20/03/2022
មេរៀនទី១៣៖ ១៩-២៥ មីនា ២០២២
ចូរបន្តស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក
Jeans
ថ្ងៃសៅរ៍ ទី១៩ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២២
អំណានព្រះគម្ពីរសម្រាប់មេរៀនប្រចាំសប្តាហ៍នេះ៖ ហេព្រើរ ១៣៖១, ២; ហេព្រើរ ១៣៖៤, ៥; រ៉ូម ១២៖១៣; ហេព្រើរ ១៣៖៤, ៥; លូកា ១៦៖១០-១៨; ហេព្រើរ ១៣៖៧-១៧; ហេព្រើរ ១៣៖១០-១៤; ម៉ាកុស ៨៖៣៤។
ខចងចាំ៖ «ចូរឲ្យមានសេចក្តីស្រឡាញ់គ្នា ជាបងប្អូនជានិច្ច» (ហេព្រើរ ១៣៖១)។
លោកប៉ុលបានមានប្រសាសន៍ថា យើងគឺជាគ្រួសាររបស់ព្រះយេស៊ូវតាមរយៈកណ្ឌគម្ពីរហេព្រើរទាំងមូល។ ព្រះយេស៊ូវគឺជាបងច្បងរបស់យើង។ ទ្រង់ក៏ជាសម្តេចសង្ឃរបស់យើងផងដែរ។ ហើយទ្រង់ក៏ជាស្តេចផងដែរ។ «ព្រះយេស៊ូវដែលប្រោសមនុស្សឲ្យវិសុទ្ធ និងមនុស្សដែលព្រះអង្គប្រោស ឲ្យវិសុទ្ធនោះ ចេញមកពីប្រភពតែមួយ ហេតុនេះហើយបានជាព្រះយេស៊ូវមិនខ្មាសនឹងហៅគេថាជា បងប្អូនរបស់ព្រះអង្គឡើយ» (ហេព្រើរ ២៖១១, គខប)។ កិច្ចការរបស់ព្រះយេស៊ូវបានបង្ហាញយើងថា ទ្រង់បានស្រឡាញ់យើងដូចជាបងប្រុសម្នាក់ដូច្នោះដែរ។ ដោយសារតែសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់នេះហើយ បានជាយើងគួរតែស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក។ យើងក៏គួរតែធ្វើអ្វីដែលព្រះបានធ្វើសម្រាប់ យើងនោះទៅកាន់គ្នាទៅវិញទៅមកផងដែរ។ នេះគឺជាមូលហេតុដែលោកប៉ុលបានមានប្រសាសន៍មក កាន់យើងថា៖ «ចូរឲ្យមានសេចក្តីស្រឡាញ់គ្នា ជាបងប្អូនជានិច្ច» (ហេព្រើរ ១៣៖១)។
តើយើងបានបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់នេះយ៉ាងដូចម្តេចដែរ? លោកប៉ុលបានប្រាប់យើងថា៖ «ចូរកំឡាចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមកជារាល់ថ្ងៃវិញ ក្នុងកាលដែលនៅតែហៅថា «ថ្ងៃនេះ»នៅឡើយ ក្រែង អ្នករាល់គ្នាណាមួយមានចិត្តរឹងរូស ដោយសេចក្តីបញ្ឆោតរបស់អំពើបាប» (ហេព្រើរ ៣៖១៣; ហេព្រើរ ១០៖២៤, ២៥; ហេព្រើរ ១២៖១៥-១៧)។ ក្នុងជំពូក ១៣ លោកប៉ុលបានប្រាប់យើងបន្ថែមទៀតអំពី សេចក្តីស្រឡាញ់នេះ។ នៅពេលដែលយើងបានស្រឡាញ់ដូចជាព្រះយេស៊ូវនោះ យើងនឹង៖ (១) ជួយ អ្នកដទៃ (ហេព្រើរ ១៣៖២); (២) ចុះសួរសុខទុក្ខដល់អ្នកជាប់គុក និងអ្នករងការឈឺចាប់ (ហេព្រើរ ១៣៖៣); (៣) គ្មានចិត្តលោភលន់ (ហេព្រើរ ១៣៖៥, ៦); (៤) និងគោរពតាមពួកមេដឹកនាំរបស់យើង (ហេព្រើរ ១៣៖៧-១៧)។ ចុងបញ្ចប់ លោកប៉ុលក៏បានសូមអោយអ្នកអានរបស់គាត់បង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ពួកគេតាមរយៈការអធិស្ឋានសម្រាប់គាត់ផងដែរ (ហេព្រើរ ១៣៖១៨,១៩)។
ថ្ងៃអាទិត្យ ទី២០ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២២
ការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក
សូមអានខគម្ពីរហេព្រើរ ១៣៖១, ២, រ៉ូម ១២៖១៣; ធីម៉ូថេទី១ ៣៖២; ទីតុស ១៖៨ និងពេត្រុស ទី១ ៤៖៩។ ដូចដែលខទាំងនេះបានបង្ហាញហើយថា ពួកគ្រីស្ទានគួរតែចងចាំក្នុងការទទួលស្វាគមន៍អ្នក ដទៃចូលមកក្នុងផ្ទះរបស់ពួកគេ។ តើហេតុអ្វីបានជាអ្នកសរសេរព្រះគម្ពីរប្រាប់អោយពួកគ្រីស្ទានស្វាគមន៍អ្នកដទៃ និងមនុស្សប្លែកមុខចូលមកក្នុងផ្ទះរបស់ពួកគេយ៉ាងដូច្នេះ? តើកិច្ចការពិសេសនេះមានសារៈ សំខាន់ប៉ុនណាដែរ នៅក្នុងអំឡុងសម័យសញ្ញាថ្មី?
