09/06/2026
Iliri im , jetoi një jetë të drejtë në një botë e në një vend të padrejtë.
Jeta është e padrejtë. E kam kuptuar çdo ditë, por më shumë se kurrë e kuptova kur Iliri im u largua nga kjo botë. Jo nga ndonjë sëmundje e pamëshirshme, por nga lodhja e shpirtit. Nga zhgënjimi i thellë që i shkaktuan njerëzit që ai i besoi, i ngriti, i ndihmoi. Ai, që nuk kërkoi asgjë më shumë veçse të jetonte me nder, me punë, me dinjitet.
Iliri nuk ishte një njeri i zakonshëm. Ai ishte i mirë, shumë më tepër se ç’e meritonte kjo botë. Luftoi për drejtësi, për të vërtetën, për të bukurën e ndershme në jetë. Punoi me zemër, u përkushtua me shpirt. Por e mira, në këtë vend, duket se është një faj. Dhe ai e pagoi me çdo pjesë të vetes këtë “faj”.
Njerëzit që ai i zgjodhi, i mbështeti, që besoi se do ecnin me të për të ndërtuar diçka të drejtë – ata e tradhtuan. E përdorën, pastaj e lanë mënjanë, siç bota e padrejtë di të bëjë me ata që janë të ndershëm. Ai nuk ishte i dobët – ishte i thellë. Dhe kur një njeri i thellë ndien tradhti, ajo nuk shkon vetëm në mendje, por i përvëlon zemrën. Ai iku nga kjo botë me një plagë të madhe në shpirt – jo nga jeta, por nga njerëzit.
Unë e pashë si shuhej pak nga pak. Dhe megjithatë, kurrë nuk hoqi dorë nga parimet e tij. Nuk u ul, nuk u përkul, nuk u servilos. As unë, në ato 27 vite punë në arsim , nuk u bëra pjesë e servilizmit dhe e korrupsionit . Sepse kështu na rriti jeta: të ecim drejt, edhe kur rruga ishte e përpjetë. Të jetojmë me nder, edhe kur kjo na kushton çdo gjë.
Nuk jemi bërë për të bërë kompromise me të pavërtetën. Dhe nuk kemi kërkuar kurrë të na përulen, por vetëm të na lënë të jetojmë të pastër. Por në këtë vend, shpesh duket se vlerat janë kthyer përmbys. Injoranca, pabesia, mashtrimi dhe servilizmi janë bërë rrugët më të shkurtra për të "arritur". E ndërsa ata ngjiten, ne, që nuk pranojmë të nëpërkëmbim dinjitetin, mbetemi mënjanë.
Por unë nuk kam turp. Kam dhimbje, po. Kam një boshllëk të madh. Por kam edhe krenari. Sepse Iliri im iku nga kjo botë me zemrën e vrarë, por me shpirtin e pastër. Dhe unë do të vazhdoj të jetoj për të, me të njëjtat parime. Nuk do të bëhem pjesë e asaj bote që e vrau atë nga brenda. Sepse ne jemi rritur të besojmë se njeriu vlen nga zemra, jo nga titujt, jo nga lavdërimet e rreme.
Iliri jeton ende. Në kujtimin tim, në çdo ditë ku unë punoj me ndershmëri, në çdo refuzim që i bëj padrejtësisë. Ai ishte dhe do të mbetet drita ime – një njeri që u mund nga padrejtësia, por që nuk e la kurrë dinjitetin pas dore.
Dhe ndoshta kjo është fitorja më e madhe në një botë të padrejtë.
Do mbetesh i përjetshëm shpirt 🥲💔❤️sepse njerzit si ti i mungojnë kësaj shoqërie .
M.Xhindi
