11/08/2026
“நான் பார்த்த கந்தையா பாஸ்கரன்”
இந்தியாவில் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டிருந்த ஒரு காலகட்டம்.
அவர்களின் வேதனையையும், போராட்டத்தையும் பேச வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் நாங்கள் ஒரு பாடலை உருவாக்கினோம்.
“போங்கடா… நாங்கள் பொங்கலடா!”
என்ற அந்தப் பாடலுக்கு இசையமைத்தவர் இசையமைப்பாளர் திரு. வர்ஷன்.
அந்தப் பாடலைக் கேட்டுவிட்டு ஒருநாள் எனக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.
அழைத்தவர் அண்ணன் கந்தையா பாஸ்கரன்.
“பாடல் நன்றாக இருக்கிறது… வாழ்த்துகள்!”
அவ்வளவுதான்.
பார்ப்பதற்கு அது ஒரு சாதாரண தொலைபேசி அழைப்பாக இருக்கலாம்.
ஆனால், சில தொலைபேசி அழைப்புகள் பேசிவிட்டு முடிந்துவிடுவதில்லை.
அவை வாழ்க்கையின் அடுத்த பக்கத்தைத் திறந்துவிடுகின்றன.
அந்த ஒரு அழைப்பு, பின்னர் பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தொடர்ந்த ஒரு சகோதரத்துவமாக மாறியது.
அறிமுகம் என்பது சில நேரங்களில் ஒரு கதவு
என் தமிழ் சினிமா பயணத்தின் ஆரம்ப காலங்கள்.
பல கனவுகளோடும், பல முயற்சிகளோடும் ஓடிக்கொண்டிருந்த காலம்.
ஒரு புதிய கலைஞனுக்கு திறமை மட்டும் போதாது.
அவனைப் பற்றி யாராவது சொல்ல வேண்டும்.
சரியான மனிதர்களிடம் அவனை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.
சில கதவுகளைத் திறந்து வைக்க வேண்டும்.
அந்தப் பணியை எனக்காகச் செய்தவர்களில் அண்ணன் கந்தையா பாஸ்கரன் முக்கியமானவர்.
பல முக்கியமான இசையமைப்பாளர்கள், இயக்குநர்கள் உள்ளிட்டவர்களிடம் என்னை அறிமுகப்படுத்தினார்.
என்னுடைய திரைப்படப் பாடல்கள், ஆல்பங்கள் வெளியாகும்போதெல்லாம் அவற்றைப் பற்றிய செய்திகளை சினிமா உலகம், லங்காசிறி உள்ளிட்ட பல ஊடகங்களில் வெளிக்கொண்டு வந்தார்.
அது வெறும் செய்தி வெளியிடுவது மட்டுமல்ல.
ஒரு கலைஞனின் முயற்சிக்கு வெளிச்சம் கொடுப்பது.
அவனுடைய பெயரை இன்னும் சிலரிடம் கொண்டு சேர்ப்பது.
அவன் மீது இன்னும் கொஞ்சம் நம்பிக்கை உருவாகச் செய்வது.
அதைத்தான் அவர் செய்தார்.
“திருமணம் எனும் நிக்காஹ்” திரைப்படத்தின் இயக்குநர் சகோதரர் அனீஸ் அவர்களுடனான எனது அறிமுகத்திற்கும் அவர் ஒரு பாலமாக இருந்தார்.
இன்று திரும்பிப் பார்க்கும்போது புரிகிறது.
ஒரு கலைஞனின் ஆரம்பப் பயணத்தில் கிடைக்கும் ஒரு சிறிய அறிமுகம்கூட, பின்னாளில் மிகப் பெரிய வாய்ப்பாக மாறிவிடலாம்.
எனக்குக் கிடைத்த சில கதவுகளுக்குப் பின்னால் அண்ணன் பாஸ்கரனின் உதவி இருந்தது என்பதை நான் ஒருபோதும் மறக்க முடியாது.
⸻
“என் மகனை வைத்து ஒரு படம் செய்கிறேன்…”
காலம் நகர்ந்தது.
ஒருநாள் அவர் தனது மகனை வைத்து ஒரு திரைப்படத்தை உருவாக்கத் தொடங்கினார்.
அப்போது என்னை அன்புடன் அழைத்தார்.