--------------------------------------------------------
ក្នុងសម័យគម្ពីរសញ្ញាថ្មី ពួកគ្រីស្ទានជាច្រើននាក់បានធ្វើដំណើរពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ ដើម្បីចែកចាយដំណឹងល្អ។ ម្ល៉ោះហើយ ពួកគ្រីស្ទានទាំងនេះបានពឹងផ្អែកទៅលើពួកគ្រីស្ទានដទៃទៀត និង ពួកអ្នកមិនមែនជាគ្រីស្ទានអោយជួយដល់ពួកគេ។ នេះគឺជាមូលហេតុដែលលោកប៉ុលបានមានប្រសាសន៍ ថា «សូមកុំភ្លេចទទួលអ្នកដទៃយ៉ាងរាក់ទាក់» ឡើយ (ហេព្រើរ ១៣៖២, គខប)។
លោកប៉ុលក៏ចង់អោយអ្នកអានរបស់គាត់ស្វាគមន៍អ្នកប្លែកមុខផងដែរ។ «ដ្បិតមនុស្សខ្លះបាន ទទួលទាំងទេវតា ឲ្យសំណាក់នៅឥតដឹងផង» (ហេព្រើរ ១៣៖២)។ ជាការពិតណាស់ លោកប៉ុលបានគិត ដល់បុរស៣នាក់ដែលបានមកសួរសុខទុក្ខលោកអ័ប្រាហាំ (លោកុប្បត្តិ ១៨៖២-១៥)។ តើយើងស្វាគមន៍ អ្នកប្លែកមុខ និងអ្នកដទៃចូលមកក្នុងផ្ទះរបស់យើងដោយរបៀបណាដែរ? យើងបានចែករំលែកសម្ភារៈរបស់យើងជាមួយនឹងពួកគេ។ យើងបានប្រើសម្ភារៈរបស់យើង ដើម្បីជួយដល់អ្នករងការឈឺចាប់។ ព្រះក៏ បានធ្វើរឿងដូច្នេះដែរ នៅពេលដែលទ្រង់នៅមានព្រះជន្មរស់នៅលើផែនដីនេះនៅឡើយ (ហេព្រើរ ២៖១០-១៨)។
ចុះចំណែកឯពួកអ្នកជាប់គុកវិញ? តើយើងបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់ដល់ពួកគេដោយរបៀបណា? ជាការពិតណាស់ ពួកអ្នកជាប់គុកត្រូវការអធិស្ឋានរបស់យើង។ ប៉ុន្តែ ពួកគេក៏ត្រូវការការគាំទ្ររបស់ យើងផងដែរ។ នៅពេលដែលយើងយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះតម្រូវការរបស់ពួកគេនោះ យើងបានបង្ហាញ ពួកគេថា ពួកគេគឺជាផ្នែកមួយនៃគ្រួសាររបស់យើង។ នៅពេលដែលពួកគេរងការឈឺចាប់ យើងក៏បានរង ការឈឺចាប់ជាមួយនឹងពួកគេផងដែរ។ នេះគឺជាអត្ថន័យដែលលោកប៉ុលចង់បង្ហាញ នៅពេលដែលគាត់ បានមានប្រសាសន៍ថា យើងគួរតែចែករំលែកការឈឺចាប់របស់ពួកគេ (ហេព្រើរ ១០៖៣២-៣៤)។ លោក ប៉ុលក៏ចង់អោយអ្នកអានរបស់គាត់នឹកចាំកាលដែលពួកគេនៅក្នុងគុកពីមុននោះដែរ។ ពួកគ្រីស្ទានបានផ្គត់ផ្គង់គ្នាទៅវិញទៅមកនៅក្នុងអំឡុងពេលនៃបទពិសោធន៍ដ៏លំបាកនេះ គឺថា៖ «បងប្អូនត្រូវគេប្រមាថមើលងាយ ធ្វើបាបនៅមុខប្រជុំជន និងពេលខ្លះទៀត បងប្អូនរួមទុក្ខជាមួយអ្នកដែលត្រូវគេធ្វើបាបដែរ» (ហេព្រើរ ១០៖៣៣, គខប)។ ការឈឺចាប់ដែលលោកប៉ុលមានប្រសាសន៍នៅក្នុងខនេះបានជួយអោយ យើងនឹកចាំអំពីលោកម៉ូសេ។ លោកម៉ូសេបាន «ស៊ូរងទុក្ខលំបាកជាមួយនឹងរាស្ត្ររបស់ព្រះ ជាជាងមានសេចក្តីអំណរខាងអំពើបាប ដែលនៅតែ១ភ្លែតនោះវិញ» (ហេព្រើរ ១១៖២៥)។ ចុងបញ្ចប់ លោកប៉ុលបានមានប្រសាសន៍អំពីហេតុផលដ៏ល្អបំផុតដែលយើងមាន ក្នុងការបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់ទៅកាន់ពួក ជាប់គុកយ៉ាងដូច្នេះថា៖ «ចូរនឹកចាំពីពួកអ្នកជាប់គុក ទុកដូចជាជាប់ចំណងជាមួយគ្នា ហើយពីពួកអ្នកដែល ត្រូវគេធ្វើបាបផង ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាក៏នៅក្នុងរូបកាយដែរ» (ហេព្រើរ ១៣៖៣)។ យើងត្រូវតែធ្វើអ្វីដែលយើង ចង់អោយអ្នកដទៃធ្វើមកកាន់យើងដែរ ប្រសិនបើអ្នកជាប់គុកជាយើងវិញនោះ។
ក្នុងនាមជាពួកជំនុំម្នាក់ តើយើងអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះ សម្រាប់ជួយដល់ពួកអ្នកជាប់គុក?
ថ្ងៃច័ន្ទ ទី២១ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២២
អំពើបាបនៃការរួមភេទ និងការស្រឡាញ់ប្រាក់
សូមអានខគម្ពីរហេព្រើរ ១៣៖៤, ៥; លូកា ១៦៖១០-១៨; កូរិនថូសទី១ ៥៖១; អេភេសូរ ៥៖៣-៥ និងកូឡូស ៣៖៥។ តើសេចក្តីអាក្រក់២យ៉ាងអ្វីខ្លះ ដែលយើងបានអាននៅក្នុងខទាំងនេះ?
--------------------------------------------------------
លោកប៉ុលបានព្រមានអ្នកអានរបស់គាត់អំពីអំពើបាបនៃការរួមភេទ និងការស្រឡាញ់ប្រាក់។ អំពើបាបទាំង២យ៉ាងនេះនឹងបំផ្លាញសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមានចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក។ ទាំងអ្នកនិពន្ធ គ្រីស្ទាន និងមិនមែនគ្រីស្ទានសុទ្ធតែបានឃើញអំពីទំនាក់ទំនងរវាងអំពើបាបនៃការរួមភេទ ហើយនិងចិត្ត លោភលន់។
