04/12/2026
امروز تولد من است…
روزی که باید پر از شمع و آرزو و لبخند باشد.
اما میان این همه تبریک و شادی،
دلم جایی دیگر مانده…
پیش کسانی که دیگر تولدی ندارند.
جاویدنامهایی که
رویا داشتند،
آرزو داشتند،
قرار بود سالهای بعد،
کنار خانوادهشان کیک تولدشان را فوت کنند…
اما نشد.
آرزوهایشان چه شد؟
لبخندهای ناتمامشان کجا رفت؟
چه کسی شمعهای خاموششان را به یاد میآورد؟
امسال، میان شمعهای تولدم،
به جای یک آرزو برای خودم،
هزار آرزو برای آنها میکنم…
برای رویاهایی که ناتمام ماند،
برای زندگیهایی که نزیسته ماند.
شاید تولد من،
یادآور این باشد که
ما هنوز اینجاییم…
و باید صدای آنهایی باشیم
که دیگر نیس