“என் மகனை வைத்து ஒரு திரைப்படம் செய்கிறேன். அந்த நிகழ்வுக்கு நீங்கள் கண்டிப்பாக வர வேண்டும். அதில் உங்கள் பாடலும் இருக்க வேண்டும்.”
அந்த அழைப்பு எனக்கு ஒரு சாதாரண அழைப்பாகத் தோன்றவில்லை.
ஒரு கலைஞனாக என்னை அவர் மதிக்கிறார் என்பதன் வெளிப்பாடாகவே அதை உணர்ந்தேன்.
அந்த அன்புக்காகவே நான் ரீச்சா பார்க் சென்றேன்.
என்னுடைய நண்பரும் வகுப்புத்தோழருமான பொத்துவில் பாயிஸ் அவர்களுடன் அங்கு இரண்டு நாட்கள் தங்கியிருந்தேன்.
அந்த இரண்டு நாட்களும் ஒரு நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்ட அனுபவமாக மட்டும் இருக்கவில்லை.
ஒரு மனிதனை நெருக்கமாகப் புரிந்துகொள்ளக் கிடைத்த நாட்களாக அமைந்தன.
⸻
ஒரு தொழிலதிபருக்குள் இருந்த இன்னொரு மனிதர்
ரீச்சா பார்க்.
பரந்து விரிந்த இயற்கை.
மரங்கள்.
செடிகள்.
பழங்கள்.
விவசாயம்.
சுற்றுலா.
மனிதர்களின் உழைப்பு.
அந்த இடத்தைச் சுற்றிப் பார்த்தபோது என்னை மிகவும் ஆச்சரியப்படுத்திய விஷயம் ஒன்று.
அங்கிருந்த மரங்கள், செடிகள், பழங்கள் என ஒவ்வொன்றைப் பற்றியும் பாஸ்கரனுக்கு தெரிந்திருந்தது.
அது வெறும் ஒரு தொழில் நிறுவனத்தை நடத்தும் மனிதனின் பார்வையாக எனக்குத் தெரியவில்லை.
தான் உருவாக்கிய ஒன்றை உயிரோடு நேசிக்கும் ஒருவரின் பார்வையாகவே தெரிந்தது.
அங்கு பணியாற்றியவர்களுடன் அவர் பழகிய விதத்தையும் கவனித்தேன்.
அவரைச் சுற்றியிருந்த பலர் அவரை ஒரு முதலாளியாகப் பார்ப்பதைவிட, ஒரு அண்ணனாகவே பார்த்தார்கள் என்பதை உணர முடிந்தது.
அவருடன் நேரில் பழகியவர்களுக்குத்தான் அவருடைய இயல்பை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று அப்போது நினைத்தேன்.
இன்றும் அதே எண்ணம்தான்.
⸻
அந்த ஒரு மணி நேரப் பயணம்…
யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெற்ற அந்தத் திரைப்படத்தின் ஆரம்ப நிகழ்வுக்காக ரீச்சா பார்க்கிலிருந்து நாங்கள் புறப்பட்டோம்.
ஒரு வாகனத்தில் திரைப்பட நடிகர்கள் உள்ளிட்ட பலரும் பயணம் செய்தோம்.
கவிப்பேரரசு வைரமுத்து அவர்கள் தனி வாகனத்தில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.
அப்போது பாஸ்கரன் என்னை அழைத்தார்.
“நீங்களும் அவருடன் வாருங்கள்.”
அது ஒரு சிறிய வாக்கியம்.
ஆனால் ஒரு கவிஞனுக்கு அதன் அர்த்தம் மிகப் பெரியது.
அந்த ஏற்பாட்டின் மூலம் கவிப்பேரரசு வைரமுத்து அவர்களுடன் சுமார் ஒரு மணி நேரம் பயணம் செய்து பேசும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது.
ஒரு கவிஞனாக எனக்குக் கிடைத்த அந்த நேரமும், அந்த மரியாதையும் என் மனதில் என்றும் நிற்கும்.
ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனுக்குச் செய்யக்கூடிய மிகப் பெரிய உதவி சில நேரங்களில் பணமாக இருக்காது.
சரியான மனிதரிடம் நம்மை அறிமுகப்படுத்துவதுதான்.
அந்த உதவியை அண்ணன் பாஸ்கரன் எனக்கு பலமுறை செய்திருக்கிறார்.
