21/01/2026
ISANG TAHIMIK NA LABAN NI LOLO
Kahit may kapansanan na si Lolo, patuloy pa rin siyang naghahanap-buhay. Sa kabila ng kanyang kalagayan at ng sakit na kanyang nararamdaman, pinipili pa rin niyang bumangon araw-araw at harapin ang mundo nang may tapang.
Hindi madali ang bawat hakbang para sa kanya. May mga araw na hirap na hirap na siyang kumilos, may mga sandaling gusto na lang niyang umupo at sumuko. Ngunit sa halip na magreklamo, mas pinipili niyang magtiis. Tahimik lang siyang lumalaban, bitbit ang pag-asang may maiuuwi pa rin siyang kaunting kita para sa kanyang pang-araw-araw na pangangailangan.
Makikita sa kanyang mga mata ang pagod ng maraming taon, ang bigat ng buhay na paulit-ulit niyang hinarap. Ngunit sa likod ng lahat ng iyon, nandoon pa rin ang determinasyon. Hindi niya hinahayaan na ang kanyang kapansanan ang maging dahilan para tuluyan siyang huminto.
Masakit isipin na sa edad at kalagayan niyang ito, kailangan pa rin niyang magbanat ng buto. Habang ang iba ay nagpapahinga na, si Lolo ay patuloy pa ring kumakayod, kahit minsan ay hindi na maganda ang pakiramdam ng kanyang katawan.
Ang kanyang kwento ay paalala sa atin kung gaano katatag ang ilang tao. Na may mga taong kahit halos wala nang lakas, patuloy pa ring lumalaban hindi dahil gusto nila, kundi dahil kailangan.
Sana’y magsilbi itong aral sa atin na pahalagahan ang bawat biyaya, tumulong kung may kakayahan, at huwag kalimutan ang mga tulad ni Lolo na patuloy na lumalaban sa buhay kahit tahimik at mag-isa.
Isang simpleng malasakit, kaunting tulong, o kahit panalangin man lang ay malaking bagay na para sa kanya. 💔🙏