบัน โดยเฉพาะในกลุ่มเยาวชนที่พึ่งพาเทคโนโลยีแต่ขาดความเข้าใจในหลักการ โครงการจึงนำเสนอแนวคิด “Shadow to Sky” เพื่อสร้างประสบการณ์การเรียนรู้ผ่านปรากฏการณ์ของแสง เงา เวลา และการเคลื่อนไหว เชื่อมโยงความรู้ทางวิทยาศาสตร์เข้ากับการตระหนักรู้ทางศรัทธา ภายใต้กรอบแนวคิด Contextual Model of Learning, Experiential Learning Cycle และ Phenomenology of Space and Light.
โครงการตั้งอยู่ที่ตำบลรูสะมิแล อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี บนพื้นที่ที่เหมาะสมต่อการเรียนรู้และการสังเกตท้องฟ้า ภายในประกอบด้วยพื้นที่เรียนรู้เชิงประสบการณ์ 5 ฐาน ได้แก่ Astrolabe Lab, Qibla Navigator, Journey of Muslim Astronomers, Hilal Lab และ Sky-to-Life Maker Space รวมถึงพื้นที่นิทรรศการ พื้นที่จำลองท้องฟ้า และพื้นที่สาธารณะต่าง ๆ รวมพื้นที่ใช้สอยประมาณ 5,213 ตารางเมตร ผลการออกแบบแสดงให้เห็นว่าสถาปัตยกรรมสามารถทำหน้าที่เป็นสื่อกลางในการเชื่อมโยงระหว่างฟ้า เวลา และการปฏิบัติศาสนกิจได้อย่างเป็นรูปธรรม อีกทั้งยังส่งเสริมการเรียนรู้ร่วมสมัย ความยั่งยืน และการใช้งานที่ยืดหยุ่นสำหรับผู้ใช้ทุกกลุ่มในชุมชน.

(ข้อมูลเพิ่มเติมเเละอีเมลติดต่อเจ้าของผลงาน อยู่ใต้ช่องคอมเมนต์โพสต์นี้)

11/06/2026

THESIS TITLE: THE IDOL ACADEMY
PLACE: LOCATED ALONG RAMA IX ROAD AND CHATURATHIT ROAD, ADJACENT TO THE MASS RAPID TRANSIT AUTHORITY OF THAILAND (MRTA).
DESIGNER: NICHALUK SENGNGAY
ADVISER: KAMONPORN SOMKID
FACULTY OF ARCHITECTURE, PRINCE OF SONGKLA UNIVERSITY, TRANG CAMPUS.

ABSTRACT:Over the past two decades, South Korea’s entertainment industry—particularly K-pop—has profoundly influenced global contemporary culture through its highly structured and standardized artist training system, known as the Trainee System. This model has inspired many countries, including Thailand, to develop similar pathways for nurturing new-generation artists. However, most training institutions in Thailand remain fragmented, focusing on individual disciplines such as dance, singing, or personality development, without an integrated system that fully supports the professional growth of young performers.

The project “The Idol Academy: A Comprehensive Artist Training Center” is conceived to extend the concept of the Korean training system while adapting it to the Thai cultural and social context. Guided by the core concept “From Practice to Performance,” the design aims to create architectural spaces that encourage learning, creativity, and personal development. The theoretical framework is grounded in Performative Architecture, Creative Learning Space, and Safe Space for Youth, with case studies including Superstar College of Arts (SCA), Next Idol Academy, and 64 SixtyFour Studio, which inform both architectural and operational strategies.
ชื่อวิทยานิพนธ์: ศูนย์ฝึกศิลปินครบวงจร
สถานที่ตั้ง: บริเวณ ริมถนนพระราม9 และ ถนนจตุรทิศ ติดกับการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย (รฟม.)
ผู้ออกแบบ: ณิชาลักษณ์ เซ่งง่าย
ที่ปรึกษา: อาจารย์กมลพร สมคิด
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง

