Helene Indianos Estate Agency

22/01/2025

Enjoy jazz musical happiness at Sarah's Jazz Club on Saturday, January 25th!

Duke Ellington once said, “If jazz means anything, it is freedom of expression.” Sarah's Jazz & Blues Club promises a night of unforgettable jazz experience of that freedom.

With Nihan Gorgu's soulful jazz vocals, Demetris Miaris inspiring piano playing, Greg Makamian's exceptional double bass grooves, and Marios Spyrou's rhythms, this band is a must-see.

Drawing inspiration from the vast spectrum of jazz music, they jam classic jazz standards, offering a playful musical dialogue through the genre's timeless melodies.

Don't miss the fun and good company at Nicosia's home of jazz.
For information, call or text at +357 95147711.

Doors open at 8:30 p.m. Live music starts at 9:30 p.m.
Buy your tickets at 12€ presale from more.com or 14€ at the venue, on the night of the event.

Tickets on sale now! https://www.more.com/cy-en/tickets/music/timeless-jazz-1/

Food and Drinks Available
We offer full bar service with delicious cocktails, selected wines, Delicious Pizza, and the Jazz Platter, in addition to many other light dishes to accompany the great live music.

Sarah's Jazz Club
Xanthis Xenierou, 35,
Nicosia 1015
Tel: 95147711

Spreading Music Happiness

15/11/2024

20/07/2024

Μια γριούλα πέρασε.. 🌹
Στάθηκε, ανασήκωσε απ’ το καλάθι που κρατούσε μερικά συκόφυλλα που το σκέπαζαν, διάλεξε και με φίλεψε δυο σύκα.

– Με γνωρίζεις κυρά μου; τη ρώτησα..
– Όχι παιδί μου, είναι ανάγκη να σε γνωρίζω για να σε φιλέψω;
Άνθρωπος δεν είσαι; Άνθρωπος είμαι και εγώ, δεν φτάνει;
Γέλασε… ένα δροσερό κοριτσίστικο γέλιο..

Και τράβηξε το δρόμο της κούτσα κούτσα κατά το κάστρο.

Έσταζαν τα δυο σύκα μέλι, ποτέ θαρρώ δεν γεύτηκα πιο νόστιμα. Τα ‘τρωγα και με δρόσιζαν τα λόγια της γριάς..

«άνθρωπος είσαι, άνθρωπος κι εγώ, φτάνει!»

Από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη «Αναφορά στον Γκρέκο»

01/07/2024

Καλημέρα καλό μήνα και καλή εβδομάδα

30/06/2024

Beautiful village kalopanagiotis troodos mountains ⛰️

30/06/2024

Σούρουπο σε κάποια παραλία. Εκείνη 85+, εκείνος κάπου 50. Εκείνη με μπαστουνάκι, κυρτωμένη, ταλαιπωρημένη από τις δυσκολίες της ζωής, εκείνος πλάι της. Μάνα και γιος. Είχε φέρει τη μανούλα του να κολυμπήσει.

Εκείνη άφησε το μπαστουνάκι της έξω στην αμμουδιά κι εκείνος την έπιασε αγκαζέ που έλεγαν παλιά. Με προσεκτικά βήματα μπήκαν στη θάλασσα κι ακόμη πιο προσεκτικά την κρατούσε βήμα-βήμα. Πιο πολύ όμως με αγάπη.
Πήρε αρκετή ώρα για να φτάσουν στο σημείο που θα την άφηνε να κολυμπήσει μόνη της και πάλι, ακόμη κι όταν την άφησε, ήταν κοντά της διακριτικά να τη φυλάει. Το κολύμπι κράτησε 10-15 λεπτά και μετά πήγε πάλι διακριτικά πλάι της και την βοήθησε να βγουν έξω.

Πριν 50 χρόνια περίπου, οι όροι θα ήταν αντεστραμμένοι. Θα ήταν εκείνη που κάπου στα 35 της, στα ντουζένια της και ως μάνα και ως γυναίκα θα πρόσεχε το αγοράκι της που (τότε μάλλον με μπρατσάκια) θα έκανε τα πρώτα του πλατσουρίσματα, έχοντας τα μάτια της χίλια.

Η σχέση μας με τους γονείς μας και πολλών από εμάς με τις μανάδες μας πολυπαθείς, ζόρικες και συχνά παρεξηγημένες.
Μόνο όμως όταν έχεις την ευλογία να έχεις τους γονείς σου ή μόνο την μανούλα σου ή τον μπαμπάκα σου πλάι σου να τον φροντίζεις κι ειδικά όταν έχεις κι εσύ παιδιά μπορείς να καταλάβεις πόσα πέρασαν κι αυτοί.
Σήμερα είναι, αύριο δεν είναι. Σήμερα είμαστε, αύριο δεν είμαστε.