16/01/2026
Wenn man heute über Menschenrechte spricht, denken viele, das sei eine moderne Idee aus den letzten paar Jahrhunderten.
Aber die Geschichte zeigt etwas anderes.
Schon vor über 2.500 Jahren – lange bevor es die UNO überhaupt gab – haben die Iraner grundlegende Menschenrechte anerkannt und festgehalten.
Im Jahr 539 v. Chr., nach der Eroberung Babylons, ließ Kyros der Große ein Edikt verkünden, das heute als Kyros-Zylinder bekannt ist. Eine Kopie davon befindet sich im Britischen Museum. Darin stehen Gedanken, die selbst heute noch beeindruckend sind:
• Menschen durften ihre Religion frei wählen
• Sklaverei wurde abgeschafft
• Die Rechte verschiedener Völker sollten respektiert werden, statt sie zu unterdrücken
All das wurde in einer Zeit verkündet, in der die Welt noch von Gewalt, Königen und Unterdrückung geprägt war.
Interessant ist auch, dass die UNO den Kyros-Zylinder im Jahr 1971 offiziell als eines der ersten Dokumente der Menschenrechte anerkannt hat.
Vielleicht wissen viele Menschen das nicht –
aber wir wissen es und erinnern uns daran.
Was denkt ihr: Sollte dieser Teil der iranischen Geschichte nicht viel bekannter sein?
وقتی از «حقوق بشر» سخن میگوییم، اغلب تصور میشود مفهومی مدرن و زادهی قرون اخیر است.
اما واقعیت تاریخی چیز دیگری میگوید.
بیش از ۲۵۰۰ سال پیش، پیش از شکلگیری سازمان ملل متحد، ایرانیان از نخستین ملتهایی بودند که حقوق بنیادین انسان را بهصورت مکتوب و قانونی به رسمیت شناختند.
در سال ۵۳۹ پیش از میلاد، کوروش بزرگ پس از فتح بابل، منشوری صادر کرد که امروزه به «استوانهی کوروش» شناخته میشود و نسخهای از آن در موزهی بریتانیا نگهداری میشود. در این منشور، اصولی تصریح شده که حتی امروز نیز شگفتانگیز و پیشرو به شمار میآیند:
• آزادی انسانها در انتخاب دین
• منع بردهداری و احترام به کرامت انسان
• حفظ حقوق اقوام و ملتها، نه حذف و نابودی آنان
این قوانین در دورانی اعلام شد که جهان همچنان در سیطرهی نظامهای استبدادی و پادشاهیهای مطلقه بود.
جالب آنکه در سال ۱۹۷۱ میلادی، سازمان ملل متحد رسماً منشور کوروش را بهعنوان یکی از نخستین اسناد حقوق بشر در تاریخ بشر به رسمیت شناخت.
شاید بسیاری از ملتها این حقیقت را ندانند یا نادیده بگیرند؛
اما ما میدانیم و به خاطر میسپاریم.