บทคัดย่อ: ในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมา กระแสอุตสาหกรรมบันเทิงเกาหลีใต้ โดยเฉพาะ “K-pop” ได้สร้างอิทธิพลต่อวัฒนธรรมร่วมสมัยทั่วโลก ผ่านระบบการฝึกฝนศิลปินอย่างเข้มข้นและมีมาตรฐานระดับสากล แนวทาง “Trainee System” ของค่ายบันเทิงเกาหลี เช่น SM, JYP, YG และ HYBE ได้กลายเป็นต้นแบบให้หลายประเทศ รวมถึงประเทศไทย นำมาปรับใช้ในกระบวนการสร้างศิลปินรุ่นใหม่ ความนิยมนี้ได้ส่งผลให้เกิดโรงเรียนสอนเต้น ร้องเพลง และคลาสพัฒนาบุคลิกภาพจำนวนมากในไทย ทว่าการฝึกส่วนใหญ่ยังแยกเป็นรายวิชาเฉพาะทางและขาดการเชื่อมโยงเป็นระบบครบวงจร ซึ่งเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาเยาวชนที่ต้องการเติบโตเป็นศิลปินอาชีพอย่างแท้จริง
โครงการ “The Idol Academy: ศูนย์ฝึกศิลปินครบวงจร” จึงถูกพัฒนาขึ้นจากแนวคิดการต่อยอดระบบฝึกฝนศิลปินแบบเกาหลี ให้เข้ากับบริบททางวัฒนธรรมและสังคมไทย โดยใช้แนวคิดหลัก “From Practice to Performance” — จากพื้นที่ฝึกฝนสู่พื้นที่แสดงออก — เป็นกรอบในการออกแบบสถาปัตยกรรมที่ส่งเสริมทั้งกระบวนการเรียนรู้ การสร้างสรรค์ และการพัฒนาตัวตนของเยาวชน โครงการอ้างอิงทฤษฎี Performative Architecture, Creative Learning Space และ Safe Space for Youth พร้อมศึกษากรณีตัวอย่างจากสถาบันจริง เช่น Superstar College of Arts (SCA), Next Idol Academy, และ 64 SixtyFour Studio เพื่อประยุกต์ใช้แนวทางที่เหมาะสมกับการพัฒนาอาคารและระบบฝึกฝนในบริบทไทย

(ข้อมูลเพิ่มเติมเเละอีเมลติดต่อเจ้าของผลงาน อยู่ใต้ช่องคอมเมนต์โพสต์นี้)

10/06/2026

THESIS TITLE: CREATIVE ART TOY OFFICE CENTER,BANGKOK
PLACE: BANGKOK, THAILAND
DESIGNER: KHAKKANA DUANGIN
ADVISER: KORNSWANCHANOK CHIANWICHAI
FACULTY OF ARCHITECTURE, PRINCE OF SONGKLA UNIVERSITY, TRANG CAMPUS.

ABSTRACT: Creative Art Toy Office Center,Bangkok project was initiated to respond to the demand for creative spaces for Thai artists, designers, and art toy collectors, and to serve as an important tool in the creative economy. The objective of the project is to establish a central hub that integrates workspace, studios, workshops, and galleries within a single building, which can support creative development and strengthen the artist community in Bangkok.

The project is organized around the concepts of a Creative Hub and Co-Working Space, and expands to include a Digital Fabrication Lab (3D printing / CNC), Content Creation Studio for digital media, and Marketplace & Auction Space for trading art toys in both physical and NFT formats. This place will enable creative businesses to operate and support the development of the art toy market. The design concept emphasizes flexibility and a structural system that can be disassembled, modified, and reused. The space will be able to accommodate various types of activities, from temporary exhibitions to large-scale events. Therefore, this concept can be applied to the project through the design of structural systems and interior spaces that allow convenient adjustments to support future changes.
ชื่อวิทยานิพนธ์: ศูนย์กลางสำนักงานสร้างสรรค์อาร์ตทอย กรุงเทพมหานคร
สถานที่ตั้ง: กรุงเทพมหานคร , ประเทศไทย
ผู้ออกแบบ: นางสาวคัคนา ด้วงอินทร์
ที่ปรึกษา: อาจารย์กรสวรรค์ชนก เชียรวิชัย
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง

บทคัดย่อ: โครงการศูนย์กลางสำนักงานสร้างสรรค์อาร์ตทอย กรุงเทพฯ เริ่มต้นขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการพื้นที่สร้างสรรค์สำหรับกลุ่มศิลปินไทย นักออกแบบ และนักสะสมอาร์ตทอย และมีความสำคัญในฐานะเครื่องมือเศรษฐกิจสร้างสรรค์ วัตถุประสงค์ของโครงการคือการจัดตั้งศูนย์กลางที่รวมพื้นที่ทำงาน สตูดิโอ เวิร์กช็อป และแกลเลอรี่ไว้ในอาคารเดียว ซึ่งสามารถส่งเสริมการพัฒนาผลงานและส่งเสริมชุมชนศิลปินในกรุงเทพฯ

โครงการนี้จัดขึ้นรอบแนวคิดของ Creative Hub และ Co-Working Space และขยายไปยัง Digital Fabrication Lab (การพิมพ์ 3 มิติ / CNC), Content Creation Studio สื่อดิจิทัล, Marketplace & Auction Space การซื้อขายอาร์ตทอยทั้งแบบกายภาพและ NFT สถานที่ที่เราสามารถเปิดธุรกิจสร้างสรรค์ที่สามารถตอบสนองการพัฒนาตลาดอาร์ตทอย แนวคิดการออกแบบที่ยืดหยุ่นและการออกแบบโครงสร้างที่สามารถถอดประกอบ ปรับเปลี่ยน และนำกลับมาใช้ใหม่ได้ พื้นที่จะสามารถรองรับกิจกรรมหลากหลายประเภท ตั้งแต่นิทรรศการชั่วคราวไปจนถึงการทำกิจกรรมขนาดใหญ่ ดังนั้นแนวคิดนี้สามารถนำมาใช้กับโครงการโดยการออกแบบโครงสร้างและระบบภายในของพื้นที่เพื่อความสะดวกในการปรับเปลี่ยนเพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงในอนาคต

(ข้อมูลเพิ่มเติมเเละอีเมลติดต่อเจ้าของผลงาน อยู่ใต้ช่องคอมเมนต์โพสต์นี้)

10/06/2026

THESIS TITLE: THE LEARNING CENTER FOR COMMUNICATION AND SENSORY EXPERIENCE THROUGH SILENCE.
PLACE: SONGKHLA, THAILAND
DESIGNER: AINA ROBBANI
ADVISER: KAMONPORN SOMKID
FACULTY OF ARCHITECTURE, PRINCE OF SONGKLA UNIVERSITY, TRANG CAMPUS.

