𝐂𝐚𝐧𝐚𝐝𝐚 𝐄𝐭𝐜.

10/03/2026

10/03/2026

Nag-abroad ako bilang factory worker sa Taiwan nung 2021.
Iniwan ko sa live-in partner ko ang anak namin nun na 2yo pa lamang.

Wala pa akong 1 year sa Taiwan ay nagkaron ako ng jowa, di ako nakaiwas sa tukso. Di na ako nakapagpadala sa mag-ama ko dahil may usapan kami ng jowa ko na maghulog every month para sa joint account namin. Ang sabi ko lang sa live-in partner ko sa Pinas na iipunin ko ang sahod ko sa Taiwan.

Dumating ang araw na magba-kasyon sa Pinas ang jowa ko.
Babalik daw siya agad and huwag daw akong mag-alala dahil yung joint account namin ay huhulugan pa rin niya habang nasa Pinas siya dahil unfair daw sa akin kung naghuhulog ako tapos siya nagbabakasyon.

Kinagabihan nung araw na lumipad ang jowa ko pa-Pinas, parang may humahatak sa akin na icheck ang account namin. Hindi ko kasi yun chinicheck lagi kasi sabi ng jowa ko hwag daw namin icheck para ma-surprise nalang kami malaki na ang naipon namin.

Sa kasamaang-palad ay talagang nasurprise ako. Simot ang laman ng account namin nag-iwan lang ang jowa ko ng maintaining balance. 😭 Dali2 ko siyang chinat sa facebook, kaso hindi ko na mahagilap ang pangalan nya. 😭

Nang sumunod na buwan nagpasya akong umuwi kahit wala akong sapat na pera. Hinanap ko ang jowa ko sa address na ibinigay nya sa akin.

“Hindi naman umuwi si Rod, ineng. Ang balita namin sumunod siya sa girlfriend nya sa Canada, naapprove na ang application nya at di na siya umuwi ng Pinas.”

Napahagulgol ako sa sama ng loob. Naisip ko ang mag-ama ko, at nagpasya akong umuwi para manghingi ng tawad sa mga pagkukulang ko. Kaso binagsakan ako ng langit at lupa sa nadatnan ko.

Pagdating ko dun ay nakita ko ang asawa ko at anak ko na sabay kumakain kasama ang isang babae. Masayang masaya sila at nang makita ako ng live-in partner ko lumabas siya at ipinakilala ako sa babae. Maya2 kinausap nya ako at sinabihan hwag na akong bumalik dahil hindi nya ako ipinakilala sa anak namin simula ng may nagbalita sa kanya na meron na akong kinakasama sa Taiwan.

May nagpadala daw sa kanya ng mga litrato at matagal din daw siyang naghintay na aamin ako sa kanya pero nung nagdecide daw akong hindi na magpadala ng pera ay alam na daw niya kung bakit, kaya nagsikap daw siya para mabuhay sila ng anak namin. Tinulungan daw siya ng babaeng kinakasama ngayon at mabuti na daw ang kalagayan nila kaya huwag na daw akong manggulo. Sasabihin daw niya sa bata ang totoo pag magka isip na ito.

Balak kong magdemanda para makuha ang anak ko pero wala naman akong sapat na pera. Naisip kong babalik nalang muna ng Taiwan para mag-ipon uli, pero sobrang bigat sa pakiramdam hanggang ngayon ang mga sinapit ko sa buhay.

10/03/2026

“Confession ng isang pamangkin na nakapagpatayo ng bahay pero ang mga materyales ay galing sa resort na ipinagkatiwala sa kanila ng tita nilang nasa America.”

Maswerte daw kami dahil meron kaming k**ag-anak na handang tumulong sa amin. Caretaker kasi ang asawa ko sa resort ng tita nya sa Cebu. Sa resort na din kami pinatira pinagawan kami ng maliit na bahay ng resort para masupervise daw ng maayos.

5 years na kami kina tita ok naman, may pasahod siya, at may commission pang nakukuha ang asawa ko kapag may bookings.

