04/05/2026
Soms begint verbinding gewoon bij รฉรฉn iemand die zegt: we gaan het doen.
Wies Hoogkamp is zo iemand.
Tijdens de Ouder & Kind Ochtend zien we elke week wat dat betekent: ouders die elkaar ontmoeten, kindjes die samen spelen en gesprekken die vanzelf ontstaan ๐
Gewoon een plek waar je binnenloopt, zonder verplichtingen.
Als Medemens 2025 laat Wies zien hoe waardevol dat is โ en hoe iets kleins kan uitgroeien tot iets dat echt verschil maakt in de wijk.
๐ Kom je ook eens langs op vrijdagochtend? Je bent van harte welkom.
Eind vorig jaar zijn vijf inwoners van Zutphen benoemd tot Mede Mens 2025: Frans Manders, Wies Hoogkamp, Clasien Burkels, Ben Peters en Corrie Satter. De benoeming is geen prijs, maar een erkenning รฉn een aanmoediging: om goed te blijven doen, anderen te inspireren en de beweging van medemenselijkheid in de stad verder te laten groeien. Vandaag leren we รฉรฉn van hen nader kennen. Deze vierde Zutsens over de 5 Mede Mensen gaat over Wies Hoogkamp, de vrouw die een gemis in de buurt omzet naar een initiatief.
Soms begint iets groots gewoon met een klein gemis. Met Wies Hoogkamp zit ik aan tafel bij mijn geliefde plek in Cafรฉ Hotel de Prins. Nuchter, direct en zonder poespas. โIk ben Wies, woon in Zutphen. En ja, ik ben import,โ zegt ze met een lach. Geboren in Schiedam, maar voor de liefde verhuisd. โOp mijn negentiende. Dat was nog acceptabel qua afstand.โ Inmiddels woont ze al langer in Zutphen dan ooit in haar geboorteplaats. Grappig hoe dat werkt.
Wies is zo iemand die niet eindeloos blijft zoeken naar waar ze thuishoort. Ze probeert, voelt en als het niet past, beweegt ze door. De zorg was nooit haar plek, ook al werd ze er een beetje in geduwd. โIk wilde gezelligheid. Niet in een soort kippenhok zitten.โ Dus probeerde ze van alles: pabo, multimedia design, van alles een beetje. Tot ze bij een telecomwinkel belandde. Elf jaar lang. โKlein team, beetje techniek, verkoopโฆ maar vooral gezelligheid.โ Daar zat ze goed. Tot het leven een andere afslag nam.
Want kinderen krijgen bleek niet vanzelfsprekend. Zeven jaar, zeven IVF-trajecten. Nederland gaf op, Duitsland niet. โDaar kijken ze gewoon naar de persoon.โ En met succes: drie kinderen. โDure kinderen,โ zegt ze droog. Maar vooral: enorm gewenst. Het verklaart ook haar keuze daarna. Wies werd fulltime moeder. Bewust. Aanwezig. Er zijn.
Maar ergens knaagde er iets. โJe zit thuis met een kind en denkt: en nu?โ vertelt ze. Ze miste herkenning, contact met andere ouders. Dus ging ze op zoek. Oudercafรฉs, ontmoetingen. En toen haar kinderen wat ouder werden, draaide het om. Niet meer zoeken. Maar doen. In haar wijk, De Leesten, viel het haar meteen op: weinig verbinding. Mensen die hun buren niet kennen. Iedereen druk, iedereen op zichzelf. โDaar kon ik niet tegen.โ
Dus begon ze klein. Halloween in de straat. Wat moeders bij elkaar. Gewoon iets leuks organiseren. En toen gebeurde het: 600 mensen kwamen opdagen. Geen plan. Geen draaiboek. Wel een wijk die blijkbaar zat te wachten. TDat was het moment waarop iets klikte. Sindsdien is Wies niet meer gestopt. Oud-kind ochtenden, paasevents, kleedjesmarkten, grote wijkdagen met springkussens en sport. Alles laagdrempelig. Alles gratis. โHet moet voor iedereen toegankelijk zijn. Anders doen we het niet.โ
Wat ze bouwt, is meer dan activiteiten. Het is een plek. Een gevoel.
Een bouwkeet bij een skatebaan werd hun wijkgebouw. Niet mooi, wel van hen. Daar komen ouders samen. Kinderen spelen. Gesprekken ontstaan. Soms over opvoeding, soms over helemaal niks. En juist dat โniksโ is belangrijk. โDat mensen elkaar herkennen op straat. Even hallo zeggen. Dat is de bijvangst.โ Wat Wies bijzonder maakt, is dat ze niet wacht op systemen. Ze gebruikt ze waar nodig, maar laat zich er niet door tegenhouden. Bureaucratie? Regelt iemand anders in het team. Zij focust op wat er wรฉl kan.
