30/06/2026
Dag Sus, we gaan je missen!
Vandaag is ’t zover: we nemen afscheid van de man die niet alleen dit kantoor (deels) heeft opgericht, maar ook onze eigenste "Koning van de Hypotheek" was. De man die dossiers verwerkte alsof het een potje Monopoly was: een klein beetje valsspelen hoorde er nu eenmaal bij om het onderste uit de kan te halen voor onze klanten.
De Man, de Mythe, de Decibels. Als onze Sus aan de telefoon zat voor een hypotheekgesprek, wisten ze dat in het hoofdkantoor ook. Niet omdat hij zo'n goede verbinding had, maar omdat zijn volume standaard op 'orkaankracht' stond. Op een lieve manier uiteraard. Subtiel? Nee. Effectief? Absoluut, want wie durft er nu "nee" te zeggen tegen iemand die door de geluidsbarrière breekt? Jawel, en dat allemaal om de béste rente binnen te halen voor “zijn” klanten.
De computer en Sus... het bleef een moeizame latrelatie. “Computer says no” hoorden we meer dan eens. En 800 bladzijden printen voor 1 kredietdossier? Oeps, foutje.
Toch heeft hij een klein hartje. Wie kan de momenten vergeten dat hij de tuin van het kantoor in dook om daar 'spontaan' een boeketje te plukken voor zijn collega’s. Of enthousiast besjes en frambozen ging plukken om uit te delen. Dat collega Inne er achteraf uitslag van kreeg, pakken we er met plezier bij.
En dan was er de beruchte kibbeling. Net wanneer je omkwam in het werk, de grootste deadline van het jaar had of een klant aan de lijn had die op ontploffen stond, kwam onze Sus binnenstormen met een bakje lekkers. Weigeren was geen optie. Je dossiers mochten dan wel vetvlekken krijgen, maar je maag was tenminste gevuld.
Lieve Sus, we gaan je humor, je veel te luide grappen en je totale lak aan kantooretiquette missen. Het kantoor zal voortaan een stuk stiller zijn, maar ook heel wat saaier zonder onze favoriete rebel.
En dan nog in het bijzonder van Sander;
Lieve pa, je roept het al een aantal jaren, en nu is het plots. We voelen allebei dat je er klaar voor bent, en dan is het goed zo. Maar eerlijk is eerlijk: het zal toch even wennen zijn. Hoewel ik de laatste jaren minder op je leunde en ik stilletjesaan mijn eigen traject aan het uitstippelen was, voelde het heel vertrouwd dat er altijd iemand was om eventjes op terug te vallen of advies te vragen. Of gewoon om mijn middageten te komen brengen.
Vanuit mezelf, maar ook vanuit ons volledige team:
Een dikke merci voor alles. We gaan je missen.