Kaya lang nung binagyong Odette ay nasira ang resort ni Tita pati ang pinapatirhan sa aming bahay. Hindi naman kami nawalan ng trabaho kasi pinaayos naman agad ni Tita ang resort. Kami pa din ang pina supervise habang ginagawa ang mga paparentahang mga cottage.

Naisipan ng mister ko na imbes makinig kay tita na pagawa kami ng maliit na bahay sa loob bg resort ay magpagawa nalang kami ng bahay sa lupa.

Habang ginagawa ang project ni tita, ay pinapagawa din namin ang bahay namin. Dun kumukuha ang mister ko sa mga materyales na binili ni tita para sa resort. Ang asawa ko kasi ang pinagkakatiwalaan na bumili ng mga kakailanganing materyales kaya madali sa kanya na idagdag yung sa amin.

Nang matapos ang resort ay natapos din ang bahay namin. Pag-uwi ni tiya nagtanong siya nasaan yung pinagawa naming bahay sabi ng mister ko di na kami nagpagawa sa loob ng resort kasi nagpagawa din kaming bahay namin uuwi nalang kami total malapit lang naman.

Bumisita si tita sa bahay namin at napansin namin na parang bigla siyang natahimik. Kinabukasan pinatawag kami at sinabihan na simula ng araw na yun ay di na niya kami papagtrabahuin sa resort isasara pa daw niya ng ilang buwan.

Nagtaka kami ng asawa ko pero di nalang kami nagtanong. Bumalik na si tita sa US pero napansin namin patuloy naman ang operation ng resort niya. After 4 months bumalik siya uli sa Pilipinas pinatawag kami.

Akala namin pabalikin na kami sa work. Yun pala babawiin daw ang bahay namin dahil napatunayan na daw na ang mga materyales na ginamit ay galing sa pinapa construct niyang mga cottage sa loob ng resort. Sabi pa nya alam na daw niya una pa lang dahil ang tiles daw na ginamit namin hanggang sa color roof ay same sa mga kulay na ginamit sa resort.

Nagalit ako at syempre di kami umamin sabi ko may pera kami sabi ko pa idemanda ko siya sa mga paratang niya. Nagalit siya ako daw ang idemanda niya dahil magnanakaw daw kami.

Tapos ipinakita ang cctv na naghahakot ang asawa ko ng mga materyales and ang mga driver daw ng hardware tetestigo daw na sinabihan sila ng asawa ko huwag ibaba lahat kasi yung iba para sa bahay sa may Ibarra, yung lugar namin kung saan kami nagpatayo ng bahay.

Sabi ko ang yaman yaman nyo na at wala naman kayong anak bakit ang damot nyo dapat nga kayo na ang nagkusa na patayuan ng bahay ang mga pamangkin na nagtatrabaho sa inyo. Sabi ko napakadamot mo ikaw tong mayaman patatayuan mo din naman kami ng bahay eh bakit sa resort nyo pa eh di same lang yun ang pagkakaiba lang dun namin itinayo sa lupa namin.

Di na nakipagtalo si tita sabi nya lang ayaw nya ng makipagtalo dahil pamilya din daw mapapahiya kung ituloy nya ang demanda. Natauhan seguro dahil paano nga naman nya babawiin ang bahay eh sa amin ang lupa alangan naman ipagiba pa nya.

Kalaunan ibinenta na ni tita ang resort nya at nagbago ang isip di nadaw siya mag retire sa Pilipinas ewan kung matutupad yun ano naman gagawin nya sa America pagtanda nya wala naman siyang k**ag-anak na mag-aalaga segurado naman lalapit uli sa amin yun.

10/02/2026

Ako ay 40 years old at ang asawa kong si Camille naman ay 38. Labindalawang taon na kaming kasal at mayroon kaming dalawang anak, 11 at 7 years old.

Madalas humingi si Camille ng maliliit na pabor.