ក្នុងខគម្ពីរហេព្រើរ ១៣៖៤, ៥ លោកប៉ុលបានមានប្រសាសន៍ថា ពួកគ្រីស្ទានគួរតែគោរពចំណង អាពាហ៍ពិពាហ៍។ យើងមិនត្រូវធ្វើអ្វីមួយដែលបង្ហាញថា អាពាហ៍ពិពាហ៍មិនសំខាន់នោះឡើយ។ យើងមិន គួរក្បត់ប្តី ឬប្រពន្ធរបស់យើងនោះឡើយ។ យើងក៏មិនគួរលែងលះគ្នាដោយគ្មានហេតុផលត្រឹមត្រូវណា មួយនោះដែរ (សូមប្រៀបធៀបជាមួយនឹងខគម្ពីរម៉ាថាយ ១៩៖៩)។ ការរួមភេទក្រៅពីអាពាហ៍ពិពាហ៍សុទ្ធ តែមិនត្រឹមត្រូវទាំងអស់ (កូរិនថូសទី១ ៥៖៩-១១; កូរិនថូសទី១ ៦៖៩, ១០; អេភេសូរ ៥៖៥; ធីម៉ូថេទី១ ១៖៩, ១០; វិវរណៈ ២១៖៨; វិវរណៈ ២២៖១៥)។ ក្នុងចំណោមពួកក្រេក និងពួករ៉ូមនៅក្នុងសម័យសញ្ញា ថ្មីគឺខុសគ្នាស្រឡះពីក្បួនច្បាប់ដែលបានបង្រៀនដោយព្រះគម្ពីរ។ ពួកបុរសរ៉ូមត្រូវបានអនុញ្ញាតអោយក្បត់ប្រពន្ធខ្លួន ប្រសិនបើពួកគេបានលាក់ការក្បត់របស់ពួកគេនោះជាអាថ៌កំបាំង។ លោកប៉ុលបានព្រមាន ថា ព្រះនឹងដាក់ទោសដល់ពួកអ្នកក្បត់។ ម្ល៉ោះហើយ ពួកគ្រីស្ទានមិនគួរធ្វើតាមក្បួនច្បាប់អាពាហ៍ពិពាហ៍ សាសន៍រ៉ូមនោះឡើយ។
ម៉្យាងទៀត ការស្រឡាញ់ប្រាក់ក៏ជាអំពើបាបដ៏អាក្រក់បំផុតមួយទៀតនៅក្នុងចំណោមសាសន៍ រ៉ូមនៅសម័យលោកប៉ុលផងដែរ។ ក្នុងសំបុត្រមួយទៀត លោកប៉ុលបានមានប្រសាសាន៍ថា ការស្រឡាញ់ ប្រាក់នេះគឺជាហេតុផលសម្រាប់ការអាក្រក់ទាំងអស់ (ធីម៉ូថេទី១ ៦៖១០)។
ដូច្នេះ តើពួកគ្រីស្ទានអាចប្រឆាំងទាស់នឹងសេចក្តីអាក្រក់នេះដោយរបៀបណា? លោកប៉ុលបានផ្តល់ចម្លើយនៅក្នុងសំបុត្ររបស់គាត់ជាច្រើន។ ទីមួយ ពួកគ្រីស្ទានគួរតែ «រីករាយ» ជាមួយនឹងអ្វីដែល ពួកគេមាន (ហេព្រើរ ១៣៖៥; សូមអានខគម្ពីរកូរិនថូសទី២ ៩៖៨ និងភីលីព ៤៖១១, ១២ ផងដែរ)។ ពួកគ្រីស្ទានក៏ត្រូវតែមានសេចក្តីជំនឿ និងការជឿទុកចិត្តទៅលើសេចក្តីសន្យាដ៏អស្ចារ្យនេះមកពីព្រះផង ដែរ ដែលបានចែងយ៉ាងដូច្នេះថា៖ «អញនឹងមិនចាកចេញពីឯង ក៏មិនបោះបង់ចោលឯងឡើយ» (ហេព្រើរ ១៣៖៥)។ ព្រះបានប្រទានសេចក្តីសន្យានេះដល់រាស្ត្ររបស់ទ្រង់ជាច្រើនលើកច្រើនសានៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ នៃព្រះគម្ពីរ (លោកុប្បត្តិ ២៨៖១៥; ចោទិយកថា ៣១៖៦,៨; យ៉ូស្វេ ១៖៥; កូរិនថូសទី១ ២៨៖២០)។ សព្វថ្ងៃនេះ ព្រះក៏បានប្រទានសេចក្តីសន្យានេះដល់យើងផងដែរ។ យើងត្រូវតែឆ្លើយតបទៅនឹងសេចក្តី សន្យានេះដោយពាក្យពេចន៍ចេញពីចម្រៀងមួយឃ្លាយ៉ាងដូច្នេះ៖ «ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់កាន់ខាងខ្ញុំៗនឹងមិន ខ្លាចអ្វីឡើយ តើមនុស្សអាចនឹងធ្វើអ្វីដល់ខ្ញុំបាន» (ទំនុកដំកើង ១១៨៖៦)។ អ្នកសរសេរបទគម្ពីរទំនុកដំកើង ១១៨ បានបង្ហាញយើងអំពីទំនុកចិត្តរបស់គាត់ចំពោះព្រះ នៅពេលដែលអ្នកដទៃបានធ្វើបាបគាត់ និង បណ្តោយអោយគាត់រងការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។
តើយើងអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះ ដើម្បីការពារខ្លួនយើងចេញពីអំពើបាបនៃការរួមភេទ និងការស្រឡាញ់ ប្រាក់នេះ?
ថ្ងៃអង្គារ ទី២២ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២២
ចូរនឹកចាំអំពីពួកមេដឹកនាំរបស់អ្នករាល់គ្នា
សូមអានអំពីអ្វីដែលលោកប៉ុលបានមានប្រសាសន៍នៅក្នុងខគម្ពីរហេព្រើរ ១៣៖៧-១៧ អំពីពួកមេដឹកនាំព្រះវិហារតាមតំបន់របស់យើង។ យើងគួរតែមានអារម្មណ៍យ៉ាងដូចម្តេច ចំពោះពួកមេដឹកនាំ របស់យើងទាំងនេះ?
--------------------------------------------------------
ក្នុងខគម្ពីរហេព្រើរ ១៣៖៧-១៧ លោកប៉ុលបានប្រាប់អោយអ្នកអានរបស់គាត់គោរព និងស្តាប់ តាមពួកមេដឹកនាំព្រះវិហារតាមតំបន់របស់ពួកគេ។ លោកប៉ុលក៏បានអញ្ជើញអ្នកអានរបស់គាត់អោយ «នឹកចាំ» អំពីពួកមេដឹកនាំរបស់ពួកគេកាលពីមុនផងដែរ (ហេព្រើរ ១៣៖១៧)។ ពួកមេដឹកនាំទាំងនេះបានអធិប្បាយសេចក្តីពិតនៃព្រះគម្ពីរទៅកាន់ពួកគ្រីស្ទានមុនគេបង្អស់។ ពួកមេដឹកនាំទាំងនេះក៏បានចាប់ ផ្តើមព្រះវិហារតាមតំបន់របស់ពួកគេមុនគេបង្អស់ផងដែរ។ ម្ល៉ោះហើយ បានជាលោកប៉ុលសូមអោយអ្នក អានរបស់គាត់នឹកចាំអំពីពួកគេ។ ប៉ុន្តែ ពាក្យថា «នឹកចាំ» បានបង្ហាញយើងថា យើងត្រូវតែធ្វើច្រើនជាង គិតអំពីបទពិសោធន៍ល្អៗដែលយើងមានកាលពីមុនជាមួយនឹងពួកគ្រូគង្វាលរបស់យើង។ លោកប៉ុល បានពន្យល់ថា អ្នកអានរបស់គាត់គួរតែ «នឹកចាំ» អំពីពួកមេដឹកនាំរបស់ពួកគេដោយការត្រាប់តាមសេចក្តី ជំនឿរបស់ពួកគេ។