⸻
ரீச்சா பார்க்… ஒரு இடமல்ல, ஒரு கனவு
இவ்வளவு பெரிய வளாகம்.
இவ்வளவு பரந்த இயற்கை அமைப்பு.
இத்தனை ஆண்டுகளின் உழைப்பு.
இவை எதுவும் ஒரே நாளில் உருவானவை அல்ல.
அதற்குப் பின்னால் எண்ணற்ற உழைப்பு இருந்திருக்க வேண்டும்.
கனவு இருந்திருக்க வேண்டும்.
முதலீடு இருந்திருக்க வேண்டும்.
அர்ப்பணிப்பு இருந்திருக்க வேண்டும்.
அந்த இரண்டு நாட்களில் அவற்றின் சில தடங்களை நான் பார்த்தேன்.
என் பார்வையில் ரீச்சா பார்க் இன்று ஒரு இடம் மட்டுமல்ல.
நாளைய தலைமுறைக்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கனவு.
இன்னும் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இது ஆசியாவின் முக்கியமான சுற்றுலா அடையாளங்களில் ஒன்றாக மாறும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கிருக்கிறது.
வடபுலத்தில், நம் மண்ணில், இத்தகைய ஒரு பெரிய சுற்றுலா மற்றும் இயற்கைத் திட்டத்தை உருவாக்குவது சாதாரணமான விஷயம் அல்ல.
அதற்குக் கனவு வேண்டும்.
அதைவிட அதிகமாக உழைப்பு வேண்டும்.
அதையும் தாண்டி விடாமுயற்சி வேண்டும்.
அந்த மூன்றையும் நான் கந்தையா பாஸ்கரன் அவர்களிடம் பார்த்தேன்.
⸻
ஒரு மனிதனைப் புரிந்துகொள்ள…
வாழ்க்கையில் ஒருவரை மதிப்பிடுவதற்கு அவரைப் பற்றிய கருத்துகளை மட்டும் கேட்பது போதாது.
அவருடன் ஒரு நாள் பயணம் செய்ய வேண்டும்.
அவருடன் அமர்ந்து பேச வேண்டும்.
அவருடன் பணியாற்றும் மனிதர்களைப் பார்க்க வேண்டும்.
அவருடைய கனவின் பின்னால் இருக்கும் உழைப்பைப் பார்க்க வேண்டும்.
அப்போதுதான் ஒரு மனிதனை ஓரளவாவது புரிந்துகொள்ள முடியும்.
இன்று அவரைப் பற்றி பல்வேறு கருத்துகள் எழுதப்படுகின்றன.
ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் பார்வை இருக்கலாம்.
அந்தக் கருத்துகளை மறுக்கும் நோக்கம் எனக்கு இல்லை.
ஆனால் நான் பார்த்த உண்மையைச் சொல்லாமல் இருப்பதும் எனக்கு நியாயமாகத் தோன்றவில்லை.
எனக்கு உதவிய ஒருவரைப் பற்றி, அவர் ஒரு சிரமமான காலகட்டத்தை எதிர்கொள்ளும்போது நான் மௌனமாக இருப்பது என் மனசாட்சிக்கு சரியாக இருக்காது.
நான் யாருக்காக நிற்கிறேன்?
நான் அவருடைய அரசியலுக்காக நிற்கவில்லை.
அவருடைய பணத்திற்காக நிற்கவில்லை.
எந்தப் பதவிக்காகவும் நிற்கவில்லை.
ஒரு காலத்தில் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பில் என்னை வாழ்த்திய மனிதருக்காக…
என் கலைப் பயணத்தின் ஆரம்பத்தில் என்னை பலரிடம் அறிமுகப்படுத்திய மனிதருக்காக…
என் பாடல்களுக்கு ஊடக வெளிச்சம் கொடுத்த மனிதருக்காக…
என்னை ஒரு சகோதரனாக மதித்த மனிதருக்காக…
ஒரு கவிஞனாக எனக்குக் கிடைக்க வேண்டிய மரியாதையை வழங்கிய மனிதருக்காக…
ஒரு நன்றியுள்ள மனிதனாக நான் இன்று அவருக்காக நிற்கிறேன்.
அவ்வளவுதான்.
பொத்துவில் அஸ்மின்