Kapag nasa ibaba na ako, sasabihin niya, “Pwede bang dalhin mo na rin dito sa taas ang tubig ko?”

Kapag pupunta ako sa grocery, “Pwede mo bang daanan at kunin yung dry cleaning ko?”

Kapag nasa labas ako, “Pwede mo bang ipasok yung package?”

Kapag matutulog na kami, “Pwede mo bang tingnan kung naka-lock na yung back door?”

Wala namang mahirap sa mga iyon. At siguro iyon din ang dahilan kung bakit nagsimula akong mainis.

Karamihan sa mga bagay na hinihingi niya ay kaya naman niyang gawin mag-isa.

Minsan, pabirong sinasabi ko, “Ano kaya ang gagawin mo kung wala ako?”

Karaniwan, iikot lang ang mga mata niya sa akin.

Hanggang isang buwan na ang nakalipas, naghahanda kami para sa annual dinner ng kumpanya ko.

Buong araw nagtrabaho si Camille. Siya ang sumundo sa mga bata sa school, dinala ang anak naming babae sa gymnastics, umuwi, naligo at nagbihis habang ako naman ay naghihintay sa ibaba.

Tinawag niya ang pangalan ko mula sa taas.

Alam ko na agad na may ipapagawa na naman siya.

Sumigaw ako, “Ano?”

Tinanong niya kung pwede raw akong umakyat para i-zip ang damit niya.

Sabi ko, “Camille, seryoso ka ba?”

Umakyat siya sa may hagdan at ipinakita ang likod ng damit niyang hindi niya maabot ang zipper.

Late na kami at naiirita na rin ako.

Umakyat ako, isinara ang zipper at nasabi ko, “Minsan talaga, parang nagpapaka-helpless ka lang kapag nandito ako.”

Bigla siyang natahimik.

Alam kong nasaktan ko siya.

Tinanong niya, “Sa tingin mo nagpapaka-helpless ako?”

Sabi ko, nagbibiro lang ako.

Pero sinabi niya, “Hindi. Ipaliwanag mo.”

Dapat tumigil na ako.

Pero hindi.

Sinabi ko sa kanya na maraming bagay na ipinapagawa niya sa akin na kaya naman niyang gawin mag-isa.

Tinanong niya kung ano ang mga iyon.

Isa-isang binanggit ko.

Yung pagkuha ng tubig. Pagpasok ng mga package. Pag-check ng mga pinto. Pagpapagas ng sasakyan niya kapag ginagamit ko rin ang kotse. Pagbukas ng mga garapon. Pagbuhat ng mga bagay na medyo mabigat.

Tahimik lang siyang nakinig.

Pagkatapos, tinanong niya, “Sa tingin mo ba humihingi ako ng tulong dahil hindi ako mabubuhay nang wala ka?”

Sabi ko, “Hindi naman.”

Sagot niya, “Okay.”

Pumunta kami sa dinner.

Akala ko doon na matatapos.

Hindi pala.

Kinabukasan, habang gumagawa ako ng kape para sa sarili ko, hindi niya ako hinilingang gumawa rin para sa kanya.

Gumawa siya ng sarili niya pagkatapos.

Hindi ko pinansin.

Nang weekend na iyon, siya mismo ang nagbuhat ng dalawang mabibigat na kahon mula sa garahe kahit dati ay tatawagin niya ako.

Makalipas ang ilang araw, bumalik siya sa pharmacy para kunin ang gamot na nakalimutan niya, kahit dadaan naman ako roon pauwi.

Tinanong ko kung bakit hindi niya na lang sinabi sa akin.

Sabi niya, “May sarili ka ring ginagawa.”

Noong una, wala lang sa akin.

Pero napansin ko rin ang iba.

Hindi na siya humihingi na dalhin ko ang kahit anong bagay sa taas.

Hindi na siya humihiling na bumili ako ng kailangan niya kapag pauwi ako.

Hindi na rin siya nagtatanong kung pwede ko siyang gawan ng tsaa kapag gumagawa ako para sa sarili ko.

