04/04/2012
การเบิกบุญเก่าที่เคยสั่งสมมาแต่อดีต บุญที่เราทำไว้แล้วมีมากมายที่สะสมอยู่ในสรวงสรรรค์ ทั้งที่ได้ทำไว้แต่ปางก่อนหรือได้ทำไว้ในชาตินี้ เราสามารถเบิกบุญนั้นมาแจกจ่ายอุทิศให้แก่ผู้ที่อยู่ในโลกวิญญาณได้เหมือนเรามีเงินเก็บในธนาคารเราก็ใช้บัตรเอทีเอ็มกดเบิกเงินออกมาใช้จ่าย แต่การเบิกบุญนั้นที่สำคัญลืมไม่ได้เลยคือต้องอาศัยอำนาจพระรัตนตรัยขึ้นนำก่อนเสมอ จะให้ใครก็นึกให้เอาเอง การเบิกบุญแจกจ่ายนี้สามารถให้ได้ทุกที่ทุกเวลา เมื่อนึกขึ้นได้ ไม่ว่าจะ เดิน นั่ง นอน กิน ดื่ม อุจจาระ ปัสสาวะ อยู่ก็ตาม เวลาคนทำทานหรือทำบุญอะไรก็ตาม จะเกิดกระแสบุญสว่างวาบรอบตัวผู้ทำบุญหรือทำทานนั้นในทันทีที่ของนั้นหลุดจากมือเปลี่ยนกรรมสิทธิ์ แล้วภายใน 3 วินาที ไม่เกิน 5 วินาที กระแสบุญนั้นจะรวมตัวแล้วพุ่งขึ้นไปปรากฏรออยู่บนสวรรค์ ทีนี้พอเราทำบุญหรือทำทานไปแล้วสักพักจึงค่อยมากรวดน้ำอุทิศให้ ผู้รับจึงไม่ได้รับ หรือได้รับก็น้อยมาก ๆ พอของที่เราจะทำบุญหลุดจากมือเราไปให้อธิฐานในใจทันทีเลยว่า ขอให้ทาน ( หรือบุญ ) นี้เวลาที่เราจะขอเบิกบุญที่เราได้เคยทำไว้ ให้ผู้จะเบิกบุญนึกอธิฐานในใจว่า “ขออำนาจคุณพระพุทธ , คุณพระธรรม , คุณพระสงฆ์จงบันดาลให้บุญกุศลที่ข้าพเจ้าได้เคยทำมา จงมาถึงแก่.............” เหตุที่ให้นึกอธิฐานในใจก็เพราะกระแสนึกคิดไปได้ไกลมาก ยิ่งสมาธิดีๆนิ่งๆ กระแสจะยิ่งไปไกลทั้วทั้ง 3 ภูมิได้เลยทีในพระพุทธศาสนาไม่ได้สอนเรื่อง “การเบิกบุญโอนบุญ” แต่มีคำศัพท์หนึ่งที่พระพุทธศาสนาใช้ก็คือ “ปัตติทาน” แปลว่า การให้ส่วนแห่งบุญหรือส่วนแห่งความดี หมายถึงการที่ได้ทำความดีแล้วก็ตั้งจิตปรารถนาต่อคนอื่นแล้วแผ่บุญไปให้ผู้ นั้น พระพุทธศาสนาจะใช้คำว่า ‘ทาน’ ที่แปลว่า ‘ให้’ เช่น ให้อามิส ให้ความรู้ (ธรรมทาน) ให้อภัย
