11/06/2026
Legenda o Murze Wiesława w Domanicach
Wielu naszych gości zatrzymując się przy kamiennym murze, pyta:
– Skąd nazwa „Mur Wiesława”?
– Kto go zbudował?
– Dlaczego w murze są żeliwne drzwiczki?
Ponieważ te pytania pojawiają się bardzo często, postanowiliśmy stworzyć własną, lokalną legendę. To oczywiście opowieść z przymrużeniem oka, ale inspirowana prawdziwym miejscem i człowiekiem, który stworzył ten wyjątkowy mur.
Zapraszamy do przeczytania historii o Murze Wiesława
We wsi Domanice, pośród pól, sadów i ścieżek, którymi od lat wędrują ludzie, stoi niezwykły kamienny mur. Nie jest to zwykłe ogrodzenie ani pozostałość po dawnych zabudowaniach. Nazywany jest Murem Wiesława.
Kilka lat temu Wiesław, człowiek cierpliwy i pracowity, wybudował ten mur z okolicznych kamieni. Każdy głaz miał swoją historię: jeden pamiętał dawne żniwa, drugi ulewy, a trzeci podobno leżał tu jeszcze wtedy, gdy przez Domanice przejeżdżały konne wozy kupców.
Nie używał pośpiechu ani wielkich maszyn. Mówił, że mur musi rosnąć tak, jak rośnie drzewo — powoli, ale mocno. Gdy dzieło było już prawie gotowe, wmurował w nie dwie pary żeliwnych drzwiczek. Nikt nie wiedział, po co.
Wieczorami ludzie pytali:
— Wiesławie, co jest za tymi drzwiczkami?
A on tylko się uśmiechał i odpowiadał:
— To zależy, kto zagląda.
Od tego czasu narodziła się legenda. Według niej pierwsza para drzwiczek prowadzi do schowka, w którym ukryte są wszystkie dobre wspomnienia ludzi odwiedzających pobliski domek wakacyjny. Każdy śmiech przy ognisku, każda rodzinna rozmowa i każdy zachód słońca zostawiają tam swój ślad.
Druga para drzwiczek ma jeszcze większą tajemnicę. Mówi się, że w noc świętojańską można usłyszeć zza nich ciche szepty kamieni. Opowiadają one historie dawnych mieszkańców Domanic, których imiona dawno zatarł czas. Tylko ci, którzy przyjeżdżają z dobrym sercem, mogą podobno zrozumieć ich słowa.
Mur Wiesława stoi na działce z domkiem wakacyjnym na wynajem. Goście często zatrzymują się przy nim, dotykają chłodnych kamieni i oglądają żeliwne drzwiczki. Jedni traktują legendę jako zabawną opowieść, inni wierzą, że kryje się w niej ziarno prawdy.
A sam Wiesław? Gdy ktoś pyta go o tajemnicę muru, nadal odpowiada tak samo:
— W murze nie ma skarbów. Skarbem są historie, które ludzie przywożą ze sobą i zostawiają tutaj na chwilę.
I dlatego w Domanicach mówi się, że Mur Wiesława nie oddziela ludzi od świata. Przeciwnie — łączy wszystkie opowieści, które przez lata zatrzymały się pod jego kamieniami. Każdy, kto odwiedza to miejsce, dopisuje do legendy własny rozdział, a mur cierpliwie przechowuje go wśród swoich kamieni, jak najcenniejszą pamiątkę.
Domanice - wioska lilaków.