Kapag may kailangan siya, ginagawa niya na lang mag-isa.

At noong una, gusto ko iyon.

Pero unti-unti, parang naging kakaiba ang pagsasama namin.

Hindi naman kami nag-aaway.

Hindi rin siya galit.

Parang… naging magkahiwalay lang kami.

At ang nakakatawang bahagi?

Hindi naman tumigil si Camille sa paggawa ng mga bagay para sa akin.

O baka hindi ko lang napansin.

Doon ko napagtanto kung gaano ako naging makasarili.

Isang umaga, hindi ko mahanap ang damit na gusto kong isuot sa trabaho.

Sumigaw ako mula sa kwarto, “Camille, nakita mo ba yung blue shirt ko?”

Sumagot siya mula sa labas, “Sa closet, kaliwang bahagi.”

Nang araw ding iyon, nag-message ako at tinanong kung pwede niyang kunin ang package na ipinadala ko sa bahay ng kapatid ko dahil madadaanan naman niya.

Kinuha niya.

Sabado ng umaga, tinanong ko kung pwede siyang bumili ng kape habang nasa labas siya.

Umuwi siya dala ang kape na eksaktong gusto ko.

Linggo naman, hindi ko mahanap ang charger ng drill ko.

“Camille, alam mo ba kung nasaan—”

Pumasok siya sa laundry room, umabot sa isang shelf at iniabot sa akin.

Nandoon ang 11-year-old naming anak.

Tumawa siya at sinabi, “Dad, what would you do if Mom wasn’t here?”

Parehong-pareho ng laging sinasabi ko kay Camille.

Napatawa rin ako.

Pero hindi natawa si Camille.

Sabi ng anak namin, “Alam ni Mommy kung nasaan lahat ng gamit.”

At umalis siya.

Tiningnan ko ang asawa ko.

Sabi niya, “Apparently, helpless ka rin pala kapag nandito ako.”

Alam ko kung ano ang ginagawa niya.

Sinabi ko sa kanya na iba naman ang pagtatanong kung nasaan ang isang bagay kumpara sa palaging pagpapagawa ng mga bagay na kaya naman niyang gawin.

Tinanong niya ako, “Talaga ba?”

Noong gabing iyon, umupo kami at pinag-usapan namin ang lahat.

Sinabi ni Camille na hindi naman niya kailanman inisip na responsibilidad kong gawin ang mga bagay dahil lalaki ako.

Hindi siya nagpapapasok ng package dahil iniisip niyang hindi kayang magbuhat ng babae.

Minsan, humihingi siya dahil ako naman ang malapit sa pinto.

Minsan dahil pagod siya.

At minsan… gusto lang niyang maramdaman na inaalagaan siya sa maliliit na paraan.

Pagkatapos, isa-isa niyang binanggit ang mga ginagawa niya para sa akin.

Hindi mga gawaing bahay.

Mga maliliit na pabor lang.

Kapag napapansin niyang low battery ang headphones ko, siya ang nagcha-charge.

Kapag nasa grocery siya, binibili niya ang sparkling water na gusto ko kahit hindi ko sabihin.

Kapag nagtatrabaho ako nang late sa office ko, dinadalhan niya ako ng pagkain.

Siya ang kadalasang gumagawa ng mga birthday cards para sa pamilya dahil nakakalimutan ko.

Kapag nauuna siyang gumising, sinasarado niya ang bedroom door para hindi ako magising sa ingay ng mga bata.

At kapag nanonood kami ng TV, kinakamot niya ang likod ko nang ilang minuto kahit, technically, kaya ko namang kamutin ang sarili kong likod.

Doon ako natawa.

Pero hindi siya natawa.

Sabi niya, “Isipin mo kung sa bawat maliit na bagay na hinihingi mo sa akin, sasabihin ko sa’yo na kaya mo naman gawin iyon mag-isa.”

Wala akong maisagot.

Dahil doon ko napagtanto…

Hindi ko pala itinuturing na “pabor” ang mga ginagawa niya para sa akin.

