Wad 'n stek

20/09/2026

De eerste avonden dat het om acht uur al schemert. Binnen gaat de lamp aan, en dan merk je pas hoe fijn klein zo'n huisje is.

Op de plank liggen onder meer een vogelboek en een boek over de Boschplaat, voor als je overdag iets zag wat je niet thuis kon brengen.

We leggen die dingen klaar omdat wij ze zelf ook zouden zoeken.

16/09/2026

12 september een jaar geleden kregen we de sleutel.

We kwamen hier al als gast. Sinds die dag is het van ons.

Zaterdag hebben we het gevierd, ver van het eiland, met vrienden en een klein stukje familie. Bij De Pelicaan in Delft, onze tweede huiskamer. Ze hebben er al een paar jaar geen gewone openingstijden meer en gaan open voor wie ze zelf kiezen. Voor ons gingen de deuren open.

Diezelfde avond vierden we ook vijftien jaar getrouwd. Er lag een post klaar. Tekst af, foto's bedacht. We zijn hem gewoon vergeten.

Michiels zus stuurde ons haar foto's. Wij hadden de camera in de tas gelaten, zij niet. Zo blijft die avond ons niet alleen bij in ons hart, maar hebben we er ook een tastbaar aandenken aan.

Het vaakst horen we van gasten terug dat ze zich hier thuis voelden. We hebben het ingericht alsof we er zelf wonen. Dat dat overkomt is het mooiste van dit jaar.

14/09/2026

Het eiland wordt weer stil. De drukte van de zomer ebt weg, het licht wordt zachter, en de huisjes staan er warm bij.

Voor wie spontaan kan: boek binnen vier weken voor aankomst een verblijf tussen eind september en half februari, en de kalender op wadnstek.nl rekent automatisch 10% lastminutekorting. Geldt buiten de schoolvakanties, en je ziet het meteen in de prijs staan.

Wie weet zit je er volgende maand al, met de gaskachel aan en het wad voor de deur.

wadnstek.nl

10/09/2026

31/08/2026

De zee kwam alvast afscheid nemen.

Begin augustus, bij hoogtij en harde wind, stond De Streken ineens midden in het water. Het pad overspoeld, golven door de planken. We gingen kijken en werden er stil van.

Sinds 2015 staat hij hier, gebouwd door Marc van Vliet als eerbetoon aan Joop Mulder. Jaren lang was dit de plek waar je even ging zitten en vanzelf stil werd, met alleen het wad om je heen.

Na 6 september wordt hij voorgoed afgebroken. Dus ga nog één keer. Loop het pad, ga zitten, kijk uit over het water. Sommige plekken moet je gedag zeggen zolang ze er nog staan.

Wat is jouw herinnering aan De Streken?

29/08/2026

Ons kleinste huisje heet Vergeet mij niet. Naar het bloemetje.

Deze zomer kregen we er twee nieuwe vertalingen bij, allebei van gasten.

"Ik heb genoten van heerlijke vergeet-mezelf-niet-dagen in Vergeet-mij-niet", schreef de één op een kaartje.

"Het huisje heet Vergeet mij niet, maar kan beter jullie-vergeten-mij-niet heten", schreef de ander in het gastenboekje.

Mooier kunnen wij het niet zeggen. Doen we dus ook niet.

27/08/2026

Wij voeren mee met de Brandaris, de oude reddingboot van Terschelling. Van 1923 tot 1960 haalde dit schip 525 schipbreukelingen van zee, vaak bij weer waarbij niemand anders kon uitvaren. Nu brengt ze maximaal twaalf mensen tegelijk naar de zandplaten, rustig en zonder haast.

Daar liggen ze: grijze en gewone zeehonden, met pups ertussen. De vrijwilligers kijken eerst naar de dieren zelf. Zwemmen ze nieuwsgierig mee, dan blijven we even; laten ze merken dat ze liever met rust gelaten worden, dan vaart de boot door. Zo hoort het.

En ondertussen wordt er verteld, over de reddingen van vroeger en over alles wat je onderweg ziet. Op de terugweg door de geul ligt het eiland voor je: het Groene strand, de Noordsvaarder, een driemaster in de verte.

De hond mag gewoon mee. En terug in West sluit je af met iets lekkers uit de zee. Wat ons betreft een aanrader, en je houdt er varend erfgoed mee in de vaart: de tochten draaien volledig op vrijwilligers.

24/08/2026

19/08/2026

Wij dachten dat er een hond in de tuin had gegraven. Overal kommetjes in de aarde, precies waar we gras hadden gezaaid dat maar niet wilde groeien.

Tot we beter keken. Het zijn badkuipjes. Elke ochtend en elke avond komen de mussen er stofbaden nemen, met tientallen tegelijk. Het hele gezelschap woont ernaast: in de struiken en de olijfwilgen aan beide kanten van de huisjes, soms wel honderd tegelijk. Wonen doen ze hier ook echt: onder de oude dakpannen zitten al jaren hun nesten, en dat mag zo blijven; steeds minder daken hebben nog een kier voor ze. Onze tuinstoelen zijn intussen hun klimrek; ze huppelen over de latjes aan de onderkant alsof het een speeltuin is. Vanuit diezelfde stoelen kijken onze gasten er 's avonds naar.

Het gras komt daar dus niet meer. Dat vinden we inmiddels prima.

14/08/2026

Het terras bij Gele Lis is af. Maar eerst: snoeien, harken, onkruid tussen de klinkers vandaan peuteren, en alles water geven. Onszelf op het laatst ook maar, onder de sproeier.

Daarna hebben we hem ingewijd zoals het hoort: Michiel met een boek, Olivier met zijn duckie, Keesje ernaast op de koele klinkers. De bomen en struiken eromheen maken er een eigen groene kamer van; de wereld blijft vanzelf even buiten.

Niemand keek op zijn telefoon. Dat soort terras.

Vanaf nu is hij voor onze gasten. En voor de mussen, die er 's ochtends alvast overheen turnen.