16/03/2023
The Iron Lady "Muniba Mazari"
រឿងរ៉ាវនិងភាពរឹងមាំរបស់ ស្រ្ដីដែកថែប “ម៉ូនីបា ម៉ាសារី”
ពីជនពិការម្នាក់ ក្លាយទៅជាទូតសុច្ឆន្ទៈរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិ
ខ្ញុំរៀបការនៅអាយុ១៨ឆ្នាំ។
ខ្ញុំកើតក្នុងគ្រួសារអភិរក្សនិយមមួយ ធ្វើជាកូនស្រីល្អមិនត្រូវនិយាយថា”ទេ”ចំពោះឪពុកម្ដាយ។ ពុករបស់ខ្ញុំចង់ឲ្យខ្ញុំរៀបការ អ្វីដែលខ្ញុំតបទៅគាត់វិញនោះគឺ “បើធ្វើបែបនេះពុកសប្បាយចិត្ដ ខ្ញុំនឹងយល់ព្រមតាមពុក”។ តែតាមពិត វាមិនមែនជាអាពាហ៍ពិពាហ៍ដ៏មានសុភមង្គលនោះទេ។
ប្រហែល២ឆ្នាំក្រោយពីរៀបការ (៩ឆ្នាំមុន) ខ្ញុំបានជួបគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។ ប្ដីរបស់ខ្ញុំបានងោកដេកពេលកំពុងបើកបរ ហើយឡានក៏ធ្លាក់ចុះរណ្ដៅ។ គាត់បានប្រុងខ្លួនលោតចេញទាន់ពេល។ ឯខ្ញុំវិញ ស្ថិតក្នុងឡាននោះ រងនូវស្នាមរបួសជាច្រើនកន្លែង។ ដៃស្ដាំរបស់ខ្ញុំបានបាក់ បាក់កដៃ បាក់ឆ្អឹងស្មានិងឆ្អឹងដងកាំបិត បាក់ឆ្អឹងជំនីទាំងមូល។ ដោយសារតែឆ្អឹងជំនីទទួលរងគ្រោះខ្លាំង ធ្វើឲ្យសួតទាំងសងខាងនិងថ្លើមត្រូវរងរបួសធ្ងន់។ ខ្ញុំស្ទើរតែមិនអាចដកដង្ហើមរួច។ ពោះវៀននិងបង្ហួរនោមត្រូវបានខូចខាតទាំងស្រុង នេះជាមូលហេតុដែលខ្ញុំត្រូវស្ពាយជាប់ថង់ជានិច្ច។ រាល់ស្នាមរបួសទាំងនេះ បានផ្លាស់ប្ដូរជីវិតខ្ញុំ ជាពិសេសឆ្អឹងកងនិងឆ្នឹងខ្នងត្រូវរងរបួសយ៉ាងដំណំ ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំមិនអាចកម្រើកបានអស់មួយជីវិត។
មនុស្សម្នាបានមកជួយសង្គ្រោះខ្ញុំ និងបានលើកខ្ញុំដាក់ឡានជូនទៅមន្ទីរពេទ្យ ពេលនោះខ្ញុំបានបាត់បង់នូវកាយវិញ្ញាណទាំងស្រុង ពាក់កណ្ដាលខ្លួនត្រូវខ្ទេចខ្ទាំ និងពាក់កណ្ដាលទៀតមិនអាចកម្រើកបាន។ គ្រូពេទ្យបានយកបន្ទះដែកទីតាន(Titanium)យ៉ាងច្រើនមកផ្អោបជាប់ខ្នងរបស់ខ្ញុំ នេះជាមូលហេតុដែលគេហៅខ្ញុំថា “ស្រ្ដីដែកថែប” នៃប៉ាគីស្ថាន។
ជិត៣ខែដែលខ្ញុំដេកនៅមន្ទីរពេទ្យ ពេលវេលាមួយដែលសង្វែកបំផុតក្នុងឆាកជីវិតរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនបានប្រឌិតរឿងដើម្បីនិយាយជម្រុញទឹកចិត្ដអ្នកទាំងអស់គ្នាទេ។ គ្រានោះ ខ្ញុំឃើញតែសេចក្ដីស្លាប់ដែលនៅចំពោះមុខ ។
ថ្ងៃមួយគ្រូពេទ្យដើរមកប្រាប់ខ្ញុំ “ខ្ញុំដឹងថាលោកស្រីចង់ក្លាយជាសិល្បៈករមួយរូប តែខ្ញុំមានដំណឹងអាក្រក់ចង់ជម្រាប គឺលោកស្រីមិនអាចគូររូបបានទៀតទេ ព្រោះដើមដៃនិងកដៃរបស់លោកស្រីបានបាក់អស់ហើយ”។ ខ្ញុំក៏នៅស្ងៀម។