Parte lang sila ng buhay ko.

Hindi ko napapansin ang mga ginagawa niya dahil hindi naman ako ang naiistorbo.

Napapansin ko lang ang mga hinihingi niya dahil ako ang kailangang kumilos.

Ilang gabi ang nakalipas, nasa k**a na si Camille nang umakyat ako.

Naghubad ako at napansin kong nasa dryer pa pala ang malinis na bedsheets.

Karaniwan, tatawag ako sa kanya at sasabihin, “Pwede mo bang dalhin dito?”

Pero nakahiga na siya.

Napaisip ako, “Ay, kailangan ko na namang bumaba.”

At halos kaagad, naisip ko kung gaano iyon kapareho ng bagay na kinaiinisan ko sa kanya.

Kaya bumaba ako at kinuha ko ang bedsheets.

Pagbalik ko sa kwarto, tumatawa si Camille.

Tinanong ko kung ano ang nakakatawa.

Sabi niya, “Wala. Very capable ka pala.”

Deserve ko iyon.

Pero hanggang ngayon, hindi pa rin tuluyang bumalik sa dati ang lahat.

Kahapon, nahihirapan siyang magdala ng groceries habang hawak din ang school project ng anak namin.

Lumabas ako at kinuha ang mga bag.

Sabi niya, “Kaya ko.”

Sagot ko, “Alam ko.”

Siguro iyon ang unang pagkakataon na talagang naintindihan ko ang pagkakaiba.

Ang pagtulong sa isang tao ay hindi nangangahulugang hindi niya kayang gawin iyon nang wala ka.

Minsan, nangangahulugan lang ito na hindi niya kailangang gawin mag-isa.

Sa tingin ko, hindi ko sinasadyang turuan ang asawa ko na sa tuwing hihingi siya sa akin ng maliit na bagay, may posibilidad na maramdaman niyang pabigat siya.

At ngayon, nag-a-adjust na siya.

Nakuha ko nga ang gusto ko.

Isang asawang hindi na humihingi ng kahit ano sa akin.

Hindi ko lang inakala na kapag nangyari iyon, parang mas kaunti rin ang mararamdaman kong “kami.”

Ngayon, gusto kong malaman…

Masyado ba akong naging reasonable nang gusto kong tumigil ang asawa ko sa paghingi ng mga bagay na kaya naman niyang gawin mag-isa? O ginawa kong parang abala at pabigat ang mga simpleng paraan ng pag-aalaga sa isa’t isa—hanggang sa nahihiya na siyang humingi sa akin?

10/01/2026

I’ve been married for eleven years. From the outside, my marriage probably looks completely normal.

We have two children, a house, jobs, bills, family gatherings, and all the ordinary things that come with building a life together. My husband is a good man. He’s never cheated on me, never been abusive, and has always worked hard for our family. That’s actually what makes this confession so difficult, because I don’t have a terrible husband to blame. I just have a secret that I’ve been carrying for almost a year.

Every Friday morning, after my husband leaves for work, I tell him I’m going out to run errands. Instead, I drive about twenty minutes to a small café on the other side of town. I always sit at the same table near the window, order a coffee, and wait.

There’s an older man who comes in almost every Friday around 10:30. He’s probably in his seventies, with silver hair, an old leather wallet, and the same dark jacket he seems to wear every week. He sits by himself, orders black coffee, and spends almost an hour looking through a newspaper before leaving.

I’ve never spoken to him. The strange thing is that I started going there because he reminds me of my father. My dad died eight years ago. It was sudden, and I never really got the chance to say goodbye.

I was living in another city at the time, and by the time I got the phone call, everything had already happened. I went home for the funeral, helped my mother with everything that needed to be done, and then returned to my own life. But I never really moved on from losing him.

The first time I saw this man at the café, I actually thought my heart stopped. He had the same posture as my father, the same habit of rubbing his thumb along the edge of his coffee cup, and even the same little smile he made whenever he was reading something interesting.

