Property Kabul

آفتاب بر زخم های ما مرهم می گذارد. دوست دارم نوشتن نیز با من چنین کند.

نشاط انگيز و ماتم زايي اي عشق
عجب رسوا كن و رسوايي اي عشق

اگر دستت به كامي جرعه ريزد
بيفتد مست و ديگر بر نخيزد..
تو را يك فن نباشد ، ذوفنوني
بلاي عقل و مبناي جنوني

ز تو در چشم ، ديوي حور گردد
سياهي در نظرها نور گردد

تو ليلي را به شهرت طاق كردي
ز خوبي شهره آفاق كردي

اگر بر او نمك دادي تو دادي
بدو خوي ملك دادي تو دادي

لبش

خوشرنگ اگر كردي تو كردي
دلش را سنگ اگر كردي تو كردي

به از ليلي فراوان بود در شهر
تو او را كرده اي جانانه دهر

تو مجنون را به شهر افسانه كردي
ز هجران زني ديوانه كردي

تو او را ناله و اندوه دادي
ز محنت سر به دشت و كوه دادي

چه دل هايي ز تو درياي خون است
چه سرها از تو صحراي جنون است

به " شيرين " دلستاني ياد دادي
وز آن " فرهاد " را بر باد دادي

سر و جان و دلش جاي جنون شد
گران كوهي ز عشقش بيستون شد

ز شيرين تلخ كردي كام فرهاد
بلند آوازه كردي نام فرهاد

يكي را بر مراد دل رساندي
يكي را در غم و حسرت نشاندي

يكي را همچو مشعل برفروزي
ميان شعله ها جانش بسوزي

خوشا آنكس كه جانش از تو سوزد
چو شمعي پاي تا سر برفروزد

خوشا عشق و خوشا ناكامي عشق
خوشا رسوايي و بدنامي عشق

خوشا بر جان من هر شام و هر روز
همه درد و همه داغ و همه سوز

خوشا ! عاشق شدن ، اما جدايي
خوشا عشق و نواي بينوايي

خوشا ! در سوز عشقي سوختن ها
ميان شعله اش افروختن ها

چو عاشق از نگارش كام گيرد
چراغ آرزوهايش بميرد

اگر مي داد ليلي كام مجنون
كجا مشهور مي شد نام مجنون؟

هزاران دل به حسرت خون شد از عشق
يكي در اين ميان مجنون شد از عشق

در اين آتش هر آنكس بيشتر سوخت
چراغش در جهان بهتر برافروخت

نواي عاشقان در بي نواييست
بقاي عشق و عاشق در جداييست

عشق گاهی خواهش برگ است در اندوه تاک
عشق گاهی رویش برگ است در تن پوش خاک

عشق گاهی ناودان گریه ی اشک بهار
عشق گاهی طعنه بر سرو است در بالای دار

عشق گاهی یک تلنگر بر زلال تنگ نور
پیچ و تاب ماهی اندیشه در ژرفای تور

عشق گاهی می رودآهسته تا عمق نگاه
همنشین خلوت غمگین آه

عشق گاهی شور رستن در گیاه
عشق گاهی غرقه ی خورشید در افسون ماه



عشق گاهی سوز هجران است در اندوه نی
رمز هوشیاریست در مستی می

عشق گاهی آبی نیلوفریست
قلک اندیشه ی سبز خیال کودکیست

عشق گاهی معجز قلب مریض
رویش سبزینه ای در برگ ریز

عشق گاهی شرم خورشید است در قاب غروب
روزه ای با قصد قربت ذکر بر لب پایکوب

عشق گاهی هق هق آرام اما بی صدا
اشک ریز ذکر محبوب است در پیش خدا

عشق گاهی طعم وصلت می دهد
مزه ی شیرین وحدت می دهد

عشق گاهی شوری هجران دوست
تلخی هرگز ندیدن های اوست

عشق گاهی یک سفر در شط شب
عشق پاورچین نجوای دو لب

عشق گاهی مشق های کودکیست
حس بودن با خدا در سادگیست

عشق گاهی کیمیای زندگیست
عشق در گل راز ناپژمردگیست



عشق گاهی هجرت از من تا ما شدن
عشق یعنی با تو بودن ما شدن

عشق گاهی بوی رفتن می دهد
صوت شبناک تو را سر می دهد

عشق گاهی نغمه ای در گوش شب
عادتی شیرین به نجوای دو لب

عشق گاهی می نشیند روی بام
گاه با صد میل می افتد به دام

عشق گاهی سر به روی شانه ای
اشک ریز آخر افسانه ای



عشق گاهی یک بغل دلواپسی
عطر مستی ساز شب بو اطلسی

عشق گاهی هم حکایت می کند
از جدایی ها شکایت می کند

عشق گاهی نو بهاری گاه پاییزی سرخ زرد!
گاه لبخندی به لب های تو گاهی کوه درد

عشق گاهی دست لرزان تو می گیرد درون دست خویش
گاه مکتوب تورا ناخوانده می داند زپیش

عشق گاهی راز پروانه است پیرامون شمع
گاه حس اوج تنهاییست در انبوه جمع



عشق گاهی بوی یاس رازقی
ساقدوش خانه ی بن بست یاد مادری

عشق گاهی هم خجالت می کشد
دستمال تر به پیشانی عالم می کشد

عشق گاهی ناقه ی اندیشه ها را پی کند
هفت منزل را تا رسیدن بی صبوری طی کند

عشق گاهی هم نجاتت می دهد
سیب در دستی و صاحبخانه راهت می دهد

عشق گاهی در عصا پنهان شود
گاه بر آتش گلستان می شود



عشق گاه رود را خواهد شکافت
فتنه ی نمرودیان زو رنگ باخت

عشق گاهی خارج از ادراک هاست
طعنه ی لولاک بر افلاک هاست

عشق گاهی استخوانی در گلوست
زخم مسماریست در پهلوی دوست

عشق گاهی ذکر محبوب است بر نی های تیز
گاه در چشمان مشکی اشک ریز

عشق گاهی خاطر فرهاد و شیرین می کند
گاه میل لیلی اش با جام مجنون می کند



عشق گاهی تاری یک آه بر آیینه ای
حسرت نا دیدن معشوق در آدینه ای

عشق گاهی موج دریا می شود
گاه با ساحل هم آوا می شود

عشق گاهی چاه را منزل کند
یوسفین دل را مطاع دل کند

عشق گاهی هم به خون آغشته شد
با شقایق ها نشست و هم نشین لاله شد.


عشق گاهی در فنا معنا شود
واژگان دفتر کشف و تمناها شود
عشق را گو هرچه می خواهد شود
با تو اما عشق پیدا می شود
بی تو اما عشق کی معنا شود؟