ថ្ងៃបន្ទាប់គ្រូពេទ្យមកប្រាប់ខ្ញុំថា “ឆ្អឹងកងរបស់លោកស្រីរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរពេក លោកស្រីមិនអាចដើរបានទៀតទេ”។ ខ្ញុំដកដង្ហើមយ៉ាងវែង ហើយនិយាយថា មិនអីទេ។
ថ្ងៃបន្ទាប់ទៀត គ្រូពេទ្យមកនិយាយ “ដោយសារតែឆ្អឹងកងរបស់លោកស្រីមានសភាពធ្ងន់ធ្ងរបែបនេះ និងការផ្អោបដែកជាប់នឹងឆ្អឹងខ្នង លោកស្រីនឹងមិនអាចបង្កើតកូនបានទេ”។
ថ្ងៃនោះខ្ញុំបានស្លុតចិត្ដយ៉ាងខ្លាំង។ ខ្ញុំយំសួរទៅម្ដាយខ្ញុំថា “ម៉ាក់ ហេតុអ្វីរឿងទាំងនេះកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ?” ខ្ញុំបានសួរទៅខ្លួនឯងថា “ហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំនៅរស់? តើខ្ញុំរស់ដើម្បីអ្វី?” ខ្ញុំមិនអាចដើរ មិនអាចគូររូប វាមិនអីទេ។ តែនេះខ្ញុំមិនអាចធ្វើជាអ្នកម្ដាយបាន ហើយរឿងនេះដឹតជាប់ក្នុងខួរក្បាលរបស់ស្រ្ដីម្នាក់ដែលរស់នៅក្នុងជីវិតមិនពេញលេញមួយ ដោយសារតែមិនអាចបង្កើតកូន។ ខ្ញុំមិនចង់ឃើញម្ដាយនិងបងប្រុសខ្ញុំយំជាមួយខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំព្យាយាមញញឹមគ្រប់ពេល ខ្ញុំហត់នឿយនឹងលាក់អារម្មណ៍ឈឺចាប់បែបនេះណាស់។
អ្វីដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំបន្ដរស់ វាគឺជាថ្ងៃមួយដែលខ្ញុំបានឲ្យបងប្រុសខ្ញុំយកជក់និងទឹកថ្នាំពណ៍ឲ្យខ្ញុំ ខ្ញុំចង់គូររូប បើទោះបីដៃខ្ញុំមិនអាចគូរបានទៀតក៏ដោយ។ ខ្ញុំហត់នឿយនឹងម៉្ងៃៗមើលតែជញ្ជាំងនិងស្លៀកខោអាវអ្នកជម្ងឺបែបនេះណាស់។
គំនូរដែលខ្ញុំគូរដំបូងនៅលើគ្រែពេទ្យនោះគឺជាគំនូរដែលគូរចេញពីបេះដូងរបស់ខ្ញុំ។ គ្រប់គ្នាសរសើរថា “គំនូរស្អាតណាស់”។ គំនូរដែលមានពណ៍ច្រើន គ្មាននរណាមើលឃើញការឈឺចាប់ក្នុងគំនូរនោះទេ មានតែខ្ញុំម្នាក់គត់ដែលដឹង។
“ខ្ញុំសម្រេចចិត្ដថា ខ្ញុំនឹងរស់ឲ្យល្អសម្រាប់ខ្លួនឯង ខ្ញុំនឹងមិនរស់ក្នុងជីវិតមួយដែលតាមសេចក្ដីត្រូវការរបស់អ្នកដទៃទៀតទេ។”
ថ្ងៃនោះខ្ញុំបានសម្រេចចិត្ដថា នឹងជំនះសេចក្ដីភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានសរសេរចេញម្ដងមួយៗថាអ្វីខ្លះដែលជាភាពភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំ។ តើអ្នកដឹងថាខ្ញុំខ្លាចអ្វីបំផុតទេ? គឺលែងលះ។ មុនដំបូងខ្ញុំព្យាយាមចាប់ទាញមនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលគេមិនត្រូវការខ្ញុំទៀត ប៉ុន្ដែខ្ញុំនិយាយថា “អត់ទេ គួរតែដោះលែងឲ្យគេមានសេរីភាព។” ខ្ញុំបានតាំងអារម្មណ៍យ៉ាងរឹងមាំ នៅពេលដែលបានទទួលដំណឹងថា គាត់រៀបការ។ ខ្ញុំបានផ្ញើរសារទៅគាត់ជាលើកចុងក្រោយថា “ខ្ញុំពិតជាសប្បាយចិត្ដសម្រាប់អ្នក ហើយជូនពរសេរីល្អដល់អ្នក”។
