24/10/2014
Reagim i nje studenti shqiptar ne Amerike. Lexojeni.
Pershendetje. Jam student ne Amerike e u zgjova sot me mllef e me shpirt te vrare. Ashtu si ti, si te gjithe ne. Dua ti j*p ate qe meritojn po skam force ta bej, kshu qe e gjej forcen duke shkruar. Shkriva dicka sot, nese ju pelqen publikoje, e nese jo, do isha i nderuar sikur vetem ta lexoje. Faleminderit! -
Qesharake! Sapo u zgjova dhe fillova te qesh. Qesha mor qesha, qesha duke qare. Po dridhesha i teri se u mbusha me mllef e urrejtje. S'e di si ta quaj, turp apo cfare? Ja pra pasojat e mos pasjes 1 ze te forte. Po pse more bukuroshat e Europes, cfare na dini ju ne? Po ne jemi mu ne mesin tuaj e ju prape na thoni se s'jemi te rendesishem. Po ne jemi melcia juaj more, e na keni bere si Promoteu. Shqiponja na e ha melcine dite per dite, por mos harroni se jemi vendi shqiponjave e dime me i perballu dhimbjet. Dhe Prometeu as vdiq r as humbi kurre ,mos harroni!
Le ta shohim ne 1 kendveshtrim te dikujt qe s'ka lidhje me kte ceshtje. Si ka mundesi qe gjithe mediat boterore e gjithe bota, permendte faktin e dronit dhe 1 histori mbi vellain e kryeministrit? Pse? Sepse eshte koha te hapim syte, e te mos vrasim me vellai vellane, te mos gjykojme njeri tjetrin per cdo gje. Po si ka mundesi qe gjithe zeri slleverve eshte me i forte se ne? Jane me te zgjuar? Po kurre ne bote, po ata pak qe jane dine sesi ti levizin me mire guret. Eshte koha t'i therrasim mendjes e te kemi pas 1 plan per gjithcka. Nuk mund te shkojme si ai femija qe shkon me te drejten e zotit t'i tregoje poshtersise cila eshte e verteta. E jetojme ne nje bote, ku poshtersia eshte virtyt. Ne duhet te ndryshojme, eshte thirrje per ne, eshte jehone per tu bashkuar. Keto gjera ndodhin cdo dite ne vendin tone dhe kjo eshte fatkeqesia jone. Dhe ne cfare bejme? Heshtim dhe pranojme gjithmone cdo padrejtesi qe behet sepse s'kemi force. S'ka ane pozitive ne padrejtesi, por le te jete fillimi i nje "lufte" brenda secilit prej nesh per te fituar ate qe na takon.
Eh moj padrejtesi sa te rende e ke shuplaken. Dhe sa shkon me pafytyresine. Eh sa e dhimbshme eshte... Trupi mor po me dridhet kur e mendoj, e zemra mor po me del jasht, mor po me cahet se spo gjen rehat. Mor po dua te qaj e s'qaj dot, se lotet i kam per krenari e jo per dhimbje. Dhe taksirat o Platin(i) i helmit dhe pafytyresise, ti zoti me karrige te shpuar, qe drejton Uefa-n, taksirat e ke, a s'na puth njehere ne prapanice?
