13/02/2023
Ben bu fotoğrafı ölene kadar unutmayacağım. Bir baba enkazın altında kalan kızının elini tutuyor. O eli ilk tuttuğunda o çocuk yaşıyordu... saatler geçiyordu ama yardım gelmiyordu... kimse gelmiyordu. O babanın kuzusunun eli yavaş yavaş soğuyordu... Ve bir babanın kızı eli elindeyken ölüyordu... O baba saatlerce o eli tuttu. Kızının öldüğünü bildiği halde oradan ayrılmadı. Kimse onu oradan ayıramadı. O, kızının ilk aşkıydı. Sadece o babanınkine değil bizim ciğerimize de ateş düşürdü bu kare. Ağladık... Hala ağlıyoruz... Ve her baktığımızda yine ağlayacağız. Ama hiç birimizin ciğeri o babanınki kadar yanmayacak; elimizde evladımızın yavaş yavaş soğuyan eli olmadığı sürece...