ភាពភ័យខ្លាចធំបំផុតទី២គឺ ខ្ញុំមិនអាចធ្វើជាម្ដាយបាន ហើយនេះគឺជារឿងដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំអស់សង្ឃឹមក្នុងការរស់។ ប៉ុន្ដែក្រោយមកខ្ញុំបានគិតថា មានក្មេងៗជាច្រើនក្នុងសកលលោកនេះ ត្រូវការការបីបាច់ថែរក្សា ដូចនេះគ្មានហេតុផលអ្វីដែលត្រូវយំទៀតទេ រកក្មេងម្នាក់មកចិញ្ចឹមទៅ ហើយខ្ញុំក៏រកបានកូនប្រុសម្នាក់។
ភាពភ័យខ្លាចធំបំផុតទី៣នោះគឺ ប្រឈមមុខនឹងមនុស្សគ្រប់គ្នា។ នៅពេលដែលខ្ញុំដេកនៅលើគ្រែរយៈពេល២ឆ្នាំ ខ្ញុំធ្លាប់បិទទ្វារ ដោយធ្វើជាកំពុងដេក ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ជួបនរណាទាំងអស់។
អ្នកដឹងទេ នៅពេលដែលអ្នកត្រូវមកអង្គុយលើរទេះរុញបែបនេះ វាគឺជាការឈឺចាប់បំផុត ព្រោះជនពិការទាំងឡាយតែងគិតថា ពួកគេនឹងមិនត្រូវបានគេទទួលយក ដោយសារពួកគេមិនមែនជាមនុស្សពេញលេញដែលរស់ក្នុងពិភពលោកនេះ។ ដូចនេះខ្ញុំចាប់ផ្ដើមបង្ហាញខ្លួនយ៉ាងច្រើនជាសាធារណៈ។ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមគូរគំនូរ និងយកវាទៅដាក់បង្ហាញក្នុងពិធីតាំងពិពណ៌ជាច្រើនលើក។ ខ្ញុំបានចូលរួមក្នុងកម្មវិធីទូរទស្សជាតិរបស់ប៉ាគីស្ថាន ក្នុងនាមជាអ្នកអត្ថាធិប្បាយ។ “ហើយខ្ញុំក៏បានក្លាយជាទូតសុច្ឆន្ទៈថ្នាក់ជាតិរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិប្រចាំនៅប៉ាគីស្ថាន។”
១. ពេលខ្លះបញ្ហាមិនធំពេកទេ តែមកពីយើងចាត់ទុកខ្លួនឯងតូចពេក ទើបមិនអាចរ៉ាប់រងវាបាន។
- Sometimes problems are not too big; we are too small, because we cannot handle them.
២. ខ្ញុំតែងតែជឿរជាក់អំណាចនៃពាក្យសម្ដី។ មនុស្សជាច្រើននិយាយមុនគិត។ ប៉ុន្ដែខ្ញុំស្គាល់ពីតម្លៃនៃពាក្យសម្ដី វាអាចបង្កើតអ្នក វាក៏អាចកម្ទេចអ្នក។ វាអាចព្យាបាលដួងប្រលឹងរបស់អ្នក ហើយវាក៏អាចបំផ្លាញអ្នកជារឿងរហូតផងដែរ។ ដូចនេះ ទោះទៅដល់ទីណា ខ្ញុំតែងតែនិយាយពាក្យវិជ្ជមានជានិច្ច។
- I believe in the POWER OF WORDS. Many people speak before they think. But I know the value of words. Words can make you, break you. They can heal your soul, they can damage you forever. So I always try to use the positive words in my life wherever I go.
