31/03/2026
“Mijn verhaal, word niet erkend mijn verhaal word weg gestopt en ik blijf beschadigd achter”
Ze zeggen dat elk kind telt.
Maar waarom voelt het dan alsof sommige verhalen nooit gehoord worden?
Is een kind pas belangrijk genoeg als het ziek is?
En als je “gedragsproblemen” hebt… is het dan ineens je eigen schuld?
Ik heb 15 jaar in overlevingsstand geleefd.
Van plek naar plek gestuurd.
Niet omdat ik dat wilde, maar omdat anderen vonden dat het beter voor mij was.
Zonder mij te vragen wat ík nodig had.
Op mijn 9e werd ik weggehaald bij mijn moeder.
Groep in Venlo.
Daarna een pleeggezin.
Jarenlang zoeken naar een gevoel van thuis, dat maar niet kwam.
Op mijn 16e stapte ik op de fiets.
Met mijn spullen.
Geen plan.
Geen plek.
Minderjarig… maar niemand die me echt hielp.
Ik verbleef tijdelijk ergens, terwijl er ondertussen gevraagd werd of iemand “even” pleegouder wilde worden — omdat dat sneller en makkelijker was dan een echte oplossing vinden.
Alsof mijn leven een formulier was dat ingevuld moest worden.
Daarna crisisopvang.
Een kamer.
Een week wachten.
Niet weten of je je tas moet uitpakken, omdat je elk moment weer weg kan.
Uiteindelijk begeleid wonen.
16 jaar.
1 tas spullen.
€30 leefgeld.
Later €60.
Geen school.
Geen werk.
Geen basis.
Maar wel verwachtingen.
“Jij moet je aanpassen.”
“Jij moet je best doen.”
Maar waar werd er gevraagd wat ík nodig had?
Waar werd er gekeken naar mijn omgeving, mijn vrienden, mijn leven?
In plaats daarvan werd ik eruit gehaald.
Alsof ik het probleem was.
Stress maakt geen monsters van ons.
Het maakt ons zichtbaar.
En toch worden we behandeld alsof we lastig zijn, in plaats van dat iemand vraagt: wat zit hierachter?
Gemeenten, jeugdzorg, instanties…
Jullie hebben verantwoordelijkheid.
Maar te vaak worden jongeren aan hun lot overgelaten.
Bang voor wat er gebeurt als je 18 wordt.
Alsof hulp een einddatum heeft.
En ja… dan gaan jongeren de fout in.
Maar kijk eens waarom.
Misschien omdat niemand écht luisterde.
Mijn verhaal begon niet mooi.
Maar dat betekent niet dat het zo eindigt.
En dit?
Dit is nog maar een klein stukje.
Dus aan iedereen die zich hierin herkent:
Laat niemand bepalen wat jij waard bent.
Laat niemand jouw verhaal kleiner maken.
Blijf doorgaan tot jij de juiste hulp krijgt.
Er zit zoveel meer in jou dan anderen ooit hebben gezien.
Want iemand breken is makkelijk…
maar iemand écht helpen, dat vraagt lef.
—————————————————————————
Voel jij je niet gehoord?
Voel jij je niet begrepen?
Jouw verhaal doet ertoe.
Deel jouw ervaring of stuur hem naar ons via de mail.
Wij delen alle verhalen 100% anoniem.
Durf te spreken.
Voor jezelf.
Voor anderen.
Voor een beter begin. 💛