លោកប៉ុលបានជឿថា វិធីដ៏ល្អបំផុតដែលយើងអាចនឹកចាំអំពីអ្នកណាម្នាក់បាននោះ គឺជាការ ត្រាប់តាមជីវិតរបស់គេម្នាក់នោះ។ សម្រាប់លោកប៉ុលវិញ ពួកមេដឹកនាំព្រះវិហារកាលពីមុនក៏ត្រូវបានរាប់នៅក្នុងបញ្ជីឈ្មោះនៃវីរបុរសខាងឯសេចក្តីជំនឿរបស់គាត់ ក្នុងបទគម្ពីរហេព្រើរ ១១ ផងដែរ។ យើង បានឃើញរួចមកហើយថា បញ្ជីឈ្មោះនេះបានបញ្ចប់នៅក្នុងជំពូក ១២ ជាមួយនឹងព្រះយេស៊ូវ។ ព្រះ-យេស៊ូវគឺជាគំរូដ៏ល្អបំផុតខាងឯសេចក្តីជំនឿ។ ហេតុផលមួយដែលថា ព្រះយេស៊ូវគឺជាគំរូដ៏ល្អបំផុតនោះ គឺដោយសារតែព្រះយេស៊ូវមិនដែលផ្លាស់ប្តូរនោះឡើយ។ ដ្បិតទ្រង់ «នៅតែដដែល គឺពីថ្ងៃម្សិល ថ្ងៃនេះ ហើយទៅដល់អស់កល្បជានិច្ចតទៅ» (ហេព្រើរ ១៣៖៨)។ ព្រះយេស៊ូវមានលក្ខណៈខុសគ្នាស្រឡះពីគ្រូក្លែងក្លាយដែលតែងតែផ្លាស់ប្តូរពីមួយពេលទៅមួយពេល។ ពួកមនុស្សទាំងនេះបានបង្រៀនសេចក្តី «ប្លែកៗ» (ហេព្រើរ ១៣៖៩)។ ការបង្រៀនក្លែងក្លាយរបស់ពួកគេបានដឹកនាំមនុស្ស «នៅក្នុងផ្លូវខុស» (ហេព្រើរ ១៣៖៩, បកប្រែថ្មីពី ERV)។
នៅចុងបញ្ចប់នៃខគម្ពីរហេព្រើរ ១៣៖៧-១៧ លោកប៉ុលបានប្រាប់អោយអ្នកអានរបស់គាត់ «ស្តាប់តាម» ពួកមេដឹកនាំដែលពួកគេមាននៅពេលឥឡូវនេះយ៉ាងដូច្នេះថា៖ «ចូរស្តាប់តាម ហើយចុះចូលនឹងពួកអ្នក ដែលនាំមុខអ្នករាល់គ្នាចុះ ដើម្បីឲ្យអ្នកទាំងនោះបានថែរក្សាព្រលឹងអ្នករាល់គ្នាដោយអំណរ មិនមែនដោយស្រែកថ្ងូរទេ» (ហេព្រើរ ១៣៖១៧)។ ពួកមេដឹកនាំគឺជាពួកគ្រូគង្វាលនៃពួកជំនុំ។ ពួកគេត្រូវតែឆ្លើយតបទៅកាន់ព្រះអំពីសុខភាព និងការលូតលាស់ខាងឯវិញ្ញាណនៃពួកជំនុំរបស់ពួកគេ (សូមអានខគម្ពីរពេត្រុសទី១ ៥៖១-៤; កូរិនថូសទី១ ៣៖១០-១៥)។
ពួកមេដឹកនាំព្រះវិហារបានធ្វើកិច្ចការសម្រាប់ព្រះយេស៊ូវ។ ព្រះយេស៊ូវគឺជា «អ្នកគង្វាលដ៏ធំនៃហ្វូងចៀម» (ហេព្រើរ ១៣៖២០)។ ពួកមេដឹកនាំនឹងមានអារម្មណ៍អរសប្បាយ នៅពេលណាដែលពួក ជំនុំរបស់ពួកគេបានជឿទុកចិត្ត និងស្តាប់តាមពួកគេ។ ពួកជំនុំក៏នឹងមានអារម្មណ៍អរសប្បាយ នៅពេល ណាដែលពួកមេដឹកនាំរបស់ពួកគេបង្ហាញថា ពួកគេកំពុងតែយកចិត្តទុកដាក់ និងរស់នៅក្នុងគំរូនៃសេចក្តី ជំនឿសម្រាប់ពួកជំនុំទាំងមូលផងដែរ។ ពេលនោះ ពួកមេដឹកនាំនឹងបម្រើពួកជំនុំដោយក្តីអំណរ។ ព្រះក៏នឹងទតមើលកិច្ចការរបស់ពួកគេដោយក្តីអំណរផងដែរ។
តើលោកអ្នកអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះ ដើម្បីបង្កើតភាពជឿជាក់រវាងពួកមេដឹកនាំ និងពួកជំនុំនៅក្នុងព្រះវិហាររបស់លោកអ្នក? តើយើងអាចបង្កើតទំនាក់ទំនងដ៏ល្អប្រសើរជាមួយនឹងពួកមេដឹកនាំរបស់យើង ទូទាំងពិភពលោកដោយរបៀបណាដែរ?
ថ្ងៃពុធ ទី២៣ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២២
ចូរប្រុងប្រយ័ត្នពីការបង្រៀនប្លែកៗ
សូមប្រៀបធៀបខគម្ពីរហេព្រើរ ១៣៖៩; ហេព្រើរ ២៖៩; ហេព្រើរ ៤៖១៦ និងហេព្រើរ ៦៖ ១៩, ២០។ ក្នុងខទាំងនេះ លោកប៉ុលបានមានប្រសាសន៍អំពីព្រះគុណរបស់ព្រះ។ តើយើងអាចទទួល បានព្រះគុណនេះមកពីព្រះដោយរបៀបណា? តើចិត្តរបស់យើងត្រូវបានពង្រឹងដោយរបៀបណាដែរ?
--------------------------------------------------------
តើហេតុអ្វីបានជាលោកប៉ុលបន្ទោសអ្នកអានរបស់គាត់អំពីអាហារនៅក្នុងខគម្ពីរហេព្រើរ ១៣៖៩ យ៉ាងដូច្នេះ? លោកប៉ុលមិនបានបន្ទោសអ្នកអានរបស់គាត់ចំពោះការបដិសេធន៍មិនព្រមបរិភោគ អាហារមិនស្អាតនោះទេ។ យើងបានដឹងពីបទគម្ពីរកិច្ចការ ១៥ រួមមកហើយថា ពួកជំនុំនៅក្នុងសម័យ គម្ពីរសញ្ញាថ្មីបាននិយាយថា ពួកគ្រីស្ទានមិនគួរធ្វើតាមក្បួនច្បាប់អាហារចេញពីគម្ពីរសញ្ញាចាស់ទៀតឡើយ (កិច្ចការ ១៥៖១៩, ២០)។ ដូច្នេះ តើហេតុអ្វីបានជាលោកប៉ុលមិនសប្បាយចិត្តយ៉ាងដូច្នេះ?