៣. នៅពេលដែលអ្នកចែករំលែកពីរឿងរ៉ាវជីវិតរបស់អ្នក ហើយវាមិនបានធ្វើឲ្យអ្នកយំទេនោះ គឺវាមានន័យថា របួសពីអតីតកាលរបស់អ្នកបានជាសះស្បើយហើយ។
- When you share your story and it doesn’t make you cry, that means you are healed.
៤. នៅពេលដែលអ្នកទទួលស្គាល់ខ្លួនអ្នកជាអ្នក នោះពិភពលោកក៏ទទួលស្គាល់អ្នក។
- When you accept yourself the way you are, the world recognizes you.
៥. ចូរចងចាំថា លើវិថីឆ្ពោះទៅកាន់ភាពជោគជ័យ ជានិច្ចកាលគឺ”យើង” មិនមែន”ខ្ញុំ”ទេ។ កុំគិតថាខ្លួនអ្នកតែម្នាក់ អាចសម្រេចការងារបាន។
- Always remember one thing, on the road to success there is always “We”, not “Me”. Do not think that you alone can achieve things.
៦. ខ្ញុំមិនអាចរកឃើញវីរៈជនណាម្នាក់ ដូច្នេះខ្ញុំធ្វើខ្លួនឲ្យក្លាយជាវរៈជនម្នាក់។
- I couldn’t find a hero, so I became one.
៧. មានអ្នកស្អប់យើង មានអ្នកមើលស្រាលយើង មានអ្នកមិនជឿរជាក់យើង ហើយយើងគឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលអាចបញ្ជាក់ថាពួកគេសុទ្ធតែមើលយើងខុស។
- There will be haters, there will be naysayers, there will be disbelievers and then there will be you proving them wrong.
៨. អ្នកអាចភ័យខ្លាច អ្នកអាចយំ គ្រប់យ៉ាងនឹងមិនអីទេ។ ប៉ុន្ដែបោះបង់ មិនមែនជាជម្រើសដ៏ល្អទេ។
- It is OK to be scared. It is OK to cry. Everything is OK. But giving up should not be an option.
៩. យើងកើតមកលើផែនដីនេះ មិនមែនឲ្យយើងក្លាយទៅជាមនុស្សល្អឥតខ្ចោះនោះទេ។ សូម្បីតែមនុស្សដែលប្រាប់អ្នកឲ្យធ្វើបែបណាទើបមើលឃើញល្អ មនុស្សទាំងនោះក៏មិនល្អអីដែរ។
- We were sent here not to become the perfect people. Those people who tell you how to look perfect, even those people are imperfect.
១០. យើងគិតច្រើនពេកអំពីសម្ដីអ្នកដទៃ តែបែរជាមិនសូវស្ដាប់ខ្លួនឯងទៅវិញ។
- We think too much what people say. We listen to ourselves too little.
១១. ស្រលាញ់ខ្លួនឯងឲ្យបានច្រើន ហើយផ្ដល់ការស្រលាញ់នោះទៅកាន់អ្នកដទៃ។ ជីវិតនឹងជួបការលំបាក ជួបភាពវឹងវរ និងការល្បង ប៉ុន្ដែទាំងនេះសុទ្ធតែជួយឲ្យអ្នករឹងមាំ។ កុំបោះបង់ឲ្យសោះ។
- Love yourself and spread that love. Life will be hard. There will be turmoil, there will be trials. But that will only make you stronger. Never give up.
១២. ខ្ញុំមិនដឹងថារឿងខ្ញុំនឹងបញ្ចប់ទៅដោយរបៀបណានោះទេ ប៉ុន្ដែអ្នកនឹងមិនមើលឃើញទេពីពាក្យថាខ្ញុំព្រមចុះចាញ់។
- I don't know how my story will end, but nowhere in my text you will ever read I gave up.
១៣. We are perfectly imperfect and that perfectly alright.
Credit to owner
👉https://youtube.com/
#ប្រភពពីផេក៖ ផ្នត់គំនិតសហគ្រិន