ABSTRACT:In a world driven by sound, sign language communication among the hearing impaired is often overlooked. Although hearing-impaired individuals possess their own expressive abilities, creativity, and communication systems, they are unintentionally excluded from mainstream social interaction. Thailand currently has more than 400,000 registered people with hearing impairments, reflecting the growing need for architectural spaces that understand and support their modes of communication. This project therefore aims to create a prototype learning space that allows the public to learn, understand, and experience “another language of humanity” through silence.

The project, titled “The Learning Center for Communication and Sensory Experience through Silence,” develops its design concept based on DeafSpace Design Guidelines integrated with Universal Design to support visual communication through light, shadow, and spatial dimensions. The project also applies Human-Centric Lighting and Multisensory Perception concepts to create experiential learning through visual and tactile perception. Located in Hat Yai District, Songkhla Province, the project is designed as an experiential learning center consisting of exhibition spaces, sign language learning areas, and public spaces, with a total usable area of approximately 4,166.5 square meters. The design aims to connect the “world of silence” with shared social understanding in a tangible way.
ชื่อวิทยานิพนธ์: ศูนย์การเรียนรู้การสื๋อสารและสัมผัสผ่านความเงียบ
สถานที่ตั้ง: สงขลา , ประเทศไทย
ผู้ออกแบบ: อัยย์นา ร็อบบานี
ที่ปรึกษา: อาจารย์กมลพร สมคิด
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง

บทคัดย่อ: ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยเสียง การสื่อสารด้วยภาษามือของผู้พิการทางการได้ยินกลับถูกมองข้าม แม้พวกเขาจะมีศักยภาพในการแสดงออกและมีระบบการสื่อสารของตนเอง แต่กลับถูกแยกออกจากกระแสการสื่อสารหลักของสังคม ปัจจุบันประเทศไทยมีผู้พิการทางการได้ยินมากกว่า 400,000 คน สะท้อนถึงความจำเป็นในการออกแบบพื้นที่ที่เข้าใจและรองรับการสื่อสารของผู้ใช้กลุ่มนี้ โครงการจึงมุ่งพัฒนาพื้นที่ต้นแบบที่เปิดโอกาสให้สาธารณชนได้เรียนรู้และสัมผัส “อีกภาษาหนึ่งของมนุษย์” ผ่านความเงียบ

โครงการ “ศูนย์การเรียนรู้การสื่อสารและสัมผัสผ่านความเงียบ” พัฒนาแนวคิดการออกแบบโดยอ้างอิง DeafSpace Design Guidelines ร่วมกับ Universal Design เพื่อสนับสนุนการสื่อสารทางสายตาผ่านการใช้แสง เงา และมิติของพื้นที่ ควบคู่กับแนวคิด Human-Centric Lighting และ Multisensory Perception ในการสร้างประสบการณ์การรับรู้ผ่านการมองเห็นและการสัมผัส โครงการตั้งอยู่ในอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ออกแบบเป็นพื้นที่เรียนรู้เชิงประสบการณ์ ประกอบด้วยนิทรรศการ พื้นที่เรียนรู้ภาษามือ และพื้นที่สาธารณะ รวมพื้นที่ใช้สอยประมาณ 4,166.5 ตารางเมตร โดยมุ่งเชื่อมโยงโลกของความเงียบสู่ความเข้าใจร่วมกันของสังคมอย่างเป็นรูปธรรม

(ข้อมูลเพิ่มเติมเเละอีเมลติดต่อเจ้าของผลงาน อยู่ใต้ช่องคอมเมนต์โพสต์นี้)

ที่อยู่

102 ตำบล ควนปริง อำเภอเมืองตรัง ตรัง, Trang
Trang
92000

เว็บไซต์

facebook.com

แจ้งเตือน

รับทราบข่าวสารและโปรโมชั่นของ SOON - ศูนย์ : ARCH PSU Thesis Exhibition 2025ผ่านทางอีเมล์ของคุณ เราจะเก็บข้อมูลของคุณเป็นความลับ คุณสามารถกดยกเลิกการติดตามได้ตลอดเวลา

ต้องการให้ธุรกิจของคุณ ธุรกิจ ขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง ตัวแทน / บริการด้านอสังหาริมทรัพย์ ใน Trang?

แชร์

ประเภท

อสังหาริมทรัพย์