លោកប៉ុលបានដាស់តឿនកុំអោយអ្នកអានរបស់គាត់គិតថា ការគោរពតាមក្បួនច្បាប់អាហារ នឹងធ្វើអោយពួកគេទទួលបានព្រះគុណដ៏ពិសេសមួយជាមួយនឹងព្រះ។ លោកប៉ុលប្រហែលជាព្រមានអ្នកអានរបស់គាត់ទាស់នឹងការចូលរួមប្រារព្ធពិធីបុណ្យអាហាររបស់សាសនាយូដា។ អាហារទាំងនេះ មានទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងដង្វាយសត្វនៅក្នុងរោងឧបោសថនៃពួកយូដា។ ពួកយូដាបានជឿថា ការចូលរួមបរិភោគអាហារទាំងនេះបានផ្តល់ព្រះគុណខាងឯវិញ្ញាណដ៏ពិសេសមួយជាមួយនឹងព្រះ។ ប៉ុន្តែ លោកប៉ុលបានមានប្រសាសន៍ថា ព្រះគុណរបស់ព្រះមិនមែនបានមកពីការបរិភោគអាហារនេះនោះទេ។ ព្រះគុណរបស់ព្រះបានមកតាមរយៈដង្វាយ និងកិច្ចការរបស់ព្រះយេស៊ូវក្នុងនាមជាសម្តេចសង្ឃរបស់យើងតែមួយគត់។ «យើងរាល់គ្នាមានអាសនា១ ដែលពួកអ្នកបំរើក្នុងរោងឧបោសថ គេគ្មានច្បាប់នឹងចូលមកបរិភោគពីអាសនានោះទេ» (ហេព្រើរ ១៣៖១០)។ ក្នុងខនេះ ពាក្យ «អាសនា» បានបង្ហាញយើង អំពីដង្វាយរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ ព្រះយេស៊ូវលះបង់ព្រះជន្មរបស់ទ្រង់ ដើម្បីចេញថ្លៃលោះអំពើបាបរបស់ យើង។ «អាសនា» ដែលព្រះយេស៊ូវបានសុគតនោះ គឺនៅលើ «ឈើឆ្កាង»។ «អាសនា» នេះបានផ្តល់ អាហារតែមួយគត់ដល់ពួកគ្រីស្ទាន ដើម្បីអោយពួកគេបានសង្គ្រោះ អាហារនោះគឺជា៖ ព្រះយេស៊ូវដែល ជានំប័ុងជីវិតនេះឯង (យ៉ូហាន ៦៖៤៧-៥៨)។
ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរហេព្រើរ ព្រះគុណរបស់ព្រះយេស៊ូវមានប្រភពមកពីបល្ល័ង្ករបស់ព្រះ (ហេព្រើរ ៤៖១៦)។ ព្រះយេស៊ូវបានប្រទានព្រះគុណនេះដល់យើង។ ព្រះគុណនេះបានផ្តល់សេចក្តីសង្ឃឹមដល់ យើង។ យើងបានឃើញរួចមកហើយថា សេចក្តីសង្ឃឹមនេះប្រៀបដូចជា «យុថ្កានៃព្រលឹងដ៏ជាប់លាប់ មាំមួន» នៃកប៉ាល់យ៉ាងដូច្នោះដែរ (ហេព្រើរ ៦៖១៩, ២០; សូមប្រៀបធៀបជាមួយនឹងខគម្ពីរហេព្រើរ ៤៖១៦)។ យុថ្កានេះបានផ្តល់នូវអ្វីដែលតោងខ្ជាប់។ នៅពេលដែលចិត្តរបស់យើងត្រូវបានពង្រឹងតាមរយៈការតោងខ្ជាប់ទៅនឹងសេចក្តីសង្ឃឹមនេះ យើងនឹងមិនត្រូវបានដឹកនាំ «នៅក្នុងផ្លូវខុស» ដោយការ បង្រៀនប្លែកៗនោះឡើយ (ហេព្រើរ ១៣៖៩, បកប្រែថ្មីពី ERV)។ ពេលនោះ «យើងនឹងមិនរសាត់ចេញ ពីផ្លូវនៃសេចក្តីពិតឡើយ» (ហេព្រើរ ២៖១, បកប្រែថ្មីពី ERV)។
សូមចំណាយពេលខ្លះពិចារណាអំពីដង្វាយរបស់ព្រះយេស៊ូវសម្រាប់យើង។ ដង្វាយនេះគ្រប់ លក្ខណ៍ និងល្អឥតខ្ចោះ។ យើងមិនអាចបន្ថែមអ្វីមួយទៅក្នុងដង្វាយនេះ ដើម្បីអោយដង្វាយនេះបានល្អប្រសើរជាងមុននោះទេ។ តើគោលគំនិតនេះអាចជួយអោយយើងមើលឃើញអំពីកំហុសដែលយើង ព្យាយាមទិញព្រះគុណរបស់ព្រះតាមរយៈទង្វើល្អរបស់យើងដោយរបៀបណាដែរ?
ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ទី២៤ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២២
ការចូលទៅឯព្រះយេស៊ូវនៅខាងក្រៅជំរំ
សូមប្រៀបធៀបខគម្ពីរហេព្រើរ ១៣៖១០-១៤; ម៉ាកុស ៨៖៣៤; ម៉ាថាយ ១០៖៣៨; លូកា ១៤៖២៧ និងកាឡាទី ២៖២០។ លោកប៉ុលបានមានប្រសាសន៍អំពីការចូលទៅឯព្រះយេស៊ូវនៅខាងក្រៅជំរំ។ តើរូបស័ព្ទនេះបានបង្ហាញយើងយ៉ាងដូចម្តេច?
--------------------------------------------------------
កន្លែងពីខាងក្រៅរបងគឺជាផ្នែកមួយដ៏អាក្រក់នៃជំរំសាសន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។ កន្លែងនេះ កង្វក់ជាទីបំផុត។ ឆ្អឹងនៃដង្វាយសត្វត្រូវបានដុតនៅខាងក្រៅជំរំ (ហេព្រើរ ៤៖១២)។ ពួកមនុស្សឃ្លង់ក៏បានរស់នៅខាងក្រៅជំរំផងដែរ (លេវីវិន័យ ៤៖១២)។ ពួកមនុស្សឃ្លង់គឺជាមនុស្សដែលមានជំងឺលើស្បែក ដ៏អាក្រក់បំផុត។ ពួកអ៊ីស្រាអែលបានសម្លាប់ពួកឧក្រិដ្ឋជននៅខាងក្រៅជំុរំ។ រីឯមនុស្សដែលជេរប្រមាថដល់ ព្រះក៏ត្រូវបានស្លាប់នៅខាងក្រៅជំរំផងដែរ។ (សូមអានខគម្ពីរលេវីវិន័យ ២៤៖១០-១៦, ២៣; ពង្សាវតារក្សត្រទី១ ២១៖១៣ និងកិច្ចការ ៧៖៥៨)។ ក្បួនច្បាប់នៅក្នុងខទាំងនេះអាចជួយអោយយើងមើលឃើញ ថា ព្រះបានសណ្ឋិតនៅខាងក្នុងជំុរំ។ ព្រះមិនចង់អោយមានរបស់មិនស្អាតនៅខាងក្នុងជំរំឡើយ (ជនគណនា ៥៖៣; ចោទិយកថា ២៣៖១៤)។ ម្ល៉ោះហើយ ពួកយូដាត្រូវចោលរបស់មិនស្អាតនៅខាងក្រៅជំរំ។
