08/08/2025
MIDNIGHT CRUSH
Chapter 1 — Ang Lihim ng Bias Ko
Maliit lang ang kwarto ni Mira, pero punung-puno ito ng posters, photocard frames, at lightsticks ng Midnight Crush. Sa isang sulok, nandoon ang pinaka-pinag-iingatan niyang altar ng kanyang ultimate bias — si Jihyun Seo. Sa harap ng salamin, hawak-hawak niya ang polaroid photo ni Jihyun habang kinakabisa ang fan chant.
“Ano bang meron sa’yo at hindi kita malimutan?” bulong niya habang ngumiti sa sariling repleksyon.
Ilang taon na siyang fangirl, pero simula nang ma-discover niya ang Midnight Crush noong high school, nag-iba ang lahat. Sa bawat pagod sa school at gulo sa bahay, si Jihyun ang naging pahinga niya. Mula sa pag-aaral ng Korean phrases hanggang sa pagpupuyat para sa live broadcasts, lahat ginawa niya para maramdaman kahit kaunti ang koneksyon kay Jihyun.
“Hoy, Mira! Huwag mong sabihing magpo-post ka na naman ng love letter mo kay Jihyun?” biglang bungad ng bestfriend niyang si Joy sa phone call.
“Eh bakit ba? Malay mo, mabasa niya.” sabay tawa niya habang pinipilit ikubli ang pamumula ng pisngi.
“Girl, ang layo ng Seoul sa atin! Pero sige, support ako d’yan. Basta pag naging kayo, ako first invite sa wedding ha?”
“Syempre naman!” biro ni Mira, kahit alam niyang imposibleng mangyari.
Pero sa puso niya, hindi niya maipaliwanag ang kakaibang pakiramdam. Parang may sinasabi ang puso niya na may mangyayari. Maliit na boses na nagpapakilig at nagpapabilis ng tibok ng puso niya.
Pagkatapos ng tawag, bumalik siya sa kanyang lihim na diary. Hindi lang ito basta journal — dito niya sinusulat ang mga kanta na pinapangarap niyang marinig ni Jihyun. Para bang kahit imposibleng marinig niya ito, hindi siya sumusuko sa maliit na pag-asa. Ang diary na ito ang naging saksi sa lahat ng luha, tawa, at pangarap niya kasama ang Midnight Crush.
“Someday, maririnig mo rin ang kanta ko, oppa,” bulong niya habang nagsusulat ng bagong liriko.
Maya-maya, tumunog ang phone niya — notification ng group chat ng fandom.
“Guys! May bagong vlog si Jihyun! Naka-upload na!”
Mabilis siyang nagbukas ng YouTube, pero habang naglo-load ang video, may dumating na isa pang notification. Iba. Hindi sa GC.
Unknown: Kumusta, Mira? Ako nga pala si Jihyun. Pwede ba kitang tawagan?
Nagulat siya.
“HA? Sino ‘to? Prank ba ‘to?” mabilis niyang tiningnan kung may mutual friends, o baka naman phishing scam.
Pero totoo ang account. Verified. May blue check.
Napahawak siya sa dibdib niya, ramdam niya ang mabilis na kabog ng puso niya. Hindi niya alam kung matatawa o matatakot. Binasa niya ulit, baka namamalikmata lang siya. Pero totoo. Nakalagay ang pangalan — Jihyun Seo.
Nag-reply siya, nanginginig ang mga daliri.
Mira: Uh… Hello? Totoo ba ‘to?
Tinitigan niya ang phone. Nanginginig siya. Hindi siya makapaniwala. Pinapawisan ang palad niya kahit malamig ang aircon sa kwarto.
Maya-maya, tumunog ang phone niya.
Incoming Call: Unknown Number
“Teka, anong gagawin ko?!” Para siyang mababaliw sa kaba. Pinikit niya ang mga mata niya, nagdasal. Bahala na.
Sinagot niya ang tawag, boses pa lang, parang tumigil ang mundo niya.
“Annyeong, Mira-ssi. This is Jihyun. Please don’t scream.”
Napakagat siya sa labi niya. Kinikilabutan siya, pero hindi niya alam kung sa takot o sa sobrang kilig.
“Uh… Totoo ba ‘to? Oppa, prank ba ‘to?” utal niyang tanong.
Narinig niya ang mahinang tawa sa kabilang linya.
“Hindi ito prank, Mira-ssi. I’ll explain. Pero sana, pakinggan mo muna ako.”
“P-Pa-paano mo nalaman ang pangalan ko?”
“Matagal ko nang gustong makipag-usap sa’yo. I saw something… something you wrote.”
Nanlamig ang katawan niya. Diary? Kanta? Paano?
“Mira-ssi, pwede ba tayong magkita? May mahalaga akong sasabihin sa’yo.”
At doon, alam niyang ang simpleng gabi niya, nag-iba na ang takbo. Parang fairytale na biglang nabuhay. Ngunit may isang parte ng isip niya na natatakot.
Totoo ba ito? O baka isang prank lang na magpapaiyak sa kanya?
Pero sa puso niya, may bulong na nagsasabing, "Totoo ito, Mira. Simula pa lang ito."
