09/07/2026
နားလည်နိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်သလို၊ လမ်းဘေးက ကျောက်စရစ်ခဲလို လွယ်လွယ်နဲ့ ကန်ထုတ်လို့ရတဲ့ အရာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ မေတ္တာတရားကို အလေးမထားတတ်ဘို့နေနေသာသာ၊ တန်ဖိုးမဖြတ်တတ်ဘဲ တန်ဖိုးနှိမ်လာတာမျိုး၊ စော်ကားလာတာမျိုးကို ဘယ်တော့မှ သည်းခံပေးဖို့ မရှိဘူး။ အဲ့ဒီလို အပြုအမူမျိုးကို လုံးဝ လက်မခံသလို၊ ဘယ်တော့မှလည်း မကြိုက်ဘူး။
ကိုယ့်ရဲ့ ရိုးသားမှုနဲ့ စေတနာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သိမ်ငယ်အောင် လာလုပ်ဖို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အခွင့်အရေး မပေးထားဘူး။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်လို့၊ တန်ဖိုးထားလို့ သည်းခံနေတာကို၊ ကိုယ့်မှာ ခိုကိုးရာမဲ့နေလို့ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားလို့ အထင်မလွဲနဲ့။ ကိုယ့်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို အားနည်းချက်လို့ မြင်သွားတယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။
ဒီရပ်ဝန်း၊ ဒီဆက်ဆံရေး၊ ဒီလူတွေကြားကနေ လှည့်ထွက်ဖို့ဆိုတာ ကိုယ့်အတွက် တွေးနေစရာတောင် မလိုလောက်အောင် လွယ်ကူပါတယ်။ အချိန်ဆွဲနေမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ နှမြောတသဖြစ်နေမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ရင်နာနာနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခါးသီးတဲ့ အမှန်တရားကို လက်ခံပြီးပဲဖြစ်ဖြစ် ပြတ်သားဖို့ လိုလာပြီဆိုရင် ခြေလှမ်းတွေက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အရှေ့ကိုပဲ တည့်တည့် ဆက်သွားတတ်တယ်။
ဒီရင်ဘတ်ထဲမှာ တခြားဟာတွေ မရှိရင်တောင်၊ နာကျင်မှုတွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့ ခိုင်မာတဲ့ မာနတော့ အပြည့်ရှိတယ်။ မေတ္တာကို တန်ဖိုးမထားတတ်တဲ့ နေရာမျိုးမှာ ဆက်ပြီး တောင်းဆိုနေဖို့ မလိုဘူးဆိုတာ သိလောက်တဲ့အထိလည်း ရင့်ကျက်ပြီးသားပါ။ တစ်ခါ ပြတ်ပြီဆိုရင် နောက်ကြောင်းကို ဘယ်တော့မှ ပြန်လှည့်မကြည့်တတ်တဲ့ စိတ်မာနနဲ့၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်ပြီး ဒီကမ္ဘာကြီးထဲမှာ တင့်တင့်တယ်တယ် ဆက်လျှောက်နိုင်တဲ့ သတ္တိက ကိုယ့်မှာ အပြည့်အဝ ရှိပါတယ်
#@မောင်လူအေး