ព្រះយេស៊ូវបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាងខាងក្រៅទីក្រុងយេរូសាឡិម (យ៉ូហាន ១៩៖១៧-២០)។ កន្លែងនៃការសុគតរបស់ទ្រង់បានបង្ហាញយើងអំពីការអាម៉ាស់ដែលព្រះយេស៊ូវបានទទួល នៅពេលដែល ទ្រង់ត្រូវគេដំភ្ជាប់ទៅនឹងឈើឆ្កាង (ហេព្រើរ ១២៖២)។ ពួកយូដាបាននិយាយថា ព្រះយេស៊ូវគួរតែស្លាប់ ដោយសារតែទ្រង់បានប្រមាថព្រះនាមរបស់ព្រះ។ ម្ល៉ោះហើយ ពួកយូដាបានបដិសេធព្រះយេស៊ូវ។ ពួក គេបានបង្ខំអោយលោកពីឡាត់ឆ្កាងព្រះយេស៊ូវនៅខាងក្រៅកំផែងទីក្រុង (ម៉ាកុស ១៤៖៦៣; សូមអាន ខគម្ពីរលេវីវិន័យ ២៤៖១១,១៦)។ ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូវត្រូវបានគេនាំយកទៅសម្លាប់នៅខាងក្រៅជំរំទុកដូចជារបស់មិនស្អាតដូច្នោះដែរ។
លោកប៉ុលបានប្រាប់អ្នកអានរបស់គាត់អោយ «ចេញទៅឯទ្រង់ នៅខាងក្រៅទីដំឡើងត្រសាល ដែរ ទាំងផ្ទុកសេចក្តីដំនៀលរបស់ទ្រង់ចុះ» (ហេព្រើរ ១៣៖១៣; សូមអានខគម្ពីរហេព្រើរ ១២៖២ ផងដែរ)។ ដំបូន្មានមកពីលោកប៉ុលនៅត្រង់នេះបានបង្ហាញយើងថា ឥឡូវនេះ ព្រះកំពុងតែនៅឯណា គឺថា៖ ទ្រង់ កំពុងតែនៅខាងក្រៅជំរំ។ នៅពេលដែលយើងចូលទៅឯព្រះយេស៊ូវនៅក្រៅជំរំនោះ សបញ្ជាក់ថា យើង បានអនុវត្តលើសពីការទទួលយកសេចក្តីអាម៉ាស់របស់ទ្រង់ទៅទៀត។ យើងក៏បានចូលរួមជាមួយនឹងទ្រង់ ផងដែរ (ហេព្រើរ ១៣៖១៣)។ រឿងអំពីគោមាសនៅក្នុងបទគម្ពីរនិក្ខមនំ ៣២ និង៣៣ អាចជួយអោយ យើងយល់គោលគំនិតនេះកាន់តែប្រសើរឡើង។ ពួកអ៊ីស្រាអែលបានបដិសេធព្រះ នៅពេលដែលពួកគេបានធ្វើបាបទាស់នឹងព្រះតាមរយៈគោមាស។ បន្ទាប់ពីពួកគេបានធ្វើបាបរួចមក លោកម៉ូសេបាន «យក ត្រសាលទៅដំឡើងនៅទីឆ្ងាយក្រៅពីទីដំឡើងត្រសាលរបស់គេ ហើយឲ្យមានឈ្មោះថា ‘ត្រសាលជំនុំ’ ឯអស់អ្នកណាដែលរកព្រះយេហូវ៉ា គេក៏ចេញទៅឯត្រសាលជំនុំ ដែលនៅខាងក្រៅទីដំឡើងត្រសាលនោះ» (និក្ខមនំ ៣៣៖៧)។ ទន្ទឹមគ្នានេះ លោកប៉ុលបានអញ្ជើញពួកគ្រីស្ទានអោយចូលទៅឯព្រះយេស៊ូវ នៅខាងជំរំ។ ព្រះយេស៊ូវនឹងដឹកនាំរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ចេញពីក្រុងដ៏ហួតហែងទៅរក «ក្រុងដែលនឹងមាននៅពេលខាងមុខនោះវិញ» (ហេព្រើរ ១៣៖១៤, គខប; ហេព្រើរ ១១៖១០, ១៦)។
តើការចូលទៅឯព្រះយេស៊ូវ «នៅខាងក្រៅជំរំ» មានន័យយ៉ាងណាដែរ ចំពោះលោកអ្នក? តើយើងអាចរងការអាម៉ាស់ជាមួយនឹងទ្រង់ដោយវិធីណាខ្លះ?
ថ្ងៃសុក្រ ទី២៥ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២២
សិក្សាបន្ថែម
«ព្រះបានចាក់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់មកលើពួកជំនុំរបស់ទ្រង់។ ពួកសិស្សរបស់ ព្រះយេស៊ូវបានមានអារម្មណ៍ជិតស្និទ្ធនឹងគ្នា។ ពួកគេបានយកចិត្តទុកដាក់ និងធ្វើល្អចំពោះគ្នាទៅវិញទៅ មក។ ពួកគេបានយកព្រះជាអាទិភាពនៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ។ ពួកគេសុខចិត្តលះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងសម្រាប់ សេចក្តីពិតនៃព្រះគម្ពីរ។ ពួកគេបានបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់ទៅកាន់គ្នាទៅវិញទៅមកជាប្រចាំ តាមដែល ព្រះយេស៊ូវបានបង្គាប់ពួកគេ។ ពួកគេបានខិតខំបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់នេះទៅកាន់មនុស្សដទៃ តាមរយៈ ពាក្យសម្តី និងទង្វើរបស់ពួកគេ។ ពួកសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវចង់អោយមនុស្សគ្រប់គ្នាបានស្គាល់ព្រះយេស៊ូវ និងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ . . . .»។
«ប៉ុន្តែ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងបានផ្លាស់ប្តូរបន្តិចម្តងៗ។ ពួកគ្រីស្ទានបានចាប់ផ្តើមក្រឡេកមើលកំហុស គ្នាទៅវិញទៅមក។ ពួកគេបានក្រឡេកមើលកំហុសដែលពួកគ្រីស្ទានដទៃទៀតបានសាងឡើង។ ពួកគេ បាននិយាយសម្តីអាក្រក់ និងគម្រោះគម្រើយទៅកាន់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ពួកគេបានភ្លេចអំពីព្រះអង្គសង្គ្រោះ និងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់។ បន្ទាប់មក ពួកសិស្សរបស់ទ្រង់បានចាប់ផ្តើមដើរតាមក្បួនច្បាប់នៃសាសនា ដ៏តឹងរុឹង។ ពួកគេបានខ្វល់ខ្វាយអំពីគោលគំនិតរបស់ពួកគេជាជាងបង្ហាញសេចក្តីជំនឿដ៏ពិត។ ពួកគេមាន ចិត្តអន្ទះសាក្នុងការស្វែងរកកំហុសរបស់អ្នកដទៃ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានឃើញកំហុសរបស់ពួកគេនោះ ឡើយ។ ពួកគេបានឈប់រាប់អានគ្នាជាបងប្អូននៅក្នុងព្រះយេស៊ូវទៀតហើយ។ ពួកគ្រីស្ទានមិនបានដឹងថា ពួកគេបានបាត់បង់ព្រះយេស៊ូវ និងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់នោះទេ។ ពួកគ្រីស្ទានបានបដិសេធសេចក្តី ស្រឡាញ់របស់ព្រះចេញពីចិត្តរបស់ពួកគេ។ ពួកគេមើលមិនឃើញថា ពួកគេកំពុងតែបាត់បង់សេចក្តីសុខ និងសេចក្តីអំណរនោះឡើយ។ មិនយូរប៉ុន្មាន ជីវិតរបស់ពួកគេនឹងក្លាយទៅជាងងឹតសូន្យសុងទៅ»។
