05/08/2026
Noong dekada ’90s, kapag sumapit na ang alas-tres ng hapon sa bukid, parang bumabagal ang takbo ng mundo. Unti-unti nang humuhupa ang init ng araw, humahampas ang preskong hangin sa palayan, at maririnig mo na lang ang huni ng mga ibon at kuliglig. Wala pang social media, wala pang walang katapusang notifications—ang meron lang ay totoong kwentuhan, tawanan sa ilalim ng punong mangga, at mga batang walang sawang naglalaro hanggang sa palubog ang araw.
Nakakamiss ang mga panahong hindi sinusukat ang saya sa dami ng likes o views, kundi sa simpleng pagkakataong makauwi kang may putik ang paa, pawis ang katawan, pero busog ang puso. Doon mo mararamdaman na sapat na ang simpleng buhay basta kasama ang pamilya at mga taong mahal mo.
Minsan, naiisip ko… sana kahit sandali lang, maibalik tayo sa mga hapon ng dekada ’90s. Yung panahong ang katahimikan ay hindi nakakatakot, kundi nagbibigay ng kapayapaan. Dahil may mga alaalang kahit lumipas na ang maraming taon, hindi kailanman kumukupas sa puso.