I knew logically that he couldn’t be my father, but something inside me didn’t care about logic. So I came back the following Friday, and then the Friday after that. Eventually, it became my little secret.

I would sit there for an hour and watch him from a distance. Sometimes I imagined my father sitting across from me. I imagined telling him about my children, my marriage, the things I had accomplished, and the things I had struggled with. Sometimes I would even whisper things under my breath when nobody was looking. I know how strange that sounds, but that one hour every Friday became something I looked forward to.

My husband thinks I go to that café because I like having an hour to myself. And honestly, that isn’t completely untrue. I just haven’t told him what that hour really means to me.

Then something happened last month that changed everything. The man didn’t come into the café. I waited for almost two hours, looking at the door every time it opened, expecting to see him walk in. But he never did. I went home that afternoon feeling strangely empty. The following Friday, he still wasn’t there. I started wondering if he was sick. I even considered asking the waitress about him, but I was embarrassed. What would I say? “The man I secretly watch every Friday hasn’t been here?”

Then, three weeks later, he finally came back.

I felt such an overwhelming sense of relief that I almost cried. But this time, something was different. He didn’t sit at his usual table. Instead, he walked over to mine. He stood there for a moment and said, “I’m sorry if this is going to sound strange, but I’ve noticed you come here every Friday.”

I couldn’t even answer. He smiled and pulled out the chair across from me. “I hope you don’t mind if I sit for a minute.” I nodded, and he sat down. He looked at me for a few seconds before saying, “You remind me of someone.”

I smiled awkwardly and said, “My father?”

His face changed.

I don’t know how he knew. I hadn’t told him anything. He reached into his wallet and pulled out a photograph. It was old and slightly faded. There was a young woman standing beside him. He looked at the photograph and said, “My daughter.”

Then he told me that she had died eight years ago.

Eight years. The exact same year my father died.

I didn’t know what to say. He told me that his daughter used to come to that café with him every Friday morning. It had been their tradition for years. After she died, he continued coming because it was the only place where he still felt close to her.

Then he looked at me and said something that made my entire body go cold.

“She used to sit exactly where you’re sitting.”

I stared at the photograph again. The young woman had long dark hair and a small mole near her left eye.

I have the exact same mole.

I don’t know how long we sat there without speaking. Then he quietly asked me my name. I told him. He looked at me for a long time and then started crying.

He told me that his daughter had a daughter- a little girl he had only seen a few times because his relationship with his daughter had been complicated. After she died, the family lost contact, and he had never known what happened to his granddaughter.

He asked me how old I was. I told him. He asked when I was born. I told him. Then he asked my mother’s name.

That’s when I stopped breathing.

It was my mother’s name.

The woman in the photograph wasn’t just someone who looked like me. She was my mother.

I had spent almost a year sitting across the café from my grandfather without knowing who he was.

Apparently, my mother had never told me much about her father. They had fallen out years before I was born, and she had decided to cut contact with him completely. The man I thought reminded me of my father wasn’t my father at all.

He was my grandfather.

We sat there crying and laughing at the same time. I asked him why he had never tried to find us. He said he had tried. My mother had moved several times, changed her number, and eventually disappeared from his life. He thought she didn’t want him anymore.

I haven’t told my mother yet. I don’t even know how I’m going to tell her. And I still haven’t told my husband about any of this.

For almost a year, I thought I was secretly visiting a stranger because I missed my father. Instead, I was unknowingly sitting across from the grandfather I never knew I had.

Sometimes I think about how strange life is. We spend so much time looking for the people we’ve lost, never realizing that sometimes the person we’ve been missing has been sitting just a few feet away from us all along.

I don’t know what happens next. But this Friday, I’m going back to that café. Only this time, I won’t be sitting across the room pretending I know a stranger.

I’ll be sitting with my grandfather.

-

09/30/2026

Ayoko sanang iconfess pero tiwala akong hina-hide nyo naman ang identity ko kaya pwede po bang mag share.