«លោកយ៉ូហានបានឃើញហេតុការណ៍ដែលកំពុងតែកើតឡើងនៅក្នុងពួកជំនុំ។ ម្ល៉ោះហើយ គាត់បានប្រាប់សិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវថា ពួកគេត្រូវការសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះយេស៊ូវគ្រប់ពេលវេលា។ សំបុត្ររបស់យ៉ូហានបានសរសេរមកកាន់ពួកជំនុំពោរពេញទៅដោយគោលគំនិតនេះ។ លោកយ៉ូហាន បានសរសេរថា ‘ពួកស្ងួនភ្ងាអើយ យើងត្រូវស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក ដ្បិតសេចក្តីស្រឡាញ់មកពីព្រះ ឯអស់អ្នកណាដែលមានសេចក្តីស្រឡាញ់ នោះឈ្មោះថាមកពីព្រះ ហើយក៏ស្គាល់ទ្រង់ដែរ តែអ្នកណាដែលគ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់ នោះមិនស្គាល់ព្រះវិញ ពីព្រោះព្រះទ្រង់ជាសេចក្តីស្រឡាញ់នោះឯង សេចក្តី ស្រឡាញ់របស់ព្រះបានសំដែងមក ឲ្យយើងខ្ញុំស្គាល់ ដោយទ្រង់ចាត់ព្រះរាជបុត្រាទ្រង់តែ១ ឲ្យមកក្នុងលោកីយ៍ ដើម្បីឲ្យយើងរាល់គ្នាបានរស់ដោយសារទ្រង់ នេះហើយជាសេចក្តីស្រឡាញ់ មិនមែនយើង បានស្រឡាញ់ព្រះនោះទេ គឺទ្រង់បានស្រឡាញ់យើងវិញទេតើ ហើយបានចាត់ព្រះរាជបុត្រាទ្រង់មក ទុក ជាដង្វាយឲ្យធួននឹងបាបយើងរាល់គ្នាផង ពួកស្ងួនភ្ងាអើយ បើព្រះបានស្រឡាញ់យើងរាល់គ្នាជាខ្លាំងទាំង ម៉្លេះ នោះត្រូវឲ្យយើងស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមកដែរ’ (យ៉ូហានទី១ ៤៖៧-១១)»។ ដកស្រង់ពី Ellen G. White, The Acts of the Apostles, pages, 547, 548, adapted។
សំនួរពិភាក្សា៖
ជាការពិតណាស់ ព្រះបានដឹកនាំយើងម្នាក់ៗ។ ប៉ុន្តែ តើហេតុអ្វីបានជាការដែលនឹកចាំថា ព្រះបានដឹកនាំយើងជាក្រុមមួយសំខាន់ម្ល៉េះ ចំពោះយើង? តើខ្ញុំបានជំពាក់អ្វីនឹងក្រុមមួយនេះ? តើខ្ញុំអាចរំពឹងចង់ បានអ្វីពីក្រុមនេះដែរ?
នៅក្នុងថ្នាក់ សូមរៀបរាប់អំពីចំណុចទាំងឡាយដែលបានបង្ហាញយើងថា សេចក្តីស្រឡាញ់ក្នុងនាមជាបងប្អូននៅក្នុងពួកជំនុំនោះមានអានុភាពជាទីបំផុត។
តើយើងអាចស្រឡាញ់គ្នាក្នុងនាមបងប្អូនដោយរបៀបណា? តើសេចក្តីស្រឡាញ់នេះបណ្តាលមកពីអ្វី? តើសេចក្តីស្រឡាញ់នេះអាចផ្លាស់ប្តូរជីវិតអោយកាន់តែប្រសើរឡើងដោយរបៀបណា? តើសេចក្តី ស្រឡាញ់នេះខុសគ្នាពីសេចក្តីស្រឡាញ់ក្លែងក្លាយយ៉ាងដូចម្តេចដែរ?
រឿងខ្លី
ការគេចផុតតែបន្តិច
Jeans
ព្រះពិតជាស្រឡាញ់ខ្ញុំមែនទែន។ នៅពេលដែលមិត្តភក្តិបានទៅប្រទេសអូស្រ្តាលីឯណោះបាត់ទៅ ខ្ញុំក៏បានយល់ព្រមនឹងនាងថា នឹងទៅសួរសុខទុក្ខឪពុកម្តាយនាងនៅក្នុងប្រទេសថៃឯណេះវិញ មួយអាទិត្យម្តងផងដែរ។ ការស្វែងរកផ្ទះរបស់ឪពុកម្តាយនាងមិនមែនជារឿងងាយស្រួលនោះទេ។ ខ្ញុំត្រូវ ស្វែងរកទិសដៅ ហើយបានដឹងថា ផ្ទះនោះនៅឆ្ងាយពីផ្ទះរបស់ខ្ញុំគួរសម។ ខ្ញុំបានដាក់គ្រឿងទេសជាច្រើន នៅក្នុងការបូបស្ពាយ និងកាបូបដទៃទៀត សម្រាប់ការចុះទៅសួរសុខទុក្ខពួកគាត់ជាដំបូងរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ បានបក់ដៃហៅតុកតុកកង់បីអោយជូនខ្ញុំទៅឯចំណតឡានក្រុងដោយបានយួរអាហាទៅជាមួយផងដែរ។
កំពុងតែធ្វើដំណើរតាមផ្លូវសុខៗ ស្រាប់តែអ្នកបើកបរតុកតុកនិយាយឡើងថា «ខ្ញុំដឹកអ្នកទៅ មិនបានទេ អ៊ីចឹង ខ្ញុំនឹងហៅតុកតុកមួយទៀតអោយអ្នក»។ គាត់មិនបានផ្តល់ហេតុផលចំពោះការផ្លាស់ប្តូរ ចិត្តរបស់គាត់នោះឡើយ។ តើខ្ញុំគួរធ្វើយ៉ាងណាទៅ? តុកតុកទី២បានមកយកខ្ញុំទៅ ប៉ុន្តែ អ្នកបើកបរបាន នាំខ្ញុំទៅខុសកន្លែងទៀត។ ម្ល៉ោះហើយ ខ្ញុំបានប្តូរទៅជិះតុកតុកទី៣។
ខ្ញុំត្រូវចំណាយពេលវេលាជិត២ម៉ោងទម្រាំទៅដល់ចំណតឡានក្រុងនោះ។ ខ្ញុំបានដកដង្ហើម ទាំងខកចិត្ត នៅពេលដែលខ្ញុំបានទៅដល់ទីនោះ។ តើហេតុអ្វីបានជាត្រូវចំណាយពេល២ម៉ោង និងតុកតុក ៣គ្រឿង សម្រាប់ផ្លូវទៅកាន់ចំណតឡានក្រុងដ៏ខ្លី ហើយសាមញ្ញយ៉ាងដូច្នេះ?
