31/01/2024
Πίστευα μόνο στό μαζικό κίνημα, στόν ἑνωμένο στή βάση του λαό.
Πίστευα ἀκόμα ὅτι δέν παίζει ρόλο μέ ποιόν τρόπο θά ἑνωθεῖ ὁ λαός. Φτάνει νά ἑνωθεῖ.
Ἀπό κεῖ καί πέρα, πίστευα ὅτι ὁ ἑνωμένος στή βάση του λαός, ἀποκτᾶ τόσο μεγάλη δύναμη, ὥστε νά ὁδηγεῖται πρός τήν αὐτοτέλεια ξεπερνώντας, ἀφήνοντας πίσω του καί, ἄν χρειαστεῖ, ἀπομακρύνοντας ἀκόμα κι αὐτούς πού γιά ἰδιοτελεῖς λόγους συνέτειναν στήν ἑνότητά του.
Ὅμως, ἕως ὅτου φτάσει ὁ λαός στήν αὐτογνωσία πού θά τόν ἀποδεσμεύσει ἀπό τά συνήθη κομματικά καί ἄλλα δεσμά του, εἴμαστε ὑποχρεωμένοι –ἄν θέλουμε νά εἴμαστε ρεαλιστές– νά λαμβάνουμε ὑπ’ ὄψιν μας τίς ὅποιες δεσμεύσεις, προκαταλήψεις, «πιστεύω» κλπ. τῆς στιγμῆς, πού σημαίνει ὅτι δέν μποροῦμε νά ἀγνοοῦμε τούς ἑκάστοτε πολιτικούς του ποιμένες.
Γιατί οἱ σιωπηλοί, πειθαρχικοί καί ἀνεγκέφαλοι ἀμνοί, ἀπό τή στιγμή πού θά πάψουν νά ἀποτελοῦν κοπάδι καί γίνουν Λαός, ἀποκτοῦν δύναμη ἱστορική. Ὑπάρχει ποιοτική ἀλλαγή, ποιοτικό ἅλμα.
Καί τότε ἀκριβῶς συμβαίνει νά γίνεται ἱστορία.
«Το ΧΡΕΟΣ, Τόμος Β', σελ. 845 έως 850
Αθήνα, 20 Μαΐου 1996»