Asawa po ako ng isang ofw. May 3 anak kami, ang youngest is 6 years old ngayon. Simula ng nanganak ako sa eldest namin ay puro bahay at pag-aalaga sa mga anak lang ako. Hanggang sa naisipan kong magtrabaho at magamit naman ang kurso ko.

Tinulungan ako ng pinsan ko na makapasok bilang admin sa isang government agency. Doon ko nakilala ang officemate ko na hindi ko akalaing magiging ka relasyon ko.

Sa loob ng 21 years na kasal kami ng mister ko, ay naging faithful ako 100% tutok sa mga anak. Kaya di ko talaga akalain na mangyayari sa akin na magkakaroon ako ng affair sa ibang lalaki. Akala ko noong una, isang beses lang pero naulit ng naulit hanggang sa nagtagal ang relasyon namin ngayon mag 2 years na kami.

Nung last na uwi ng mister ko ay bigla akong natauhan. Yun bang nakatingin lang ako sa kanilang mag-aama na masaya sila ay bigla akong naawa sa mga inosenteng kilos nila at pakiramdam ko napakatraidor ko sa kanila.

Bigla kong niyakap ang mag-aama ko. Mahal ko pa rin ang asawa ko di naman nawala ang pagmamahal ko sa kanya. Pag umuuwi siya di naman kami nagkikita sa labas ng coworker ko.

Hindi na ako ngayon pumapasok sa trabaho. Binago ko na din ang facebook ko and yung sa asawa ko para mga close friends and family nalang makakakontak sa amin. Kaya lang natatakot ako kasi sabi nila wala daw sekretong di nabubunyag, lagi akong inaatake ng anxiety at ng konsensya ko gusto ko sanang aminin sa asawa ko pero di ko maamin dahil natatakot din ako na baka di niya matanggap.

Makakatulong kung ipost nyo ate Maiah. Dito ko na lang muna ilabas ang bigat na nararamdaman ko. Huwag nyo po sana akong ijudge.

-Marian, 40+
(Di tunay na pangalan)

09/29/2026

Warning sa mga kalalakihan huwag padadala sa mga kaibigan na magbibigay sa inyo neto

09/29/2026

“HIRAM NG HIRAM NG PERA ANG MOTHER IN LAW KO PERO WALANG BAYAD2”

Apat ang anak ng mother in law ko. Tatlo yun nasa abroad isa na ang mister ko. Lahat sila nagbibigay di nga lang parehas ang amount pero kanya kanyang bigay naman ang mga anak.

Naisip ko ang swerte ng nanay nila, kahit yung mga may pamilya ay talagang nagbibigay takot sa nanay. Palibhasa talagang magagalit pag di makapagbigay ang mga anak.

Kampante akong di ako hihiraman kasi nga meron siyang allowance. Kami pa naman ang di pa nakaalis sa poder dahil kakakasal lang namin ng mister ko kaya habang wala kaming bahay ay doon muna kami.

Isang araw hiniraman ako ng 5k. Babayaran daw after isang linggo, pero di ako binayaran. Dinagdagan uli para minsanan nalang daw. Hanggang sa nagpatong2 na kaya sinabihan ko na mister ko kasi parang akala ata ng mother in law ko ay dahil pera ng anak niya ay kanya pa rin.

Meron naman akong work pero syempre gusto ko din makapag ipon para makapondar kami ni mister. Nung nanghiram uli sinabihan ko na kailangan ko din mag ipon, aba nagalit sa akin dahil nakikitira lang naman daw ako wala kaming gastos.

Kaya nagpasya akong mag renta nalang sinabi ko sa asawa ko. After nun, ang laki2 na ng naipon ng hindi na ako hinihiraman ni byenan. Dapat talaga manindigan tayo sa desisyon natin kung gusto nating makatayo sa sarili nating paa. Ang hirap pag may ganitong byenan. Buti nalang talaga nagpakalayo ako sa lugar nila.

-Tina,Bulacan