អ្នកលក់សំបុត្របានសួរខ្ញុំថា «តើអ្នកទៅណាដែរ?»។ ដោយសារតែខ្ញុំខកចិត្តជាខ្លាំង ទើបខ្ញុំ មិនអាចនិយាយទៅកាន់អ្នកណាម្នាក់ សូម្បីតែអ្នកលក់សំបុត្រក៏ដោយ។ ខ្ញុំបានឆ្លើយទាំងបែរមុខចេញ ថា «ចាំខ្ញុំប្រាប់អ្នកពេលក្រោយ»។ បន្ទាប់ពីសម្រួលអារម្មណ៍បានស្រួលបួលហើយ ខ្ញុំបានទិញសំបុត្រ មួយ ហើយបានឡើងជិះឡានទួរីសចេញទៅ។
នៅក្នុងអំឡុងពេលនៃការធ្វើដំណើរទៅកាន់ផ្ទះឪពុកម្តាយរបស់មិត្តភក្តិខ្ញុំនោះ យើងបានបើក កាត់ ឡានទួរីសខ្ទេចខ្ទីមួយគ្រឿងនៅតាមដងផ្លូវ។ តៃកុងរបស់យើងបានឈប់មើល ក្រែងលោកមានអ្វី ដែលគាត់អាចជួយបាន។ គាត់បាននិយាយទាំងក្រៀមក្រំថា មានអ្នកដំណើរជាច្រើននាក់បានស្លាប់នៅ ក្នុងការគ្រោះថ្នាក់នោះ។ គាត់បាននិយាយថា «នេះគឺជាឡានទួរីសដែលបានរត់នៅលើផ្លូវនេះមុនយើង បន្តិចទេ»។
នៅពេលនោះ ខ្ញុំបានដឹងថា ខ្ញុំប៊ិះតែជិះនៅក្នុងឡានទួរីសនោះ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបានខកខានជិះឡាន ទួរីសនោះ ដោយសារតែមានការពន្យារពេលជាច្រើនដងទៅកាន់ចំណតឡានក្រុង។ ឪពុកម្តាយរបស់មិត្ត-ភក្តិខ្ញុំបានធូរស្បើយចិត្តដោយបានឃើញខ្ញុំ។ ពួកគេបានឮអំពីគ្រោះថ្នាក់មួយនេះដែរ។ ម្តាយរបស់មិត្តភក្តិ ខ្ញុំបាននិយាយថា «ពួកយើងព្រួយបារម្ភពីក្មួយណាស់ ដោយសារតែយើងបានគិតថា ក្មួយនៅក្នុងឡាន ទួរីសនោះដែរ»។
ខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់ពួកគាត់ថា «ព្រះទ្រង់ល្អណាស់»។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានរៀបរាប់អំពីការ ពន្យារពេលជាច្រើននោះទៅកាន់ពួកគេដែលមិនមែនជាគ្រីស្ទាន។ លោកឪពុកបានលាន់មាត់ថា «ព្រះឬទេវតាដែលបានការពារក្មួយស្រីនោះពិតជាអស្ចារ្យមែន»។ ច៎ាស ព្រះពិតជាស្រឡាញ់ខ្ញុំមែនទែន។
អំណានដង្វាយប្រចាំសប្តាហ៍
ព្រះដែលប្រោសប្រទានឲ្យគ្មានដែនកំណត់
យើងរាល់គ្នាថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ដោយសារទ្រង់គឺជាព្រះដ៏តែងតែប្រោសប្រទានដែលគ្មានដែនកំណត់។ ថ្ងៃមួយ អ័ប្រាហាំបានសន្ទនាជាមួយព្រះជាម្ចាស់ក្នុងអំឡុងពេលដែលព្រះអង្គប្រាប់លោកអំពីបុត្រដែលនឹងប្រសូតឡើងឆាប់ៗនេះតាមរយៈនាងសារ៉ា និងព្រះពរដែលនឹងស្ថិតនៅលើបុត្រទីពីរនេះ។ អ័ប្រាហាំបានទូលអង្វរដល់ព្រះជាម្ចាស់តាមរបៀបស្ទាក់ស្ទើរនៅក្នុងខគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ១៧៖១៨ ថា «ឱបើសិនជាអ៊ីសម៉ាអែលនឹងរស់នៅចំពោះទ្រង់ទៅអេះ!» បទសន្ទនារវាងព្រះជាម្ចាស់និងអ័ប្រាហាំបង្រៀនអំពីសេចក្តីពិតដ៏សំខាន់មួយអំពីភាពបរិបូររបស់ព្រះ។ អ័ប្រាហាំបារម្ភក្រែងលោព្រះពរនឹងធ្លាក់តែទៅលើអ៊ីសាក់ ដែលកូនទីពីរ ហើយនិងពុំមានព្រះពរណាទៀតទុកសម្រាប់អ៊ីស្មាអែល។ ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់បានធានានឹងអ័ប្រាហាំម្តងទៀតថា ទ្រង់មានព្រះពរជាបរិបូរសម្រាប់បុត្រទាំងពីរ និងមនុស្សគ្រប់គ្នាផង។ ទ្រង់គឺជាព្រះដែលប្រោសប្រទានដ៏គ្មានដែនកំណត់។
គោលជំនឿលើការខ្វះខាតព្រះពររបស់ព្រះបានដឹកនាំមនុស្សខ្លះឲ្យយល់ខុស និងដើរខុស ផ្លូវ។ តទៅនេះគឺជាការយល់ច្រឡំខ្លះដែលមាននៅក្នុងផ្នត់គំនិតនេះ៖ «ប្រសិនបើអ្នកខ្លះបានទទួល ខ្ញុំមិនអាចបានទទួលទេ ឬ ខ្ញុំប្រហែលជាទទួលបានតិចជាងហើយ»។ ការជឿបែបនេះបង្កើតឲ្យមាន វិញ្ញាណនៃការច្រណែនគ្នា ប្រណាំងប្រជែងគ្នាដល់ថ្នាក់ស្លាប់រស់ និងអរិភាពនឹងគ្នា។ គោលជំនឿ មួយទៀតនោះគឺ៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំថ្វាយ ឬចែករំលែកទៅអ្នកដទៃ នោះខ្ញុំនឹងនៅសល់តិច ឬខ្ញុំនឹងបាត់បង់របស់ដែលខ្ញុំមានមិនខាន»។ គោលជំនឿនេះរំខានដល់ភាពសប្បុរស និងបំផុសឲ្យមានភាព- អាត្មានិយម។ ទោះជាយ៉ាងណា ទាំងនេះសុទ្ធតែជាការស្មានខុស ដែលយល់មិនដល់អំពីប្រាកដ-ភាពដែលថាទ្រង់មានព្រះពរជាបរិបូរសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាទាំងអស់។ វាជាការមិនល្អឡើយដែលវិភាគអំពីសមត្ថភាពរបស់ពីគំនិតដ៏មានដែនគំណត់របស់មនុស្សលោក ហើយភ្លេចគិតថា ព្រះដ៏ប្រោសប្រទានគឺជាព្រះដ៏គ្មានដែនកំណត់នោះ។ នៅក្នុងទ្រង់យើងរាល់គ្នាមិនមែនគ្មានអ្វីសោះនោះឡើយ បើទោះបីជាយើងត្រូវថ្វាយរបស់ទាំងអស់ក្តី។
តើលោកអ្នកដឹងទេថា ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់បានត្រៀមព្រះពរជាបរិបូរសម្រាប់យើងរាល់គ្នានោះ? សប្តាហ៍នេះ ចូរយើងបង្ហាញឲ្យឃើញនូវសេចក្តីជំនឿរបស់យើងរាល់គ្នាតាមរយៈដង្វាយ១០ហូត១ និងដង្វាយសទ្ធាដ៏ទៀងទាត់ថា ទ្រង់ជាព្រះដ៏ពោរពេញដោយព្រះពរជាបរិបូរចុះ!
សេចក្តីអំពាវនាវ៖ «ព្រះនៃខ្ញុំ ទ្រង់នឹងបំពេញគ្រប់ទាំងអស់ ដែលអ្នក