En ondertussen bouwt ze ook nog haar eigen bedrijf. Websites, social media, video. Werken wanneer haar kinderen op school zijn. Want dat blijft prioriteit รฉรฉn. โIk doe alles voor mijn kinderen.โ Toch is wat ze doet ook voor heel veel andere mensen van waarde. Dat bleef niet onopgemerkt. Ze kreeg een onderscheiding. Inclusief geldbedragen โฌ 750. Wat ze daarmee deed? Ze gaf het weg. Aan Josรฉ. โDe oma van de wijk.โ Vrijwilliger, organisator, stille kracht. โAls iemand het verdient, is zij het.โ Het zegt alles. Wies hoeft niet op een podium. Geen spotlight. Maar ze wil wรฉl dat het werkt. Dat mensen elkaar vinden. Dat kinderen iets te doen hebben. Dat een wijk leeft. En misschien is dat precies waarom het lukt. Omdat het niet bedacht is. Maar gevoeld. En gewoonโฆ gedaan.
Frank Mossink
๐๐ฏ ๐ฅ๐ช๐ต ๐ฏ๐ช๐ฆ๐ถ๐ธ๐ฆ ๐ฃ๐ญ๐ฐ๐จ ๐ฎ๐ฆ๐ต ๐ฅ๐ฆ ๐ฏ๐ข๐ข๐ฎ ๐ก๐ถ๐ต๐ด๐ฆ๐ฏ๐ด ๐ฅ๐ถ๐ช๐ฌ ๐ช๐ฌ ๐ช๐ฏ ๐ฅ๐ฆ ๐ป๐ช๐ฏ รฉ๐ฏ ๐ฐ๐ฏ๐ป๐ช๐ฏ ๐ท๐ข๐ฏ ๐ฅ๐ฆ ๐ด๐ต๐ข๐ฅ: ๐ธ๐ข๐ต ๐ด๐ต๐ณ๐ฐ๐ฐ๐ฎ๐ต, ๐ธ๐ข๐ต ๐ด๐ค๐ฉ๐ถ๐ถ๐ณ๐ต ๐ฆ๐ฏ ๐ธ๐ข๐ข๐ณ ๐ธ๐ฆ๐ญ ๐ธ๐ข๐ต ๐ฎ๐ฆ๐ฆ๐ณ ๐ฃ๐ฆ๐ธ๐ฆ๐จ๐ช๐ฏ๐จ ๐ช๐ฏ ๐ฎ๐ข๐จ ๐ฌ๐ฐ๐ฎ๐ฆ๐ฏ. ๐๐ข๐ฏ๐ถ๐ช๐ต ๐ฎ๐ช๐ซ๐ฏ ๐ฆ๐ช๐จ๐ฆ๐ฏ ๐ฑ๐ฆ๐ณ๐ด๐ฑ๐ฆ๐ค๐ต๐ช๐ฆ๐ง ๐ฏ๐ฆ๐ฆ๐ฎ ๐ช๐ฌ ๐ซ๐ฆ ๐ฎ๐ฆ๐ฆ ๐ญ๐ข๐ฏ๐จ๐ด ๐ฉ๐ฆ๐ณ๐ฌ๐ฆ๐ฏ๐ฃ๐ข๐ณ๐ฆ, ๐ท๐ฆ๐ณ๐ณ๐ข๐ด๐ด๐ฆ๐ฏ๐ฅ๐ฆ ๐ฆ๐ฏ ๐ด๐ฐ๐ฎ๐ด ๐จ๐ฆ๐ธ๐ฐ๐ฐ๐ฏ ๐จ๐ณ๐ข๐ฑ๐ฑ๐ช๐จ๐ฆ ๐ก๐ถ๐ต๐ฑ๐ฉ๐ฆ๐ฏ๐ด๐ฆ ๐ท๐ฆ๐ณ๐ฉ๐ข๐ญ๐ฆ๐ฏ. ๐๐ฐ๐ฌ ๐จ๐ข ๐ช๐ฌ ๐ช๐ฏ ๐จ๐ฆ๐ด๐ฑ๐ณ๐ฆ๐ฌ ๐ฎ๐ฆ๐ต ๐ฎ๐ฆ๐ฏ๐ด๐ฆ๐ฏ ๐ฅ๐ช๐ฆ ๐ช๐ฆ๐ต๐ด ๐ต๐ฆ ๐ป๐ฆ๐จ๐จ๐ฆ๐ฏ ๐ฉ๐ฆ๐ฃ๐ฃ๐ฆ๐ฏ ๐ฆ๐ฏ ๐ฉ๐ถ๐ฏ ๐ฃ๐ญ๐ช๐ฌ ๐ฐ๐ฑ ๐ฅ๐ฆ ๐ด๐ต๐ข๐ฅ ๐ธ๐ช๐ญ๐ญ๐ฆ๐ฏ ๐ฅ๐ฆ๐ญ๐ฆ๐ฏ.
