30/01/2024
Dag 15 1/2 in Brazilië. We zijn goed aangekomen in het vaderland, en staan nog met een half been in Brazilië. We hebben daar een lijst met onderhoudsdingen to do achtergelaten. Zoals deze spiegel buiten bijvoorbeeld, die moet vernieuwd worden. Ik vind dat eigenlijk onzin, die spiegel heeft een mooie patina. Ik vind veel ‘mooi patina’ ik houd niet zo van verandering. Op rechts de schommelstoel die we in 2006 hebben laten maken. Je kon hier toen nog weinig spullen kopen. Ik zag deze stoel in de Casa Vogue Brasil staan. Ik ben ermee naar Madeserra Madeiras Móveis gegaan, en die hebben hem voor ons gemaakt. Het ontwerp was in wrakhout, dat was hun eer te na denk ik, dus werd het deze. Achteraf veel mooier. Peter Marsman die ons destijds met alles geholpen heeft, het huis eigenlijk heeft gebouwd, terwijl wij in Nederland zaten, noemde de stoel ‘Robert’s troon’. Dat schuurde een beetje bij mij. ‘Zou hij soms denk dat ik Koninklijke aspiraties heb, met dat grote huis, en ook nog zo’n stoel?!’ In Gennep, waar ik vandaan kom zeiden ze wel eens ‘ge mot niet denken dat ge wat ziet!’. ‘Je moet niet denken dat je wat voorstelt!’ Hier in Brazilië noemen ze mij in dit verband Sr Robert. Dat ‘Robert’ spreken ze dan uit als ‘Hobertsjie’. Mijn zusje Sandy die ondermeer Spaans gestudeerd heeft dacht toen ze bij ons langs kwam wel een klein stukje op te kunnen trekken met Braziliaans Portugees. Dat ging gelijk mis toen ze vroegen of zij soms de zus van ‘Hobertsjie’ was, mijnheer Robert. Dat mijnheer is overigens zo erg nog niet, het is gewoon een beleefdheidsvorm. Men zegt hier ook ‘Dokter’ of ’Baron’, denk aan ’baas’. Dat baron klinkt erg feodaal. Dat zeggen ze niet tegen mij. Dat ‘dokter’ had ik nog wel leuk gevonden, ik ben net niet afgestudeerd. Dat spreken ze uit als ‘Dottò’, met een sterke nadruk op de tweede lettergreep. Dat iemand dan met zijn hoofd een kleine buiging maakt, en je bij de tweede lettergreep respectvol aankijkt, terwijl zijn hoofd naar boven komt. In Anduze, waar het huis van mijn schoonouders staat en waar ik al 18 jaar kom, zegt de Marokkaanse hulp ‘monsieur le president’ tegen mij. Nu nog steeds. Toen ik bij mijn fotografie held Stefan Vanfleteren een schitterend fotoboek kocht schreef hij, spontaan, niet op mijn verzoek voorin ‘Robert for President’. Toen ik laatst zijn nieuwste schitterende boek kocht schreef hij, weer ongevraagd, ‘Robert for Prezident part two’. Ruurd Zijlstra die bij ons op Oosterwold prachtig werk aan de tuin en de weg heeft verricht noemt mij graag ‘burgemeester’. Ik weet niet of ik met ‘Robert’ naar iemand vernoemd ben. Ik heb wel eens gekeken naar de herkomst, daar staat iets over ‘beroemd’ worden. Mijn broer Philip en zusje Sandy hebben net als ik ‘Alexander’ in hun naam. Alexander was onze ‘Indische’ opa, overleden in het jappenkamp. We hebben het nooit over hem gehad, hij is in ieder geval naamgever. Dan ben je dus mijnheer, president, burgemeester, of naamgever, heel
mooi, maar wat heb je eraan?! Er is hoop voor mensen zoals ik, gisteren was ik iets en daardoor iemand en daar heb ik echt iets aan gehad. En het fijne is, het ligt ook nog eens in ieders bereik. Exclusief voor iedereen. Gisteren was ik ‘bejaard’, ik was ‘idoso’. In Brazilië wordt je als bejaarde met veel respect behandeld. Je hoeft niet in de rij te staan, je mag vòòr. Dus toen we gisteren moesten inchecken voor onze vertraagde bomvolle vlucht van Fortaleza via Parijs naar Amserdam, gaf ik het wachtwoord. Met een brede glimlach werd ik apart genomen, langs de business class en alles belangrijk, naar een eigen plek, waar ik in alle rust onze veel te zware koffers kon afgeven. Dat ’idoso’ spreek je niet dwingend uit, om een voorrecht te forceren, maar voorzichtig vragend, met lichte nadruk op de tweede lettergreep, eindigend op een ‘oe’. Ongeveer ‘idòzoe?’ Probeer het maar eens. Mooi hè? Ben ik bejaard, dan ben ik eindelijk iemand, die er toe doet, die vòòr mag. Vorig jaar nog, moest ik hiervoor wel mijn paspoort laten zien, om aan te tonen dat ik bejaard was. Dat is nu niet meer zo, ik ben het echt, bejaard, ik doe er nu echt toe.
